این‌جا سبب می‌شود که منِ مخاطب اشعاری که محسن نامجو به آن موسیقی می‌افزاید و به صدای‌اش می‌نوازد را بیش‌تر بپسندم تا شاهین نجفی که انگار در فیسبوک می‌چرخد و هر چیزی که طی هفت هشت ماه گذشته مردم باربط و بی‌ربط به آن حساسیت نشان داده‌اند را بدون داشتن محتوای خاص بچسباند به هم و به نام شعر روی آن آهنگ بگذارد( که شده است این آهنگ). چسباندن  و ترکیب کردن انگشت شیث رضایی، ماجرای فرنود با خلیج فارس و دریاچه ارومیه و نگاه کردن به یک صفحه فیسبوکی کمپین یادآوری اما نقی…. شعر نمی‌شود، چسباندن باربط و بی‌ربط بهم و افزودن چند قافیه محض آوردن حاشیه به متن، برای در بورس ماندن است به عنوان یک خواننده رپ.

شوخی «تابوشکنی» شاهین نجفی نیز در این ماجرا از آن حرف‌ها است. حرف تازه‌ای زده نشده که از تابو شکستن صحبت شود. تمام این صحبت‌ها در فیسبوک وشبکه‌های اجتماعی بوده و هست و بسیاری پیش‌تر از نجفی به تفصیل به این موضوع پرداخته‌اند. برای مثال صفحه‌ی فیسبوکی «کمپین یادآوری امام نقی به شیعیان» تا عصبانی کردن رسانه‌های حامی دولت و تهدید اعضای این صفحه توسط نهادهای امنیتی جمهوری اسلامی پیش‌ رفته بود.

موسیقی رپ یک موسیقی اعتراضی است. ماهیت این سبک موسیقی اعتراض است. اما جایی از این شعر و آهنگ  شاهین نجفی محل اعتراض نیست. این‌جا است که آزادی بیان بی‌مرز نمود پیدا می‌کند. با این شعر و آهنگ از مقدسات و اعتقادات کسی کم نمی‌شود یا به آن نمی‌افزاید، اما  اشخاصی مثل شاهین نجفی برای کسانی با «سلیقه» من آهنگ‌های‌اش معنا ندارد، تنها باعث می‌شود که زیبایی‌های آهنگ‌های محسن نامجو، کیوسک یا رپرهای دیگر نمود بیش‌تر پیدا کند و موسیقی که نجفی به دنبال آن است گم‌تر و گم‌تر از قبل شود.

شاهین نجفی می‌خواهد چهره‌ی هنری متفاوتی باشد، او با آلبوم اول موسیقی خود و آهنگ‌هایی که اشعاری بسیار عالی داشت، نشان داد که توانایی این کار را دارد، اما در گذر زمان گویا راه اول خود را گم کرده و در مسیری دیگر قرار گرفته است. هنرمند تنها با بیان این‌که متفاوت فکر می‌کند، نمی تواند خود را متفاوت نشان دهد.

سال گذشته شاهین نجفی در برنامه «سکو» در شبکه‌ی تلویزیونی «من و تو» شرکت کرد. در ابتدای برنامه او گفته بود که اتفاقی که در مورد «مهاجرت» برای او افتاده این است که «از یک اتفاق در ایران به اتاقی در آلمان نقل مکان» کرده و عملا مغز و روح‌اش در ایران زنده‌گی می‌کند و «هیچ چیزی بیش‌تر از این» نبوده و نیست. او عملا می‌گوید که در ایران زنده‌گی می‌کند و تمام فکر و ذکرش در ایران است و در جامعه آلمان نبوده است. اما چند دقیقه بعد که بحث عوض می‌شود و به «حقوق زن» می‌رسد، بلافاصله می‌گوید که «جامعه‌ی آلمان و محیط آلمان» نظر او را نسبت به زن عوض کرده است! این مصاحبه ساده به خوبی نشان می‌دهد که نجفی می‌خواهد خود را متفاوت نشان دهد، اما واقعیت این است که موضوعات حاشیه‌ای فیسبوک و دیگر شبکه‌های اجتماعی موضوع خوبی برای شعر یک آهنگ نیست و تنها برای متفاوت نشان دادن است.

شاید پاسخ این باشد که گاها حاشیه پر رنگ‌تر از متن است، اما وقتی حاشیه تنها به حاشیه می‌افزاید و چیزی برای ارائه ندارد، چه لزومی به تکرار دوباره‌ی آن است؟

• نظرات دیگری هم هست، زیتون مطلبی نوشته با عنوان «شاهین نجفی؛ عصیان‌زده یا مرتد؟». زیتون از عبور از خط قرمزها یا همان تابوشکنی در این آهنگ صحبت می‌کند که در بالا صحبت‌اش رفت.
• کمپین مجازات خواننده مرتد شاهین نجفی و یا سرشماری از داوطلبان کشتن شاهین نجفی در فیسبوک هم دقیقا عملی است بر خلاف آزادی بیان. این حرکات به نظرم حتا ترویج خشونت نیست، وندالیسم است.

مدیار

• این شعر توسط یکی از دوستان مشترک من و فرزاد کما‌نگر که در روز اعدام فرزاد در زندان مرکزی مهاباد زندانی بود، سروده شده است. یکی از  دلائل زندانی بودن این دوست گرامی که نخواسته نام‌اش را بنویسم، دفاع از فرزاد کمانگر و پی‌گیری پرونده‌ی وی بود.

 فایل صدای آپلود شده‌ی زیر نیز صدای فرزاد کمانگر است در حال خواندن یکی از نامه‌های‌اش که در چند روز گذشته منتشر کرده بود. فایل صدای فرزاد در حال خواندن نامه‌ی «شعر، شلاق و شکنجه» را هم پیش‌تر منتشر کرده بودم.

]]> http://www.madyariran.net/?feed=rss2&p=6387 0 http://www.madyariran.net/?p=6377 http://www.madyariran.net/?p=6377#comments Mon, 16 Apr 2012 10:26:15 +0000 مجتبی سمیع‌نژاد http://www.madyariran.net/?p=6377 Madyar (Mojtabah) Samienejad

The request for a new hearing for death row Hamid Ghassemi-Shall was denied and his death sentence has been sent to the enforcement unit at Evin prison. This prisoner is now in grave danger of imminent execution.

After the decision to implement the death sentence, Evin prison officials unexpectedly contacted Ghassemi’s family and instructed them to come to the prison to see him.

I spoke with Hamid Ghassemi-Shall’s sister about this unexpected demand for visitation. “Today we were granted an unplanned visitation. We were planning on going for visitation on Monday as usual but they insisted that we go see Hamid today (Saturday) in prison. My mother and I went to Evin prison today. They took us to the Office for Implantation of Sentences and brought Hamid there also. We were told that Hamid’s execution order had been sent to the Office for the Implementation of Sentences. Mr. Khodabakhshi, the official in charge of the implementation of sentences stated that the decision has been finalized and will be implemented.”

The sister of the prisoner who is mourning their other sister who passed away a few days ago continued. “I don’t know what to do anymore. I beg you to help us in any way you can. We are all in shock and so is Hamid. When we went to the prison we had to tell Hamid the news of his sister’s death. After I shared this terrible news with Hamid, he was taken to a corner and told by officials that his execution order would be implemented.”

Hamid Ghassemi is an Iranian-Canadian citizen who was charged by the Revolutionary Court with “spying and having relations with the Mojahedin Khalgh Organization (MKO)” and sentenced to death. Last year Hamid’s death sentence was commuted on the eve of the date of his execution. Now since a year has gone by judicial authorities have made another request for execution and Hamid’s life is in danger again. His court dossier has been sent to the Enforcement Unit of Evin prison and the death penalty can be carried out at any moment.”

Hamid Gassemmi traveled to Iran in 2008 to visit his family. While he was visiting the country, his brother Alborz Ghassemi was arrested on espionage charges. Hamid was also arrested two weeks later in May 2008 as he was attempting to follow up on his brother’s case at the judiciary offices of the military forces. When he was incarcerated he spent the first 18 months in solitary confinement.

The brothers were not allowed any phone calls or visitation with family during the first 8 months of their incarceration; they were deprived of their right to an attorney and subjected to severe torture.

Hamid’s brother, Alborz Ghassemi a naval officer died in prison on May 2010. Officials claimed cancer was the cause of death while his family said Alborz had never had any previous health issues.

In her conversation with me Hamid Ghassemi’s sister added, “No matter what we did to find a solution to this situation nothing happened. Mr. Jaafari, head of Branch 31 of the country’s Supreme Court told us that he read the evidence presented in the court dossier and even though he agrees Hamid Ghassemi is innocent, did no commit any crime and does not deserve to receive such a punishment, Mr. Jaafari said there was nothing he could do or say about it. I told him that answering a human being is much easier than having to answer to god. Despite this I don’t understand why he is staying silent.”

Hamid Gassemi’s sister continued. ”The reason he gave me for not accepting another hearing is that a request had been made in the past and rejected. For this reason they will not do anything despite knowing that no crime has been committed and they refuse to give any answers.”

Translate by Laleh Rudi

نهایی شدن حکم اجرای قاسمی شال در حالی صورت می‌گیرد که امروز اجرای احکام زندان اوین به صورت ناگهانی با خانواده‌ی وی تماس گرفته و اصرار کرده آن‌ها برای ملاقات با حمید قاسمی شال به زندان اوین بیایند.

از خواهر حمید قاسمی شال در زمینه این ملاقات ناگهانی سوال کردم که گفت: «امروز یک ملاقات بدون هماهنگی به ما دادند. ما می‌خواستیم طبق روال معمول دوشنبه‌ به ملاقات برویم. اصرار کردند که برویم و امروز حمید را در زندان ببینیم. من و مادرم امروز به اوین رفتیم.  ما را بردند دفتر اجرای احکام و حمید را هم آوردند. همان‌جا به ما و خود حمید ابلاغ کردند که حکم را برای اجرا به اجرای احکام فرستاده‌اند. آقای خدابخشی مسئول اجرای احکام زندان اوین گفتند که حکم نهایی شده و قرار است که اجرا بشود.»

 خواهر این زندانی که سوگوار خواهر درگذشته‌شان است ادامه داد: ««من نمی‌دانم چه کاری باید انجام دهم. شما را به خدا هر  کاری می‌توانید انجام دهید. هم ما و هم خود حمید شوکه شدیم. از یک طرف رفته بودیم که خبر فوت خواهرم را که پنج‌شنبه زیر عمل درگذشته بود به او بدهیم.این قضیه را به حمید گفتم، همان موقع هم او را به کناری بردند و این قرار است حکم‌اش اجرا شود را به او دادند.»

حمید قاسمی شال شهروند ایرانی ـ کانادایی که به اتهام «جاسوسی و ارتباط با سازمان مجاهدین خلق» از سوی دادگاه انقلاب به اعدام محکوم شده بود، سال گذشته در آستانه‌ی اجرای حکم دستور به توقف حکم اعدامش داده شد، اما با گذشت یک سال از این موضوع و با در درخواست اعاده دادرسی وی بار دیگر در خطر قرار گرفته است. پرونده‌ی وی در حال حاضر در اجرای احکام زندان اوین است و هر لحظه امکان اجرای حکم وجود دارد.

حمید قاسمی شهروند ایرانی و کانادایی که سال ۸۷ برای دیدار با اعضای خانواده‌اش به ایران آمد. در روزهایی که او در ایران بود برادرش ناخدا یکم البرز قاسمی به اتهام جاسوسی بازداشت شد و حمید برای پیگیری وضعیت برادرش پس از چندین بار مراجعه به حفاظت اطلاعات ارتش خود نیز با همان اتهام در خرداد ماه ۱۳۸۷ بازداشت شد. وی در ابتدای بازداشت مدت هجده ماه را در سلول‌های انفرادی گذازنده بود.

او همچون برادرش در هشت ماه اول دوران بازداشت خود از حق تماس با اعضای خانواده  و یا دسترسی به وکیل محروم بود و تحت شکنجه قرار گرفته بود.

برادر وی البرز قاسمی سال ۱۳۸۸  بر اثر بیماری در زندان در حالی که وی نیز به اعدام محکوم شده بود درگذشت، اما خانواده قاسمی شال گفته بودند که وی کاملا «سالم» بوده و هیچ بیماری نداشته است.

با خواهر حمید قاسمی شال پیش‌تر در گفت‌و‌گویی داشتم که وی گفته بود: «هر کاری که کردیم تا راه نجاتی پیدا کنیم، اتفاقی خاصی نیافتاد. با وجود این‌که آقای جعفری رئیس شعبه ۳۱ دیوان عالی کشور به ما گفته که من مدارک موجود در پرونده را خوانده‌ام و حمید قاسمی شال بی‌گناه است و هیچ  جرمی مرتکب نشده و حقش نیست که چنین اتفاقی برایش بیافتد، ولی با این حال کاری نمی‌توانم بکنم و فقط سکوت می کنم. من به ایشان گفتم که جواب دادن به بنده‌ی خدا خیلی راحت‌تر از جواب دادن به خداوند است. اما نمی‌دانم چرا ایشان سکوت می‌کنند.»

خواهر این زندانی ادامه داده بود: «دلیل این‌که گفتند کاری نمی‌توانند در مورد قبول اعاده دادرسی بکنند این است که یک‌بار قبلا درخواست اعاده دادرسی شده و رد شده بود. برای همین دیگر کاری نمی‌توانند بکنند. این در حالی است که خودشان می‌دانند که گناهی مرتکب نشده است، اما جوابی نمی‌دهند.»

لینک در بالاترین

در دوم خرداد ۱۳۷۶ سیدمحمد خاتمی و همراهان‌اش دولتی را در دل حکومت جمهوری اسلامی تشکیل دادند که اصلاحات نام گرفت. اصلاحات آغاز شد و مفاهیم و گفتمان‌ها و المان‌های اصلاحات همچون «فعال اصلاح‌طلب» به عنوان یک کنش‌گر عرصه‌ی سیاسی در سپهر سیاسی ایران تولد یافت. احزاب قدیمی و تازه تأسیس مختلف اعم از کوچک و بزرگ که تا پیش از خرداد ۷۶ خارج از چارچوب جناح راست سنتی در ایران فعالیت می‌کردند، همه و همه بدون این‌که تعریف مشخص و جامعی از اصلاح‌طلبی ارائه شده باشد، زیر چتر اصلاحات جمع شدند و خود را اصلاح‌طلب و حامی اصلاحات نامیدند. گروه‌ها و افرادی که بعدها نشان داده شد، تا چه اندازه در اهداف و تفکرات با هم فاصله داشته و حتا در نقطه مقابل هم قرار داشته و دارند.

دولت اصلاحات و اصلاح‌طلبان با ایجاد یک فضای نسبتا باز سیاسی در طی هشت سال که البته با چالش‌ها و مشکلات عدیده‌ای همچون قتل‌های زنجیره‌ای و فاجعه کوی دانشگاه هم همراه بود، با استفاده از انبوه مطبوعات و رسانه‌هایی که پی در پی منتشر و توقیف می‌شدند و با استفاده از کتاب‌هایی زیادی که منتشر شد به تئوریزه کردن اصلاحات در میان مردم به منظور حفظ پشتیبانی آنان و تداوم حیات خود و دست یافتن به اهداف اصلاحات پرداختند.

اصلاح‌طلبان شعارهای زیادی را برای اصلاح امور مطرح و روی آن کار کردند. اصلاح‌طلبان مواضعی چون التزام به قانون اساسی و فعالیت در چارچوب نظام جمهوری اسلامی را در دستور کار خود قرار دادند و در بسیاری از مواقع روی آن پافشاری هم کردند.

در سوی مقابل حکومت مرکزی اصلاحات را آن هم از درون خود نپذیرفت، تداوم قتل‌های زنجیره‌ای که پیش از دوم خرداد به نوعی کلید زده شده بود، ایجاد فاجعه‌ی کوی دانشگاه، توقیف مطبوعات و بازداشت و زندانی کردن فعالین مطبوعاتی و سیاسی و مدنی و سرانجام رد صلاحیت اصلاح‌طلبان در انتخابات‌های آینده از جمله کارهایی بود که حکومت به منظور جلوگیری از هر گونه اصلاحی انجام داد. حکومت به همین منوال تمام راه‌های اصلاح را در درون و بیرون خود بست، تن به هیچ اصلاحی نداد، اما در این میان اصلاح‌طلبان بدون رسم هیچ دورنمایی از فعالیت‌شان برای آینده، همان روشی را ارائه دادند که در ابتدا برگزیده بودند. اصلاح‌طلبان در مقابل حمله‌های پی در پی و نفس‌گیر حکومت هیچ استراتژی مشخصی را برنگزدیدند. بعد از برگزاری انتخابات ریاست جمهوری نهم، آن‌ها عملا از ارکان قدرت بیرون رانده شدند و در طور دوره‌ی چهار ساله‌ی اول دولت محمود احمدی‌نژاد تلاش برای «بازگشت به قدرت» را آغاز کردند. این در حالی بود که نه در گفتمان اصلاح‌طلبی تغییری داده شده بود و نه مفاهیم تازه و به روزی در کالبد این جریان دمیده شده بود، تنها و تنها آن‌ها به تکرار همان چیزی پرداختند که بعد از دوم خرداد ۷۶ آن را تئوریزه کرده بودند. کاری که تا به امروز نیز آن را ادامه داده‌اند.

این روی‌کرد باعث شد، مردمی که از ابتدا همراه اصلاح‌طلبان بودند، اقبال خود را برگردانند. نیروهای اصلاح‌طلب بسیاری ریزش کردند و اصلاح‌طلبان هواداران بسیاری را از دست دادند. اما این مسائل باعث نشد که آن‌ها با روی‌کرد و عمل‌کرد و گفتمان به روزتری به حیات خود ادامه دهند. رویه‌ای که بعد از انتخابات کودتایی سال ۱۳۸۸ نیز تکرار و ادامه یافته است.

امروز اصلاح‌طلبانی از آن اصلاحات به جا مانده‌اند که تنها گونی‌های سنگی سنگین شعارهای ۱۵ ـ ۱۶ سال قبل را بر روی زمین می‌کشند. آن‌ها امروز همان شعارهایی را تکرار می‌کنند که مردم یک‌بار آن‌ها را ۱۵ سال قبل شنیدند، به آن رأی دادند و به خاطر آن هزینه دادند و  از آن نتیجه‌ای نگرفتند.

برای پانزده سال قبل و با توجه به نیاز جامعه‌ی آن روز اصلاح‌طلبان شعار «التزام به قانون اساسی» را مطرح کردند، آن‌ها خواستار اجرای کامل قانون اساسی شده بودند و می‌خواستند اصول اجرا نشده‌ی آن را به اجرا بگذارند. این موضع در آن روز با توجه به در دست داشتن دو قوه از قوه کشور با معنا جلوه می‌کرد و به آن امیدی بود. رئیس جمهوری و دولت حق طرح لایحه و اجرای قانون را بر عهده داشتند و مجلس ششم که به مجلس اصلاحات معروف شد، وظیفه‌ی قانون‌گذاری. هرچند اصلاح‌طلبان در آن دوره هم نه توانستند و نه از سوی حکومت اجازه پیدا کردند که در این زمینه کاری از پیش ببرند. برای مثال می‌توان به وتوی قانون مطبوعات دولت خاتمی از سوی رهبری شاره کرد.

با این همه امروز نیز اصلاح‌طلبان در مورد قانون اساسی باز از همان موضع سخن می‌گویند و باز هم از آن صبحت می‌کنند. آن هم در حالی که نه تنها از قدرت بیرون رانده شده‌اند، بلکه خود نیز زندانی و از کشور رانده شده و به نوعی به طور کامل سرکوب شده‌اند. دو حزب بزرگ آن‌ها، جبهه مشارکت و مجاهدین انقلاب اسلامی معلق شده و از نظر حکومت در حالی حاضر غیرقانونی هستند.

با همه‌ی این‌ها اصلاح‌طلبان همچنان از التزام به قانون اساسی صحبت می‌کنند. این روی‌کرد و چنین روش‌هایی که در همه‌ی زمینه‌ها از سوی اصلاح‌طلبان دنبال می‌شود، نشان داده و می‌دهد که هرچند کسانی نام اصلاح‌طلب را از سوی خود بر می‌گزینند و با این شعارها به زعم خود کنش دارند، اما واقعیت این است که  اصلاحات به عنوان یک جریان موثر در واقعیت سیاسی و اجتماعی ایران وجود ندارد. اصلاح‌طلبانی که شعارهای ۱۶ سال قبل را بدون ارائه راه‌کاری جدید ارائه می‌دهند درکی به مردم جهت بسیج شدن و همراه آنان شدن را نداده و نمی‌دهند.

اصلاح‌طلبان در حالی منتقدان و مخالفان و اپوزوسیون جمهوری اسلامی را بابت عدم داشتن استراتژی منسجم و روشن متهم و محکوم می‌کنند که خود سال‌ها است در این زمینه از آن‌ها پیشی گرفته‌اند، اما با حمل گفتمانی که برای جامعه بیش از یک دهه قبل ایران لازم و کافی بود، بر عبث می‌پایند. آن‌ها در حالی که نه فضا و نه فرصتی برای اصلاحات است و نه حکومت اجازه‌ی آن را می‌دهد بر گفتمانی تکیه می‌کنند که برای ایران امروز تنها یک شعار است. شعاری که اصلاح‌طلبان به تکرار آن برای بقا و ادامه‌ی حیات حتا به صورت یک اسم تأکید داشته‌اند. شعارهایی که خود نیز در مواقعی از آن عدول می‌کنند و به دامان حاکمیت برای بازگشت به قدرت بازمی‌گردند. این همه در حالی است که حکومت نه تنها راه‌های اصلاح‌طلبی را بسته است، بلکه امکان بازگشت اصلاح‌طلبان به قدرت را نیز از بین برده است.

این مسأله مورد قبول خود اصلاح‌طلبان نیز قرار دارد. که اگر این‌گونه نبود بسیاری از آنان اکنون در خارج از کشور نبوده ودر ایران در انتظار بازگشت به قدرت به سر می‌بردند. اما دانستن این‌که ظرفیت اصلاح‌طلبی در شرایط فعلی وجود ندارد و رفتار حکومت جمهوری اسلامی دورنمای روشنی هم در این زمینه نشان نمی‌دهد، برخی از آن‌ها در خارج از کشور هستند و به طرح همان شعارها ادامه می‌دهند، تنها برای این‌که باشند. نیروهای داخل نیز وضعیت بهتری از آن‌ها که در خارج از کشور هستند، ندارند. شاید تنها تفاوت‌شان این باشد که شعار‌های نظیر «التزام به قانون اساسی» و این‌که «اپوزوسیون جمهوری اسلامی» نیستند را بلندتر سر می‌دهند تا به دیگر هم مسلکان‌شان در زندان نپیوندند.

اصلاح‌طلبان در حالی این روزها و سال‌های نام اصلاح‌طلب را بر روی خود می‌گذارند که اصلاحاتی وجود ندارد و تلاشی هم برای آن صورت نمی‌گیرد. به همان دلائلی که در بالا شرح‌اش آمد. با این همه شعارهای آن‌ها که بعضا محافظه‌کارانه هم در گذر زمان شده، بیش‌تر نقش ترمزدستی را ایفا می‌کند که جلوی تئوریزه کردن گفتمان‌های دیگر را گرفته و یا مجالی برای بروز به آن‌ها نمی‌دهد.

اصلاح‌طلبان به این خاطر که بخشی از دولت و حکومت بوده‌اند و تنها احزاب قانونی منتقد را در سال‌های گذشته دارا بودند، از امکانات سخت‌افزاری و نرم‌افزاری زیادی بهره‌مند هستند. برای مثال سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی تجربه‌ی چند دهه کار تشکیلاتی مداوم را حتا در دل جمهوری اسلامی دارا بوده است. آن‌ها از این امکانات استفاده‌ی آن‌چنانی جز برای طرح شعارهای دیروزین خود نکرده و نمی‌کنند. آن‌ها فضای رسانه‌ای کشور را در جناح مخالف ـ منتقد دولت در اختیار گرفته‌اند، اما امان از طرح نو و گفتمان تازه و استراتژی روشن.

اصلاح‌طلبان از تولید باز مانده‌اند، آن‌چنان که در مسیر رسیدن به دموکراسی و آزادی از گروه‌ها و مردم جا مانده‌اند و این فاصله هر روز بیش‌تر از قبل می‌شود. آن‌ها اگر می‌خواهند در این مسیر بمانند، اول باید تغییر کنند و سپس طرحی نو دراندازند.

مدیار

لینک مطلب در بالاترین

• از عبدالفتاح سلطانی، نسرین ستوده  نرگس محمدی می‌گوییم…

Fatemeh Rahnama is a female political prisoner who is spending her 10-year prison sentence in exile in Sepidar prison in Ahvaz. She was detained at her home on July 29, 2009.

Her sister Zahra Rahnama spoke to Human Rights House of Iran about Fatemeh’s situation. She is about to spend her third Norouz (Persian New Year) behind bars without any furlough.

“My sister’s situation is the same as it has been and nothing has changed. My sister is being held in Sepidar Prison in Ahvaz. We recently made another official request for her release, and we asked for an answer to my sister’s written letter. But unfortunately so far they have refused to grant her freedom. When we asked the authorities why they are keeping my sister behind bars, they said it was because of her crimes. What those crimes are, we still do not comprehend but anyway they have refused to free her.”

Rahnama’s sister spoke of the refusal to grant furlough to her sister.

“So far [3.5 years] she has not been granted any furlough. Recently there was an announcement with the names of prisoners in Sepidar prison in Ahvaz who have been granted furlough and my sister’s name was not on that list. They said prisoners who have committed crimes against national security would not be on the list. Not only now during Norouz (Persian New Year), but even months ago when my sick mother ended up in a coma for 6 months before losing her life, my sister was not allowed out to see her mother or attend her funeral.”

In a session of parliament, Elias Naderan, a conservative member of parliament and supporter of the Ahmadinejad regime referred to Fatemeh Rahnama as the “mistress” of Shapour Kazemi, who is the brother of Zahra Rahnavard. Zahra Rahnavard, wife of Mir Hossein Mousavi has been under house arrest along with her husband for over a year.

The allegation that Fatemeh Rahnama was the “mistress” of Shapour Kazemi was not only made by state run media, but it was published by the Islamic Revolution Documents Center. In their documents they made the written allegation that “on June 16, 2009, Mr. Shapour Kazemi, who has dual citizenship with the United Sates of America and is brother of Mrs. Zahra Kazemi, known as Rahnavard, wife of Mr. Mir Hossein Mousavi, was arrested along with his mistress Ms. Fatemeh Rahnama as they were creating disturbances in Vanak Square and burning motorcycles.”

Zahra Rahnama, sister of this prisoner has a different version of events.

“Mr. Shapour Kazemi and my sister were detained on the same day. After a few months behind bars, Mr Kazemi was exonerated and released, but my sister is still in prison. The state run media were very vulgar in their coverage of this news, and accused my sister of dishonorable actions. They claimed that my sister was detained while she was burning 7 motorcycles. But my sister’s neighbors are even witnesses to the fact that security agents went to her home at night and detained her. If Mr. Kazemi wanted to damage this regime, he had much better ways to do so than burning several motorcycles. What is interesting however is that Mr. Kazemi was exonerated of all charges while my sister has been held behind bars for the past 3 years. This is always how it is; the poor and innocent are targeted and sacrificed. My sister is a victim.”

Zahra Rahnama spoke of her sister’s condition in prison.

“Prison is prison and it can never be a good place, but a few days ago my sister was again saying she didn’t understand why she had to be among prisoners who have committed serious crimes. Of course many of these same prisoners could be good people and better than some who are free.”

“But the fact remains that this is an injustice that has been committed against my sister; they sentence her to 10 years in prison, they exile a 50 year old woman to a prison that is 1000 kilometers away from where she lives and force her to spend her time behind bars so far away. Her mother dies and they refuse to grant her furlough. There are so many other circumstances that have exasperated us. We are baffled at why things are as they are. It is very troubling that the judiciary in Iran behaves in this manner. I don’t know what else to do, every door we knock on is slammed in our faces. I just don’t understand why we are being so challenged considering my sister has no affiliations, she has not done anything nor committed any crime. In my sister’s court dossier, there is no evidence of any crime. For her to be imprisoned due to other issues is a very dismal reflection on the judiciary in Iran.”

Zahra Rahnama spoke of the difficulty of visitation due to the prison’s distance.

“Due to the prison being so far from where we live, we can only travel there every one or two months by plane. Ahvaz is too far for us to able to travel there once a week. I was never able to take my mother there and mother didn’t even once get to visit her daughter in prison.”

Zahra Rahnama spoke of her follow-up actions for her sister’s case.

“Through our lawyers we have presented all the facts with great detail to the judiciary and they have responded that they will report to the Ministry of Intelligence. According to what the Judiciary is saying it is the Ministry of Intelligence that is prohibiting furlough for my sister. In my opinion it is they who owe an explanation, they cannot just arbitrarily arrest a person, sentence that person to prison in forced exile a thousand kilometers away from her home.”

Zahra Rahnama spoke of the agony of her sister not being allowed so see her sick mother before she passed away.

“I went to the office of Mr. Kamkar, who is deputy prosecutor of Tehran, under Mr. Dolatabadi. I told him what had happened, that the authorities didn’t even grant her furlough to attend the funeral after my mother died. He was very surprised and said he didn’t comprehend why considering it is the legal right of every prisoner to get furlough for these reasons. He told me to write a letter and attach my mother’s death certificate. This was a month after my mother had died and they were supposedly going to at least allow my sister a few days of furlough so she could grieve by her family’s side.”

“We did everything they asked and provided every document they requested, but unfortunately nothing ever happened. We wrote the letter as they asked and delivered it. Every time we follow up they give us a different story. They claimed it got lost, they said it went to a different office, when we went to that office they said it was somewhere else, and we ended as always running around with no answers. Nobody seems to know where the letter went. After the entire running around we are told our request is in the hands of the person in charge of my sister’s file. Well clearly that person is the interrogating officer who is the one who prohibited her from furlough to begin with. Mr. Dolatabadi, Tehran’s Prosecutor told our lawyer Mr. Alizadeh that the person in charge of my sister’s file has denied her request for furlough.”

During the past three years the family of Fatemeh Rahnama has tirelessly made every effort to gain her freedom or time off on furlough.

Zahra Rahnama spoke of her family’s efforts in the past 3 years to obtain release for her sister.

“Recently we visited the leadership’s offices and told them we would like to provide a written request. We have done this in the past and they always tell us to go to the offices of the Justice Ministry. We have written letters to the Ministry of Justice and delivered them to various offices; the office of the Judiciary at Shahid Beheshti, the office of the Judiciary Committee on Human Rights, the office of the Judiciary at Shahid Moghadas, and every place you can possibly imagine of, we have been to. But unfortunately all our efforts have been to no avail. They tell us it is too late, that we should have done something before the sentencing was handed down, and now all we can do is hope for a pardon. So according to what they are saying my sister has to hope that they forgive her for something she has not done. It is very interesting that she has endured 3 years of prison, must endure 7 more years unless she is forgiven for an alleged crime that she never committed.”

Zahra Rahnama pleaded with human rights organizations for help.

“This is very heavy. I am pleading with human rights organizations to help all prisoners if you can. Please do something for them. For the love of god, these youth are rotting in our prisons. Why has my sister been in prison for 3 years? For what crime? We have suffered so much. We have been so damaged. My family has been devastated and broken apart in the past 3 years. It isn’t a joke for gods sake. My mother was sick, but these pressures caused her health to plunge and we lost her. My father is now 80 years old. I don’t even dare get in touch with him at nights because every time I talk to him all he wants to know is what is happening with my sister’s situation. Every time he asks, “why is my daughter in prison?” He says, “all you do is go to offices and still my daughter is in prison? I don’t understand why have they imprisoned her?” I keep telling him, “Father I swear I don’t know. They will not give us any answers. Nobody will even talk to me to give me a straight answer.” Well how am I going to answer my father? My retired father who worked for the youth of this country for over 30 years, now so many successful people benefiting from his efforts. Is it right that such a man, after all he has done for his country, at the end of his life he should endure such anguish and pressure? Does he deserve to suffer this way from his daughter languishing behind bars? Every time I talk to him he asks, “When will she be free?” I tell him she’ll be out in 5 or 6 months. I have to respond like that.”

She continued.

“I have to endure all this pain. We have suffered so much and all for nothing. I have even told Mr. Dolatabadi’s deputy the following. One person wanted to be president and that happened. Two others wanted to be president and it didn’t happen. But we are the ones paying the price; the price of a person becoming president. But why? We want to know why we have to suffer the price?”

Zahra Rahnama spoke of the report by Ahmed Shaheed, UN Rapporteur.

I saw in the news that the Minister of Justice is very upset about the report made to the UN by Special Rapporteur Ahmed Shaheed. But the situation described in the report is true and happening as described. I don’t know about every single scenario. But I certainly see what has happened to my sister. She is being harassed. It is not right. My sister Fatemeh Rahnama had one activity that could be construed as political in her life and that was in 1982 when she was only 19 years old. At that time she was arrested and sentenced to 3.5 years in prison on the charge of ‘supporting’ the MKO [Mojahedin Khalgh Organization]. She spent her sentence behind bars and now, almost 27 years later they again bring up an issue that is from over 2 decades ago.”

She explained the background to Human Rights House of Iran.

“My sister was employed at the company of Mr. Shapour Kazemi, brother in law of Mr. Mir Hossein Mousavi, for 15 years. Her job was neither related to Mr. Ahmadinejad nor to Mr. Mousavi, nor to the presidency. She was just an employee of the company. But all of a sudden she gets arrested and is accused of trying to associate Mr. Mir Hossein Mousavi and his family to the MKO organization. This is what my sister is accused of yet there is no evidence of this in her court dossier. Not one of the countless people who are affiliated with Mr. Mir Hossein Mousavi, includig Mr. Shapour Kazemi, have supported these allegations against my sister, and they have all repudiated these false charges.”

Zahra Rahnama spoke of her sister’s coerced confession.

“As I said in the court dossier there is no document showing any evidence of this alleged crime besides the confession my sister was coerced into making while under the influence of drugs they administered to her, along with threats and promises that the judiciary knows better than anyone. They forced her to agree to claim she had given monetary support to the MKO organization. This is all they have as their evidence. During the past few months my sister has written several letters refuting this forced confession, which we have delivered to the Ministry of Justice. In her letter she describes the condition she was put in, under severe duress and held in solitary confinement, when she was forced to sign the false confession. In this 4-page letter my sister describes her maltreatment and in detail all the events that transpired while she was held in solitary confinement for two months. This letter is now in her court dossier at the Shahid-Beheshti Ministry of Justice but unfortunately none of the judiciary officials have made any acknowledgement or commented on this letter.”

Rahnama continued.

“It’s as if everyone has gone blind and deaf. There is only one reason I can come up with for this. The authorities are in a situation where they are not able to now admit that what my sister is saying is true. They know that if they acknowledge what my sister is saying, they will be admitting wrongdoing and this will create huge questions for the Ministry of Intelligence and the Ministry of Justice for imprisoning a person who has done nothing whatsoever.”

Zahra Rahnama spoke of her sister’s court session and sentencing.

“During the preliminary session at Branch 26 of the Revolutionary Court my sisters lawyer wanted to defend her against the charge of ‘moharebeh’ (enmity against god), which had been brought up before the court session. But Judge Pir-Abassi presiding told my sister’s lawyer that it wasn’t necessary to defend this charge since thankfully she would not be charged with “moharebeh.’ Therefore her lawyer Mr. Keshavar did not defend this charge. My sister said that the whole court session was about her relationship with Mr. Kazemi, with accusations of immorality, and both of them were exonerated of these charges. But the sentencing that was issued later was a whole other matter. I myself was standing outside the court that day, when my sister’s lawyers, Mr. Keshavarz and Mr. Ghorbani came out and said everything went well in court and that were very optimistic. They said the judge accepted their defense and seemed to agree. But then, when the sentencing was issued it was a very different story.”

Zahra Rahnama, in closing asked again that human rights organizations pay more attention to the plight of her sister Fatemeh Rahnama and pleaded that they do whatever they can to help her.

Article in Persian: http://www.rahana.org/archives/4856

خواهر حمید قاسمی شال در گفت‌وگو با «خانه حقوق بشر ایران» با اعلام این‌که درخواست اعاده دادرسی برادرش طی هفته گذشته رد شده، گفت: «ما فعلا وضعیت‌مان مثل گذشته است، هر کاری که کردیم تا راه نجاتی پیدا کنیم، اتفاقی خاصی نیافتاد. با وجود این‌که آقای جعفری رئیس شعبه ۳۱ دیوان عالی کشور به ما گفته که من مدارک موجود در پرونده را خوانده‌ام و حمید قاسمی شال بی‌گناه است و هیچ  جرمی مرتکب نشده و حقش نیست که چنین اتفاقی برایش بیافتد، ولی با این حال کاری نمی‌توانم بکنم و فقط سکوت می کنم. من به ایشان گفتم که جواب دادن به بنده‌ی خدا خیلی راحت‌تر از جواب دادن به خداوند است. اما نمی‌دانم چرا ایشان سکوت می‌کنند.»

خواهر این زندانی ادامه داد: «دلیل این‌که گفتند کاری نمی‌توانند در مورد قبول اعاده دادرسی بکنند این است که یک‌بار قبلا درخواست اعاده دادرسی شده و رد شده بود. برای همین دیگر کاری نمی‌توانند بکنند. این در حالی است که خودشان می‌دانند که گناهی مرتکب نشده است، اما جوابی نمی‌دهند.»

حمید قاسمی شهروند ایرانی و کانادایی که سال ۸۷ برای دیدار با اعضای خانواده‌اش به ایران آمد. در روزهایی که او در ایران بود برادرش ناخدا یکم البرز قاسمی به اتهام جاسوسی بازداشت شد و حمید برای پیگیری وضعیت برادرش پس از چندین بار مراجعه به حفاظت اطلاعات ارتش خود نیز با همان اتهام در خرداد ماه ۱۳۸۷ بازداشت شد. وی در ابتدای بازداشت مدت هجده ماه را در سلول‌های انفرادی گذازنده بود.

او همچون برادرش در هشت ماه اول دوران بازداشت خود از حق تماس با اعضای خانواده  و یا دسترسی به وکیل محروم بود و تحت شکنجه قرار گرفته بود.

برادر وی البرز قاسمی سال ۱۳۸۸  بر اثر بیماری در زندان در حالی که وی نیز به اعدام محکوم شده بود درگذشت، اما خانواده قاسمی شال گفته بودند که وی کاملا «سالم» بوده و هیچ بیماری نداشته است.

خواهر این زندانی در مورد این‌که اکنون پرونده قاسمی شال بعد از رد درخواست اعاده دادرسی در چه وضعیتی است به “خانه”ی ما گفت: «پرونده فعلا همان وضعیت سابق را دارد و طبق قولی که آقای جعفری دولت‌آبادی دادستان تهران به ما داد در سال گذشته قرار نیست که حکم اجرا شود، ولی هیچ دستوری مبنی بر این وجود ندارد. در واقع این تنها یک حرفی است که ایشان زده‌اند. یعنی در واقع هر اتفاقی الان برای برادرم بیافتد، افتاده و برای آن حرف هیچ ضمانتی وجود ندارد.

حمید قاسمی شال هم اکنون در بند ۳۵۰ زندان اوین به سر می‌برد، خواهر وی در مورد آخرین وضعیت برادرش در زندان گفت: «ما هفته‌ای یک‌بار او را در زندان ملاقات می کنیم، از نظر روحی بسیار وضعیت نامناسبی پیدا کرده و اصلا حال روحیش بعد از شنیدن این خبر که درخواست اعاده دادرسی‌اش رد شده مثل ما خوب نیست.»

خواهر قاسمی شال گفت: «ما امروز بار دیگر درخواست عفو را نوشتیم، رئیس اندارزگاه هم زیر نامه را پاراف کرده  و حسن اخلاق حمید را در زندان تأیید کرده و درخواست هرگونه همکاری و مساعدت با او را کرده است. در این نامه حمید دقیقا اعلام کرده با هیچ گروهی همکاری نداشته و عضو هیچ گروهی نیست. این نامه هم امروز تحویل دادستان تهران و مراجع قضایی شده است.»

پایان پیام

این مصاحبه‌ام در خانه حقوق بشر ایران منتشر شده است