هم‌چنین این دستور نشان دهنده‌ی آن است که کودتاچیان قصد دارند تنها میدان آزادی را داشته باشند که برای‌شان همان «تنگه‌ی احد» است. با این وصف از هر گونه اقدام مشابهی که در چند ماه گذشته شاهد بوده‌ایم در خارج از این میدان خودداری نخواهند کرد. این خواسته کودتاچیان که میدان آزادی دست آنان باشد؛ یعنی سخن‌رانی احمدی‌نژاد با خیال راحت.

بدون شک «مردم اتوبوسی» و «بسیجیانی» که قرار است «مردم» باشند، از شب قبل یا صبح زود به میدان آزادی آورده خواهند شد و از آنان پذیرایی «ساندیسی» هم خواهند شد. اما شکی نیست که توان پر کردن میدان بزرگ آزادی را با هواداران خود نخواهند داشت و منتظر مردم عادی و از فیلتر گذشته خواهند بود، اگر توان این کار را داشتند، همان جمعیت شوخی ۹ دی را که می‌گویند «چند ده میلیونی» بود، به جای میدان انقلاب به میدان آزادی می‌آوردند.

سنت سال‌های گذشته این بود که دست کم در همین تهران از میدان انقلاب تا میدان آزادی تصویرهای هوایی مداوم از صدا و سیما پخش می‌شد و «حماسه‌ی» مردم ایران علیه آمریکا و غرب و «تجدید بیعت» با «میثاق‌های انقلاب اسلامی» نمایش داده می‌شد. در سال‌های گذشته حضور ملت «تجلی غرور و شکوه» بود و مجریان صدا و سیما به ویژه «حیاتی» با غرور و بغض «یکبار دیگر یکبار دیگر»ها سر هر جمله می‌آوردند.

اما این سنت حسنه برای جمهوری اسلامی گویا امسال با این دستور دیگر اتفاق نمی‌افتد و «شکوه و عظمیت» بسیجیانی که با اتوبوس آورده می‌شوند در تجدید بیعت‌ها به همان میدان آزادی خلاصه خواهد شد.

در این میان تدبیرهای صورت گرفته در صدا و سیما آن‌قدر جالب شده است که حتا افرادی که در «اتاق فرمان» این پخش‌های زنده هستند همه‌گی «گلچین» شده‌اند، از کارگردان  تا تصویربردار.

طبق اخباری که به دست‌ام رسیده، این دستورات همه از طرف سپاه پاسدارن است، نمونه‌ی قبلی این قبیل اقدامات در روز عاشورا اتفاق افتاده است که به قول صدا و سیمایی‌ها «narration»ی  ( خبر و توصیف روی تصاویر) که روی تصویرها «play» می‌شده است همه از طرف سپاه می‌آمده است و تا این اندازه این روزها برای‌شان حساسیت دارد.

بلندگوهایی که از میدان انقلاب تا آزادی برای ایجاد سر و صدا و تولید «آلوده‌گی صوتی» در این چند روز نصب شده است هم حربه‌ی دیگری برای این روز است. حال باید دید صدا و سیمایی‌ها می‌توانند در این روز با خیال راحت از میدان آزادی «هلی‌شات» بگیرند یا خیر؟

مدیار

سعید قاسمی‌نژاد،‌ دوست عزیزم مطلب خوبی در باب این‌که این روز باید برای جنبش سبز باشد و سخنرانی احمدی‌نژاد نباید با آرامش باشد نوشته است،‌ نوشته سعید این‌چنین است:

از پی هفت ماه نبرد بی وقفه در خیابان های تهران و دیگرشهرهای بزرگ، در فضای مجازی، در کریدورهای قدرت، در جلوی پرده و در پشت پرده، در مذاکرات با دیکتاتورهای وطنی و سیاستمداران بین المللی اینک به ۲۲ بهمن نزدیک شده ایم. ۲۲ بهمن اگرچه همه چیز نیست اما لحظه ای سرنوشت ساز در مبارزه پیش روست. ۲۲ بهمن همه چیز نیست چرا که تعادل نیروها ، شرایط موجود و روند حوادث به گونه ای است که با تقریب خوبی می توان پیش بینی کرد که جنبش سبز دیر یا زود پیروز این نبرد خواهد بود. ۲۲ بهمن از این منظر لحظه سرنوشت است که می تواند نقشی موثر در تسریع پیروزی جنبش سبز داشته باشد. ۲۲ بهمن تنگه احد و نبرد استالینگراد جنبش سبز مردم ایران است. آلمان هیتلری در هر صورت، اگر موفق نمی شد ایالات متحده را به سازش راضی کند، از جنگ جهانی دوم پیروز به در نمی آمد چرا که خواسته هایش و مقدوراتش با امکاناتش و اجبارهای ساختاری عصر خود مطابقت نداشت. جمهوری اسلامی هم اگر نتواند بخشی از جنبش را راضی به سازشی غیراصولی کند از این نبرد پیروز بدر نخواهد آمد. مختصات وضع کنونی چیست؟
اول آنکه جمهوری اسلامی هر چهار بحران حکومتهای در معرض فروپاشی را داراست. جمهوری اسلامی اینک دچار بحرانهای کارآمدی، همبستگی نخبگان حاکم، مشروعیت و بحران سلطه است. سه بحران اول به وضوح در ماههای اخیر خود را نشان داده اند و بحران سلطه نیز در روز عاشورا که برای ساعاتی بخشهای مهمی از شهر به کلی از دست نیروهای نظامی، انتظامی خارج شد و گزارشهای متعددی از تمرد نیروهای سرکوبگر مخابره شد خود را آشکار کرده است.
دوم آنکه در پی وقایعی که در هفته های پس از عاشورا رخ داد نه تنها افق سازش غیراصولی کم رنگ شده است بلکه افق معامله و مذاکره نیز با عملکرد فاقد هرگون منطق مقام رهبری بیش از پیش دور می نمایاند. رهبران جنبش به صراحت و با شجاعت فرصت مذاکره را به حکومت دادند ولی حکومت در پاسخ به پیشنهاد رهبران جنبش با اعدام جوانان و اعلام اینکه اهل باج دادن به هیچ کس نیست فرصت مذاکره را از دست داده است.
سوم آنکه حکومت اینک پس از وقایع روز عاشورا که مردم به دفاع از خویش پرداختند و توان خود را به نیروهای سرکوبگر نشان داند به یک نکته پی برده است، آن هم اینکه معترضین از پی هفت ماه مبارزه خیابانی بسان فولاد آبدیده شده اند، این جمعیت معترض وقتی در کنار بحران سلطه حکومت قرار می گیرد این واقعیت را پیش روی حکومت می نهد که با ابزارهای عادی مقابله با شورش شهری امکان فرو نشاندن فیزیکی این جنبش را نخواهد داشت و در اولین تظاهرات گسترده شهر از کنترلش خارج خواهد شد. بنابراین حکومت میان دو انتخاب قرار دارد که هر دو سقوطش را تسریع خواهد کرد. اول آنکه در برابر مردم واکنشی از خود نشان ندهد و اجازه حضور به آنان بدهد و دوم آنکه نیروی نظامی را به خیابانها بیاورد و به روی مردم آتش بگشاید. گزینه اول راه را بر تظاهرات عظیم مردمی می گشاید و گزینه دوم نیز موجب ریزش شدید نیروها در سپاه و به احتمال زیاد پیوستن بخشهای ناراضی حاصل از ریزش به جنبش مردمی می شود. بهترین فرصت حکومت همچنان مذاکره و دادن امتیازهای محدود برای خرید وقت و سرکوب جنبش در فرصتی دورتر است که آقای خامنه ای به دلیل نخوت فراوانش این فرصت ها را از دست می دهد و فرصت های جدیدی پیش پای جنبش دموکراسیخواهی مردم ایران می گذارد.
حکومت می کوشد در تظاهرات ۲۲ بهمن آن کاری را بکند که در ۹ دی نتوانست انجام دهد. حکومت می کوشد در ۲۲ بهمن با بسیج نفر به زور پول و ساندیس و… اعتماد به نفس از دست رفته را بازیابد تا بتواند بحران سلطه را رفع کند. حکومت به درستی هدف اصلی خود از ۲۲ بهمن را رفع بحران سلطه نهاده است. تظاهرات ۲۲ بهمن قرار است هم به جهان و هم به نیروهای مردد در درون دستگاه سرکوب نشان دهد که حکومت جمهوری اسلامی بر اوضاع مسلط است، حکومتی که ماههاست موفق نشده است حتی یکی از مناسبت های حکومتیش را به درستی برگزار کند و خیل معترضان هر گاه که اراده کرده اند مراسم دولتی را از آن خود کرده اند. در صورت موفقیت در این امر بلافاصله دست به سرکوب بسیار گسترده و اعدام زندانیان معترض بزند و قال قضیه را به خیال خود بکند. کاری که با مشاهده اولین نشانه های سستی در پی پیشنهاد مذاکره آغاز کرد .ازهمین روست که رهبران جنبش به درستی در سخنان اخیرشان، موسوی در مصاحبه اش و کروبی در بیانیه اش، لحنی تهاجمی اتخاذ کرده اند، برخلاف دفعات قبل پیشاپیش مردم را به حضور گسترده فراخوانده اند چرا که می دانند درصورت موفقیت حکومت در ۲۲ بهمن فردای ۲٣ بهمن ایران از خون بی گناهان فراوانی سرخپوش خواهد شد.
اگر هدف حکومت در ۲۲ بهمن این است که اعلام کند همه چیز عادی است تا فردای آن روز غیرعادی ترین عملکردها را داشته باشد، هدف اصلی جنبش در ۲۲ بهمن می بایست یک چیز باشد. مخابره این خبر به جهان و به مرددین دستگاه سرکوب که هیچ چیز عادی نیست. میدان آزادی در ۲۲ بهمن به راستی میدان نبرد برای آزادی است. چشم جهان در ۲۲ بهمن به میدان آزادی خیره شده است. اگر نمی خواهیم که احمدی نژاد دوران چهار ساله اش را به پایان ببرد به هر شکل ممکن نباید اجازه داد که احمدی نژاد سخنرانی ۲۲ بهمنش را در آرامش به پایان ببرد. فتح میدان آزادی در ۲۲ بهمن زمینه ساز فتح کاخ مرمرین استبداد در صبحگاه آخرین چهارشنبه سال خواهد شد.

سعید قاسمی‌نژاد

تیترهای کیهان همواره با هدف نوشته می‌شوند و بیش‌تر از آن‌که جنبه‌ی اطلاع‌رسانی داشته باشند، جنبه‌ی تبلیغی و تلقینی و حمایت دارند. تیترهایی که همواره شخص یا اشخاصی را هدف قرار داده‌اند.

تیترهای زیر، تیترهای یک ماه گذشته کیهان هستند:

• تولید انبوه موشک‌های ضد مرکاوا و آپاچی دروغ، تبلیغ خشونت، جنگ، آمریکا ستیزی
• تازه‌ترین جنایت آمریکا و رژیم سعودی: تروریست‌ها در کربلا و کراچی عزاداران حسینی را به خاک و خون کشیدند دروغ، اتهام، آمریکا ستیزی
• با حضور رئیس‌جمهوری: کاوشگر ۳ با موجودات زنده به فضا رفت تبلیغ برای دولت
• رهبر: غفلت در مسائل سیاسی گاه به معنی خیانت است حمایت از رهبری، علیه مردم و رهبران سبز
• اعتراف فتنه‌گران به آخر خط رسیده‌ایم دروغ، اتهام، علیه مردم و رهبران سبز
  
• بیانیه نماینده‌گان: خواص مرز خود را با فتنه‌گران و بیگانگان مشخص کنند دروغ، اتهام، علیه مردم و رهبران سبز، علیه غرب
  
• آموزش ترور در اروپا، آشوبگران عاشورا اعتراف کردند دروغ، اتهام، علیه مردم و رهبران سبز، علیه غرب
  
• جاسوسی مشاور موسوی برای سرویس‌های اطلاعاتی دروغ، اتهام، علیه مردم و رهبران سبز، علیه غرب
  
• رهبر: امام به کسی باج نداد، من هم باج نمی‌دهم حمایت از رهبر، علیه مردم و رهبران سبز
• کوچه بن بست بود، فتنه‌گران دنده عقب گرفتند دروغ، اتهام، علیه مردم و رهبران سبز
• رئیس‌جمهور ویژه‌گی‌های لایحه بودجه را تشریح کرد: تقدیم بوجه ۸۹، آغاز بحث‌های فشرده مجلس تبلیغ برای دولت
• در سالگرد حماس: خالد مشعل: غزه هرگز شکست نخواهد خورد ترویج جنگ و خشونت، علیه اسرائیل
• پاسخ نهایی به پیش‌نهاد وین، ایران: کوتاه نمی‌آییم دروغ، تبلیغ برای دولت، علیه غرب
• رهبر: خواص شفاف باشند، دو پهلو موضع نگیرند حمایت از رهبر، علیه رهبران سبز
• در دادگاه فاش شد: ارتباط محفلی آشوبگران با اسرائیل دروغ، اتهام، علیه مردم و رهبران سبز، علیه اسرائیل
  
• هیات اروپایی: ویرانی غزه ما را شوکه کرد، سران اسرائیل باید محاکمه شوند علیه اسرائیل
• نصرالله:‌ صهیونیست‌ها حمله کنند، چهره منطقه را تغییر می‌دهیم ترویج جنگ و خشونت، علیه اسرائیل
• هشدار ۱۵۰ عالم دینی در صنعا: آمریکا از یمن بیرون نرو، بیرونش می‌کنیم دروغ، آمریکا ستیزی، اتهام
• ترور استاد دانشگاه تهران، نتیجه بسترسازی سرانه فتنه است دروغ، اتهام، علیه مردم و رهبران سبز
• ردپای موساد در ترور استاد متعهد دانشگاه تهران اتهام، دروغ، علیه اسرائیل
• بارزانی نپذیرفت: رشوه سه میلیارد دلاری عربستان برای ساقط کردن دولت مالکی دروغ، اتهام
• با تقدیم لایحه از سوی رئیس‌جمهور: برنامه پنجم توسعه روی میز نمایندگان ملت تبلیغ برای دولت
• رهبر در دیداد پر شور مردم قم: مسئولان دیدند ملت چه می‌خواهند، به وظیفه خود عمل کنند حمایت ار رهبر، تبلیغ برای دولت
• حداد عادل در نماز جمعه: خواص پیرو رهبری نباشند، سقوط می‌کنند حمایت از رهبری، علیه مردم و رهبران سبز
• با حضور روسای جمهور: افتتاح خط لوله گاز فصل تازه در روابط ایران و ترکمنستان تبلیغ برای دولت
• پس از چند هفته بحث و تبادل نظر: توافق نهایی دولت و مجلس در هدفمند کردن یارانه‌ها تبلیغ برای دولت
• مردان خداجوی موسوی، بهایی و تروریست از آب درآمدند دروغ، اتهام، علیه مردم و رهبران سبز
• آیت‌الله لاریجانی خطاب به مردم: پیام شما را شنیدم، با سران فتنه برخورد می‌کنیم  دروغ، اتهام، علیه مردم و رهبران سبز
• بیانیه جدید موسوی، بازهم رونویسی از دست سیا و موساد دروغ، اتهام، علیه مردم و رهبران سبز، علیه اسرائیل
• آیت‌الله جنتی: آشوبگران مفسد فی‌الارض هستند دروغ، اتهام، علیه مردم و رهبران سبز، ترویج خشونت

1. از سی تیتر کیهان ۱۷ مورد دروغ است و سنت دروغ‌گویی در جامعه را که به ویژه از زمان احمدی نژاد پدید آمده ترویج می‌کند
2. از سی تیتر کیهان  در ۱۵ مورد اتهام به مردم و اشخاص و کشورهای دیگر است. کیهان همواره در حال اتهام‌زنی است، سنتی که در جمهوری اسلامی رواج دارد.
3. از سی تیتر کیهان ۷ مورد به طور کاملن آشکار ترویج جنگ و خشونت است
4. از سی تیتر کیهان  ۳ مورد آمریکا ستیزی، ۶ مورد علیه اسرائیل که با ربط و بی‌ربط آن را می‌نویسد و چهار مورد غرب ستیزی و دو مورد عربستان ستیزی که مشکل جدید جمهوری اسلامی شده است
5. از سی تیتر هفت مورد برای  تبلیغ دولت است، که این تیترها بیش‌تر تلقینی است و کارهای دولت را با افتخار و هیجان خاصی می‌گوید، تنها در تیترهای مربوط به دولت است که از اتهام و دروغ و خشونت خبری نیست و تیترها به راستی جنبه تبلیغی دارند. در واقع تنها تیترهای مثبت کیهان است.
6. ۵ مورد تیتر در مورد سخنان رهبر است که جمله‌گی آن‌ها علیه معترضان و رهبران جنبش سبز است و  همه «تعیین تکلیف» است.
7. از سی تیتر ۱۴ مورد علیه خواسته‌های مردم و به همین ترتیب ۱۵ مورد علیه رهبران جنبش سبز است که مردم در انتخابات ریاست جمهوری آنان را به عنوان نماینده خود برگزیدند.

کیهان آینه‌ی تمام نمای جمهوری اسلامی و دولت آن است. جمهوری اسلامی اسرائیل را قبول ندارد و خواهان محو آن است، جمهوری اسلامی ایجاد رابطه با آمریکا را نمی پذیرد و تمامی مشکلات جهان را ناشی از آمریکا و غرب می‌داند و در واقع غرب‌ستیز است، جمهوری اسلامی جنگ و خشونت را در نگاه ایدئولوژیک خود یک عمل درست می‌داند که در راه اسلام و در راه خدا است و شهادت به هر طریقی در این راه را تقدیس می‌کند. کشتار معترضان انتخاباتی، اعدام اشخاص به دلائل واهی ماننده دو اعدام که در هفته گذشته اتفاق افتاد، نمونه‌های از دست زدن به خشونت بر اساس همین معیارها و نگاه‌ها است

رهبری و ولی فقیه «جایگاهی الهی» در نظام جمهوری اسلامی دارد و حق دارد که برای همه «تعیین تکلیف» کند و دستور دهد، چرا که او «ولی امر مسلمین جهان» است. در دستگاه‌های مختلف جمهوری اسلامی مخالفان و منتقدان همه‌گی اشخاصی هستند که وابسته به بیگانه هستند و از آنان خط و خطوط می‌گیرند، باور این‌که منتقد و مخالفی مستقل در این کشور وجود داشته باشد، در نظر حکومت جمهوری اسلامی امکان‌پذیر نیست.

از نظر جمهوری اسلامی «مردم» کسانی هستند که «حامی» آنان باشند، کسانی که مخالف نظام حاکم هستند «نمی‌توانند مردم باشند و خواسته‌هایی هم داشته باشند.»

بر اساس همین نگاه است که کیهان با فونت ۷۲ به جنگ عالم و آدم می‌رود.

• لینک در بالاترین
• لینک مطلب در سی میل
• این نوشته را تقدیم می‌کنم به دوست عزیزم امید حبیبی‌نیا

مدیار

جمهوری پلیسی ـ نظامی اسلامی که با انواع اقسام طرح‌ها و برنامه‌ها از جمله «لایحه‌ی جرائم رایانه‌یی»،‌«پلیس اینرنت»،‌«تربیت افسران اینترنتی»، ««ساخت سایت‌های جعلی»، «جا زدن مامورین اطلاعات به عنوان مخالف نظام»، «ارتباط با کاربران با هویت‌های جعلی»، «ساخت سایت‌های معاند»، «صرف هزینه‌های هنگفت و خرید ادوات و دستگاه‌های کنترل» و تهدید و ارعاب و بازداشت و زندان و شکنجه، سابق بر این مدعی کنترل کامل اینترنت و خطوط تلفن بود، مانند روزهای بعد از کودتای انتخاباتی هم عمل نکرده و در یک کلام صورت مساله را به خاطر «عاجز» بودن از حل معما پاک کرده است.

قطع اینترنت و پیامک چند روز مانده به ۲۲ بهمن نشان از آن دارد که بر خلاف ادعاهای قبلی هیچ کنترل و نظارتی بر اینترنت نیست، و این‌که ۲۲ بهمن چه روز حیاتی برای جمهوری «بازداشت» است. جمهوری بازداشت از این جهت که دیگر بازداشت ایرانیان خانه به خانه شده است، به جد تصمیم گرفته‌اند دست کم سی و هفت هشت میلیون طرفدار موسوی  و کروبی «موسوم به جنبش سبز» را بازداشت کنند.

در سیاست خارجی گاه کشورها برای نشان دادن قدرت نظامی خود و یا تاثیر بر کشورهای دیگر«دروغ‌های دیپلماتیک» می‌گویند، کاری که در دوران جنگ سرد بین بلوک شرق و غرب بسیار رایج بود،‌ هر دو طرف از ساخت سلاح‌هایی خبر می‌دادند که تازه طرح‌اش روی میزهای‌شان بود،‌ اما با این وجود از آزمایش موفقیت آمیز و تولید انبوه آن سخن می‌گفتند.

جمهوری اسلامی هم از این دروغ‌ها کم نگفته؛ اگر اشتباه نکنم در آزمایش «موشک شهاب ۳» بود که از عکس‌های موشک‌های قبلی استفاده کرده بودند، که نشان می‌داد هنوز این موشک ساخته نشده است، اما خب دروغ که در جمهوری اسلامی مالیات ندارد، اگر داشت این مجموعه اقلیت انقدر دروغ نمی‌گفت و احمدی‌نژاد با کودتا رئیس دولت نمی‌شد!

ولی در کل این دروغ‌ها به سرعت آشکار می‌شوند و همه چیز مشخص می‌شود. جمهوری اسلامی برای‌اش مشخص شده که تعداد مخالفان‌اش بیش‌تر از ۵۰۰ نفر کیهان و احمدی‌نژاد است، اگر نبود که قطع اس.‌ام.اس و اینترنت به طور کامل‌اش برای چه بود. حالا این را هم نمی‌فهمند که با این کار بیش‌تر به جنبش سبز خدمت می‌کنند و بیش‌تر باعث تبلیغ می‌شوند. الان ورد زبان همه است که ساعت ۱۰ صبح، ۲۲ بهمن…

یکی نوشته بود، راه‌های رسیدن به خدا زیاد است، یکی از این راه‌ها از انقلاب تا آزادی در روز ۲۲ بهمن است.

• فقط در این قطع کامل اینترنت ما مانده‌ایم که چه طور می‌توانند سایت‌ها را آن هم بعد از ۱۰ روز از شروع کار فیلتر کنند. نمی‌دانم چرا اینترنت خودشان قطع نیست!

مدیار

تدبیر بازداشت تا آن‌جا که جا هست و نیرو دارند، برای هر تعداد شهروندی که می‌توانند، تدبیری است که یک دیکتاتور در حال سقوط و زوال به آن دست می‌یازد. این همه بازداشت، بدون دلیل تنها از سر جنون است.

می‌گویند دیکتاتورها همواره در پایان کار به «حماقت» می‌رسند، گویا جمهوری اسلامی زودتر از موعد مقرر و پایان خود به حماقت رسیده است. این فکر که تمام شرکت کننده‌گان روز عاشورا را بازداشت می‌کنیم، تنها یک شعار نبوده است، «باور» این بوده که تعداد معترضان و مخالفان جمهوری اسلامی آن‌قدر کم است که می‌شود همه‌ی آنان را بازداشت کرد و همین است که سردار نادان نیروی انتظامی از بازداشت ۷۰ درصد شرکت کننده‌گان روز عاشورا می‌گوید. این همان حماقتی است که به آن رسیده‌اند، پیش از موعد مقرر و زمانی که زیاد هم دور نبوده است.

دو هفته بازداشت خانه به خانه و بازداشت فعالین فرهنگی، اعم از مترجم و منتقد ادبی و… همان چنگ زدن به هر خاشاکی است که شخص در حال سقوط از دره به آن دست می‌زند.

تا ۲۲ بهمن راه زیادی نیست، می‌شود، به راحتی دست‌آورد تدبیری که به بازداشت همه‌ی معترضان فکر کرده است، نگاه کرد، آن موقع می‌توانند شمارش کنند که آیا به راستی ۷۰ درصد معترضان یا به قول خودشان «اغتشاش‌گران» را بازداشت کرده‌اند یا خیر.

• بازداشت ۱۵ فعال سیاسی و مطبوعاتی در دو روز گذشته

مدیار

حضور خانواده‌های بازداشت شده‌گان در مقابل زندان اوین طی شب‌های گذشته خود از میزان گسترده‌ی بازداشت شهروندان خبر می‌دهد. شهروندانی که به علت‌های گوناگون از جمله فشارها و تهدیدها، نداشتن تجربه‌ی قبلی، عدم دسترسی به گروه‌های مدافع حقوق بشر، عدم امکان اطلاع‌رسانی و… با رفتارهای غیر انسانی و غیر قانونی از شدیدترین نوع‌اش روبه‌رو می‌شوند و برای احقاق حقوق خود دست‌شان از همه جا کوتاه است.

قوه‌‌ی قضاییه و دستگاه‌های امنیتی به نوعی به «محاربه با مردم» روی آورده‌اند و به جد می‌خواهند «اعتراض‌های قانونی» و «به حق» مردم را به هر طریق ممکن، حتا «بازداشت‌های خانه به خانه» سرکوب کنند.

ماده واحده‌ی «احترام به آزادی‌های مشروع و حفظ حقوق شهروندی» که در سال ۱۳۸۳ در مجلس و شورای نگهبان تصویب شده، تا حدودی حقوق مردم را در هنگام بازداشت‌ها  و رفتارهای بعد از آن مشخص کرده است. از زمان تصویب این قانون تمامی محاکم عمومی، انقلاب و نظامی دادسراها و ضابطان قوه قضائیه مکلف شدند وظایف قانونی اشاره شده در قانون را اجرا کنند. رعایت این قانون سبب می‌شود که بسیاری از این رفتارهای غیر قانونی و به راستی «دهشتناک» از طرف دستگاه قضایی، وزارت اطلاعات و نیروهای سپاهی و بسیجی از بین برود؛ اما حقوق شهروندی در این کشور  آن طور که می‌دانیم و می‌بینیم ارزشی بر باد رفته است.

این ماده واحده در شرایط حال حاضر به طور کامل «نادیده» گرفته شده و به یک قانون «معطل» مانده تبدیل شده است، قانونی که تنها روی کاغذ است و هیچ ضمانت اجرایی ندارد. فعالان حقوق بشر و وکلای بازداشت شده‌گانی که  حقوق شهروندی‌شان نادیده گرفته شده است و از ابتدای بازداشت تا لحظه‌ی آزادی با رفتاری غیرقانونی و انسانی مواجه شده‌اند، همواره تمام فعالیت‌های‌شان در دفاع حقوقی از متهم، محدود به آزاد کردن متهم از زندان است، که متاسفانه راه‌های زیادی هم برای این دفاع و پیگیری  به علت عدم وجود ساز و کار مناسب، عدم در اختیار داشتن «ابزار نظارتی» و عدم امکان فعالیت‌ گروه‌ها و نهادهای غیردولتی و مستقل، وجود ندارد. این راه‌ها شامل «اطلاع رسانی» و پیگیری از طریق دادگاه و دادسرا و دیدار با مقامات قضایی و سیاسی و امنیتی می‌شود.

در بعد آموزشی و پیگیری حقوق از دست رفته‌ی بازداشت شده‌گان و زندانیان؛ در حوزه‌ی حقوق بشر در ایران رفتاری منفعلانه و حالت ایستایی کاملی از طرف فعالین حقوق بشر و وکلایی که در این زمینه فعالیت می‌کنند مشاهده می‌شود. پیگیری حقوق شهروندی از دست رفته‌ی شهروندان می‌تواند یکی از راه‌های فعالیت کنشگران حقوق بشر باشد. این روند منفعلانه در مورد پیگیری حقوق نه تنها به وکلا و فعالین حقوق بشر و گروه‌های  مدافع حقوق بشر باز می‌گردد،‌ بل‌که خود شهروندان نیز به خاطر ترسی که بر اثر فشارهای وارد شده بر آنان وجود دارد، از پی‌گیری حقوق خود، خودداری می‌کنند.

این‌جا است که مساله‌ی «آموزش حقوق بشر و حقوق شهروندی» بسیار حائز اهمیت است، آموزشی که هم به جنبه‌ی آشنایی شهروندان با حقوق‌شان توجه کند و هم آن‌ها را از نظر روانی برای این کار آماده می‌کند. واقعیت این است که شهروندان ایران با حقوق خود آشنایی ندارند، اطلاعی از موازین حقوق بشر ندارند، یک نظرسنجی می‌تواند نشان دهد که چند درصد مردم از وجود قانونی به اسم احترام به آزادی‌های مشروع و حفظ حقوق شهروندی اطلاع دارند. شاید کم‌تر کسی بداند که جایی به نام «دبیرخانه هیات مرکزی نظارت بر حقوق شهروندی قوه قضاییه» وجود دارد که شهروندان می‌توانند، رفتارهای خلاف قانونی را که با آنان شده گزارش دهند و شکایت کنند.

مساله‌ی دیگر بعد روانی و آموزش روحی و روانی شهروندان است، بسیاری از شهروندان به خاطر بی‌اعتمادی عمیقی که به «دولت» در معنای عام و خاص آن دارند که ریشه‌ای فرهنگی هم دارد، هیچ «امیدی» به احقاق حقوق‌شان در دستگاه قضایی و نهادهای ذی‌صلاح دیگر ندارند. گر چه این بی‌اعتمادی به ویژه در حال حاضر بی‌جا هم نیست و به درستی هم وجود دارد، اما پیگیری این حقوق و فشار بر دستگاه قضایی برای پرداخت این حقوق می‌تواند دست‌آوردهای مثبتی داشته باشد، دست‌آوردهای کوچک و مقطعی در این زمینه همراه با اطلاع‌رسانی می‌تواند گامی مثبت در فعالیت‌های حقوق بشری به ویژه در بخش آموزش آن باشد.

شهروندان ایرانی باید یاد بگیرند که پیگیر حقوق خود باشند (آنان بعد از انتخابات و دزدیدن رای‌های‌شان این مهم را نشان داده‌اند، وقت آن است که در تمامی زمینه‌ها این‌چنین عمل کنند) و از نظر روانی برای این‌کار آماده شده و حمایت شوند. نقش گروه‌های مدافع حقوق بشر در ایران می‌تواند از این پس و به ویژه در مقطع کنونی که با نقض گسترده‌ی حقوق بشر در ایران مواجه هستیم، از «اطلاع‌رسانی» صرف و «بیانیه‌هایی» که صرفا جنبه‌ی تبلیغی پیدا کرده‌اند، تغییر پیدا کند. پیگیری حقوق شهروندان و اطلاع‌رسانی در  مورد این پیگیری‌ها می‌تواند به تدریج دست‌آوردهای مثبتی داشته باشد که جا را برای فعالیت‌های بیش‌تر و دقیق‌تر هموار کند.

مدیار

اما این روزها دیگر انگار این بازی هیجانی ندارد. آن‌قدر دغدغه و مسائل دیگر هست که هیجان این بازی را تا کم‌ترین حد ممکن پایین آورد. آن‌قدر که کسی مثل من که روزگاری هوادار دو آتشه‌ی آبی‌ها بود، تازه دیروز آن هم اتفاقی فهمیده چنین بازی هم هست. تا هم شنیده پیش خودش فکر کرده، ولش کن باز مساوی می‌شود دیگر. نمی‌گذارند کسی ببرد که…

حالا به جای این چیزها تمام هم و غم‌ام این است که خبر علیرضا و سورنا درست باشد و واقعن این زندانیان چهره‌ی سورنا را درست تشخیص داده باشند. این‌گونه یک ماه استرس و فشار سنگین روانی از روی‌مان برداشته می‌شود.

حالا دیگر آبی و قرمز معنی ندارد، دوست دارم پیروزی هر چه باشد از آن سبزها باشد،‌ از هواداران و تماشاگران… دوست دارم لب‌خند به چهره‌ی همه‌ی آن‌ها باشد و امنیت در آغوش تک تک‌شان تحقق رویاهای دل‌پذیر باشد…

کاش آن‌قدر آزادی و امنیت داشتیم که این روزها به دنبال هیجانی بازی آبی و قرمز بودیم… کاش دوستان‌مان آزاد بودند.

مدیار

1. اولین دروغ اعترافات آرش رحمانی‌پور است، در حالی که خواهر باردارش را دو ماه در بازداشت نگه داشته و پدرش را تهدید به بازداشت در صورت عدم همکاری کرده‌اند.  اعتراف در این شرایط و بر اساس قانون «حجیت شرعی و قانونی» ندارد. ضمن این‌که از دست دادن کودک در راه خواهر رحمانی‌پور نیز به خاطر فشارها در بازجویی بوده و بازجویان امنیتی قتل دیگری را پیش‌تر مرتکب شده‌ بودند.
2. نگه‌داری «یک‌صد کیلو» مواد منفجره از «شوخی‌»های کیهانی قوه قضاییه در مورد آرش رحمانی‌پور است و این‌که بمب شیمیایی را می‌خواسته در حسینیه ارشاد و مسجد نارمک منفجر کند، شوخی‌یی بدتر از قبلی است. این ادعا برای یک پسر که در زمان ارتکاب چنین مسائلی ۱۷ الی ۱۸ سال داشته غیرقابل باور است. ضمن این‌که ادعای ارتباط با «فرود فولادوند» که خود مدت‌ها است ناپدید شده و بنا به گزارش‌های تایید نشده از ترکیه ربوده شده و در زندان‌های ایران است، دروغی بدتر از دو دروغ قبلی است. ضمن این‌که انجمن پادشاهی وابسته به فولاوند بارها و براها انجام عملیات مسلحانه را تکذیب کرده است.
3. صحبت از حضور وکیل متهم در دادگاه می‌شود؛ وکیل تسخیری، در حالی‌که نسرین ستوده وکیل مورد اعتماد خانواده و متهم حتا دسترسی به پرونده نداشته و نمی‌توانسته وی را ملاقات کند. ضمن این‌که در هفته‌های اخیر در پی مراجعه نسرین ستوده به دادگاه مسئولین قضایی از عدم رای دادگاه تجدیدنظر خبر می‌داده‌اند.
4. در اجرای احکام اعدام تا حد ممکن قانون‌گذار طولانی شدن پروسه اجرا را پیش‌بینی کرده است، چه‌گونه است که حکمی که در دادگاه تجدیدنظر تایید شده، برای بررسی مجدد به دیوانعالی کشور نمی‌رود و وکیل برای اعتراض به حکم و پی‌گیری پرونده خبردار نمی‌شود؟
5. در مورد محمدعلی زمانی گفته شده که در «مصاحبه با شبکه‌های ضد انقلاب» به ترویج مسائل ضد دین می‌پرداخته است! کدام شبکه؟ چرا هیچ کس محمدرضا علی‌زمانی را نمی‌شناسد؟ چرا این مصاحبه‌ها پخش نمی‌شود؟
6. «جمشید» نامی که از آن به عنوان مسئول انجمن پادشاهی یاد می‌شود، به گفته انجمن اصلی پادشاهی همان کسی است که سایت تندر را به نام انجمن پادشاهی راه انداخته و سایتش زیر نظر سازمانی غیر از انجمن پادشاهی اداره می‌شود. انجمن پادشاهی معتقد است که این گروه را جمهوری اسلامی تشکیل داده است و جمشید با فرود فولادوند ارتباطی ندارد. چگونه می‌شود دو گروه که یک‌دیگر را نفی می‌کنند هر دو «انجمن پادشاهی» باشند؟ جمهوری اسلامی هر دو را به عنوان دشمن به رسمیت می‌شناسد؟ هم گروه فولادوند را هم گروه جمشید نامی را؟
7. چه طور می‌شود که در این اطلاعیه توضیح داده نمی‌شود دو متهمی که اسنفدماه و فروردین ماه بازداشت شده‌اند، چرا در دادگاه بعد از حوادث انتخابات محاکمه شده‌اند؟
8. چه‌طور می‌شود که اتهام «اغتشاش و آشوب» در حوادث بعد از انتخابات که در اطلاعیه اول بود و در دادگاه از زبان آن‌ها مطرح شد، در اطلاعیه نمودی ندارد؟
9. چرا باید قوه قضاییه در عرض چهار روز اطلاعیه دوم را صادر کند و «جهت تنویر» دروغ بگوید و گفته‌های قبلی خود را نقض کند؟

به نظر دروغ‌گویی دولت کودتایی بعد از قوه مقننه که به صورت رسمی دروغ می‌گویند به قوه قضاییه هم رسید و این سه قوه در ارتباط متقابل، با هم از این پس دروغ رسمی خواهند گفت.

اما نکته‌ای:

• محدرضا علی‌زمانی کیست؟ خانواده‌اش کجا هستند؟ جنازه‌اش کجا خاک شد؟ وکیل‌اش کیست؟ چرا نباید شک  کنیم که محمدرضا علی‌زمانی اعدام نشده و یک سناریو بوده است؟ شاید بگویید دیدگاه بسیار بدبینانه‌یی است. اما وقتی داستان این‌گونه است که دو نفر قبل از انتخابات بازداشت شوند و به خاطر مسائل بعد از انتخابات محاکمه و اعدام شوند و بعد اعدام شدنشان به مسائل دیگری ربط داده شود،‌ می‌شود فکر کرد که علی‌زمانی برای مثال یک اطلاعاتی بوده و سناریویی را اجرایی کرده است؟ به نظر این کار از جمهوری اسلامی عملی دور از ذهن است؟ چه طور آرش رحمانی‌پور خانواده‌یی دارد و وکیلی، حامد روحی‌نژاد هم‌چنین، دیگر متهمانی از این قبیل هم این‌گونه بودند، چرا او نیست؟

این مساله یک شک است و حس بی‌اعتمادی محضی که جمهوری اسلامی پدید آورده است، به عنوان نظامی که در همه‌ی ابعاد «دروغ» می‌گوید.

پی‌نوشت

• از علیرضا  فیروزی و سورنا هاشمی هم‌چنان خبری در دست نیست

مدیار

یک ماه گذشت و در این مملکت بی‌صاحب علیرضا و سورنا پیدا نشدند، یا بهتر بگویم نگذاشتند پیدا شود. کدام‌شان؟ شاید دزدهای سرگردنه‌ی سپاه و شاید آدم‌رباهای اطلاعاتی و امنیتی.  مگر نه این است که دوستان‌مان را، عزیزان‌مان را، یاران‌مان را دزدیده‌اند و گروگان در زندان‌ها نگاه داشته‌اند؟ تا بود همین بوده کارشان…

یک ماه است که این دو نفر را گم کرده‌اند در زندان‌های‌شان، در انفرادی‌های‌شان، در اتاق‌های بازجویی‌شان… یک ماه است که چشم‌مان به ساعت است و گوش‌مان به زنگ تلفن تا خبری، پیامی… بیاید و بگوید علیرضا و سورنا در فلان زندان هستند… همین… به «تب» راضی شده‌ایم…

دارم می‌ترسم، مدام در ذهن‌ام می‌آید، نکند بلایی سر بچه‌ها آورده‌اند، نکند چیزی شده، نکند فردا یک دفعه بچه‌ها را… هی هی و هی های… عجب آشوبی است در دل‌ام، علیرضا برادر کوچک‌ترم است، رفیق  بسیاری از روزهای‌ام است… مضطرب‌ام، یاد دل مادرش آتش‌ام می‌زند… شندین صدای مهناز این روزها دل می‌خواهد…

آن‌قدر این کشور بی سر و صاحب است که ماموران‌اش دو نفر را به زندان‌های‌اش می‌برند و آن‌قدر شرف ندارند که مادری را این‌گونه نرنجانند.. یک ماه گذشته… یک ماه به درد گذشته… یک ماه به التهاب و نگرانی گذشته…

یک ماه است که گم‌شان کرده‌اند در زندان و بازداشت‌گاه… در راهروی کدام زندان و در اتاق کدام قاضی «صلواتی» سرگردانند؟ نمی‌دانم… تنها این را می‌دانم مسئولیت کوچک‌ترین اتفاقی با جمهوری اسلامی است…

این روزها، این ساعت‌ها صفحه‌ی تقویم از علیرضای زندانی و سورنای زندانی بی‌خبری می‌دهد و کشنده می‌گوید انتظار بکش…

یک ماه گذشت…

• یکی از خاطره‌های‌مان که بهناز آن را نوشته

مدیار

]]> http://www.madyariran.net/?feed=rss2&p=3646 1 http://www.madyariran.net/?p=3635 http://www.madyariran.net/?p=3635#comments Sun, 31 Jan 2010 03:21:48 +0000 مجتبی سمیع‌نژاد http://www.madyariran.net/?p=3635 «وی با انتقاد از اینکه جنبش نرم‌افزاری مورد تاکید مقام معظم رهبری و کرسی نقد آزادانه در دانشگاه‌ها به وجود نیامده است، گفت: ما بصیرت‌مان را در میانه راه گم کرده‌ایم اگر بصیرت تشخیص داده نشود بشر مبتلا به آزمون‌هایی می‌شود. در روز تحلیف ریاست جمهوری، مقام معظم رهبری فرمودند «برخی خواص در امتحان شکست خوردند»

این جمله را لاریجانی در صحن علنی مجلس نگفته، در سرمقاله‌ی کیهان هم که از این همین لاطائلات استفاده می‌کند، این نوشته نیامده، این جمله‌ی یک «متهم» است که به عنوان «دفاع» از خود روز گذشته در «دادگاه» مطرح کرده است. آن‌چه که از معنای سه واژه‌ی «متهم، دادگاه و دفاع» می‌دانیم و آموخته‌ایم نه با جمله‌ی بالا و جمله‌های مشابه دیگری که در آن محل مطرح شده، سنخیتی دارد و نه تداعی کننده‌ی چنین مساله‌یی است.

در دادگاه دیروز دو متهم برای ما نام آشنا بودند؛ امید منتطری و مرتضی سمیاری، این دو و متهمان دیگر در روز عاشورا و دو سه روز بعد از آن بازداشت شده بودند. البته اگر در ماه‌های بعد درباره‌ی متهمان دیگری که نمی‌شناسیم، شنیده شده که برای مثال یک سال قبل بازداشت شده بودند، مساله‌ی عجیبی نیست. آرش رحمانی‌پور ۱۹ ساله و بازداشت شده در فروردین ماه و محمدرضا علی‌زمانی بازداشت شده در اسفند ماه را همین‌گونه و در همین به اصلاح دادگاه‌ها محاکمه کردند و اعتراف گرفتند و بدون اطلاع خانواده وکلا کشتند (اعدام کردند).

با توجه به بی‌خبری از این زندانیان به ویژه در مورد منتظری و سمیاری که وجود داشت، اینان از حوادث بعد از روزهای عاشورا و مسائل کشور با توجه به این که در سلول انفرادی و مشغول شکنجه شدن بودند، بی‌خبر بوده‌اند. اما از زبان اینان مسائلی را می‌شنویم که در همین یکی دو هفته‌ی اخیر در کشور مطرح شده است. این که به نقل از خامنه‌ای مطرح شود که «برخی خواص شکست خوردند» نشان می‌دهد که حرف‌های مطرح شده در دادگاه تا چه اندازه بی‌پایه و اساس و به خاطر فشارهای صورت گرفته در زندان بوده است.

در طول برگزاری «دادگاه» چه از جانب متهمان و چه از جانب وکلا تنها کاری که صورت نمی‌گیرد «دفاع» کردن است و تنها عملی که انجام می‌شود ایراد تجزیه و تحلیل‌های کیهانی است و به کار بردن لغاتی مانند «فتنه، اغتشاش‌گر، آشوب‌گر و…». قاضی صلواتی هم که طبق روال ماه‌های اخیر که به جای پرداختن به امر قضاوت به حرفه‌ی شریف «مجری‌گری» روی آورده و در نبود کامران نجف‌زاده در کشور سوال‌های ژورنالیستی و القایی هم‌چون «به چه دلیل در فتنه‌‌ی روز عاشورا شرکت کردی؟» می‌پرسد.

متهمان نه تنها در دادگاه دفاعی نمی‌کنند، بل‌که تا آن‌جا که می‌توانند علیه خود صحبت می‌کنند. طبق روال همیشه هم به همه‌ی ای نتایجی می‌رسند که کیهان‌نشنیان ماه‌ها با دریده‌گی می‌خواهند به خورد مردم بدهند و هیچ‌کس این کالای بنجل‌شان را نمی‌خرد. نتیجه‌یی که «در فرصت زندان» و با «کمک بازجویان مهربان و خوب» که به هیچ عنوان سابقه‌ی تجاوز و شکنجه ندارند،‌ کسب می‌شود.

صحبت‌هایی که بیان می‌شود از روی نوشته‌ها و تلقیناتی است که توسط بازجویان صورت گرفته و متهمان به طور مشخص بابت آن تحت فشار شدید بوده‌اند. اما این گفته‌ها و این اظهارات و «تحلیل‌های» کیهانی آن‌قدر ناشیانه نوشته می‌شود و در این نمایش بد بازی می‌شود که بیننده تنها راهی که برای توجیه این روایت می‌تواند پیدا کند «عدم سلامت عقلی قاضی، دادستان و بازجویان» به عنوان شرکای این نمایش است. جمله‌ها و ادله چنان ناشیانه گفته شده که بیش‌تر باعث خنده است، کسی که به ادعای دادگاه و اقراری که انجام می‌دهد در تمامی تظاهرات‌ها حضور داشته در تمامی جمله‌های خود از این تجمعات مدنی و مسالمت‌آمیز و قانونی به عنوان «اغتشاش» یاد می‌کند، همان واژه‌یی که کودتاچیان هفت ماه است دربه‌در آن هستند.

هر ۵ متهم می‌پرسند و می‌گویند و می‌خواهند  که «سران فتنه» در این دادگاه حضور پیدا کنند و به احتمال زیاد «در فرصت زندان» که «محلی بوده برای فکر کردن» به این نتیجه رسیده‌اند! و باز هم مثل همیشه این‌که متن کیفرخواست‌ها و اقرارها و اعتراف‌ها به صورت دقیق همان مسائلی است که کیهان و کیهان‌نشینان مطرح می‌‌کنند، تصادفی است و از همان «پیش‌گویی‌های» کیهان است که این موارد را پیش‌بینی کرده بود.

محلی که عضویت در فیسبوک از جمله اتهامات است، جایی که یک متهم به جای دفاع تجزیه و تحلیل کیهانی می‌دهد، جایی که قاضی بیش‌تر در نفقش یک «شومن» ظاهر می‌شود و جایی که دادستان کیفرخواست‌اش را از روی سرمقاله‌ی کیهان می‌خواند، نام‌اش همه چیز هست الا محکمه قضایی. اگر بود آرش رحمانی‌پور و علی‌زمانی‌ی دو و سه ماه بازداشت شده قبل از انتخابات به جرم حوادث بعد از انتخابات کشته نمی‌شدند.

• این شوی تلویزیونی را صدا و سیما این‌گونه روایت می‌کند. آب و تاب دادن یکی دو متهم به قضیه جالب توجه است
• از علیرضا فیروزی و سورنا هاشمی هم‌چنان خبری در دست نیست؛ پدر سورنا نامه‌‌یی تلخ نوشته است
• رنج‌نامه شیرین علم هولی زندانی زن کرد محکوم به اعدام

پیش‌تر در همین رابطه

• آقای داور جهت‌دار سوت می‌زنی

مدیار