These days, instead of”the newspaper office or his work place” he carries a “small notebook” along with it’s “regular pen” which is often beside him which often becomes his “refuge” at times when he heart fills with Nostalgic moments. A man, who despite all the events happening to him over the past year feels “we no longer should complain about the events of the past, at this point our focus should be on tomorrow.”

Massoud Bastany  was born in Arak 32 years ago, and has been a known name among reporters. Undoubtedly the walls of Rajaishahr knows, the tales of the sun and the darkness is the shameful repeat of his tale from the cold corner of his prison cell. These are narratives of a boy whom during “break time” will scream:

Our breakage has come to the highest point

We are glass, and glass will be sharper once broken

This is not the first imprisonment for Masoud Bastany. He has previously seen these walls over weeks and months of detention. This young reporter was first brought to prison by the weekly “Voice of Reform” [Nedaye Eslahat] at the age of 24, which he was released from on bail.

“Akbar Ganji”’s Hunger Strike on 2006 (1384) brought the now 27-year-old Massoud Bastani to prison for the second time. This time it lasted two weeks and once again heavy bail brought breezes of freedom upon him, but this time the freedom didn’t last long as the first arrest brought him back to prison to serve a 6 months sentence. At Arak prison, the place where he spent his hundredth day behind bars, he explains: “ the hundredth day of my imprisonment was passed. Imprisonment for me whose only crime is critical support and putting all efforts to spread the true cause of reform, support for civil society activists and intellectuals as well as isolated efforts towards reclaiming rights of political prisoners and journalists, including Hashem Aghajari, Abbas Abdi, Behrouz Geranpayh, Taghi Rahmani, Reza Alijani, Hoda Saber and Akbar Ganji and Nasser Zarafshan, and for being the editor of the weekly “Call for Reform”. Is it ever possible to easily say and put aside hundred days in imprisonment.”

On June 2009 (Khordad 1388) which blackened what was to be green, during the early days when the impact of green baton and silver bullets were a come back for the green silence, during the days that painted the green June’s heart with red, and made a pool of blood from Sohrab’s heart , two days after the beginning of these lying days, his wife “Mahsa Amrabadi” was arrested. this time the story was different than the previous month and year sentences. Not only it was in the role of prison, also was a training hall for “show trial”  and a place to show “legitimacy” of the current government through “the stories of it’s prisoners”. A place where “poetry”, “lashes” and “torture” are placed together.

Absence of Masoud Bastani from home, caused his wife’s arrest and at the time for following the case in court and at intelligence, they would not arrest him, nor free his wife. But the followups had an adverse effect for them, not only his wife was not released, Masoud Bastany was also arrested on August 5 2009 (Mordad 14 1388).

The story of early days of Masoud Bastany’s arrested, is the story of Tehran’s bloody street in June and July in Iran’s mourning time, it’s the story of all prisoners whose green bracelets were tied to the cold prison bars, it’s the story of solitary confinement and the hot interrogation rooms, the story of blindfolds and interrogators who play god in front of god’s eyes, it’s the story of stage executions and kidnap from lovers. It has been said the love of his imprisoned wife brought Masoud Bastany to the “show trials” and can it be anything other than that, which if it were other than that, the fear of solitary confinement and interrogators whose guns are aimed at the heart of all Iranians, has not left any other way.

In one of these show trials Masoud Bastany acknowledged [15], in one of those days that Arash Rahmanipour prisoner who was arrested before the election, was describing his post election riots, in one of those days that Saeed Hajarian was wheeled out of a home miles further than the Evin prison and his “confessions” were read by another person, in one of those days that we became the joke of a Stalinist show was issued to Iran by a neighboring country. We mentioned and remember that show trials “were the stories of prisoners whose mission was to prove the government’s legitimacy.” The illegitimate government who demanded legitimacy and acceptance from prisoners. The words published from Masoud Bastany’s trial which were not even his words, are as stated: “attack towards the government and undermining the performance of the government’s four-year plan and governmental institutions such as Legal Guardian Council, the Islamic Revolutionary Guards, the Basij and police forces, weakening Ahmadinejad himself, creating doubts in the election results, publishing mixed news based on abuse of public property, and implementation of election fraud was among our given agenda to break the unity and inflammation in our society. ”

This show that was held in the form of a trial, was an experimentation of everything but a court, the only thing Bastany’s lawyer whom had not seen the case, talked to the defendant, knew anything about his case, nor was aware of the court date could say after becoming aware of the confessions and the show trials was: “I can not call this a trial.”

Illegal process of young journalist’s judicial cases did not end at the end of the trials and did not subside the thirst for revenge in interrogators, Masoud Bastany was left in solitary confinement and was denied the the right to meet with a lawyer and his lawyer was banned from viewing or reading the files. Branch 15 of the Islamic Revolutionary Court, the place where “Ahmadinejad’s government was legitimized”, where Judge Salavati sat at his imaginary bench, but in reality recited the “issued” sentences, on September 17 sentenced Masoud Bastany, journalists to 6 years imprisonment under charges of “propaganda against the regime and society, and conspiring to create chaos”. Masoud Bastani was not even released on bail after being read the issued sentence by Judge Salavati, was not given a bail until the sentence’s approval from appeal court and the sentence was throughly confirmed by Branch 25 of Tehran appeals court and the oppressed Islamic Republic left this young reporter in prison for six springs of his life.

Two months after the confirmation of this sentence Bastani and Ahmad Zeidabadi were transferred to Rajaishahr prison in Karaj, among dangerous criminals. An experience he was put through in 2006 and mentioned in his hundredth day behind bars letter; a place where he might miss again and once again failed to report on the commemoration ceremony of Majid Sharif and Kazem Sami.

Masoud Bastany writes well that others are aware of all “happening to them”, and the toxic air of Evin prison and all those “beaten” bodies and the said vulgar “profanity”: “Now why can issuing disclosures against those who beat and interrogated us in worst conditions? Who doesn’t know the injustice imposed in interrogation rooms of ward 240 and hallways we occasionally passed each other by? What is the need for me to repeat the vulgar words and threats they brought me to the court with and eventually put their unjust and unfair sentences on our cases. What is the need to write open letters to the head of Judiciary and Senior judiciary officials and complain and let them know not only the Islamic compassion and generosity is absent in our cases, but law and justice have not been observed in this regard either! But what was our crime? What did we want that was so wrong? ”

Today the journalist of our tale, whose narrative are yet to be told, has been imprisoned for 548 days, from solitary confinement of Evin prison to short roof cells of Rajaishahr; a place where he “awaits tomorrows” and “the day to see the light and beauty shawn upon all of us. ” ۵۴۸ days of Masoud Bastani’s sentence have passed without leave,  but as he mentions himself, how can 548 days of imprisonment be overlooked?

Sincere hopes for his release.

* This post dedicated to his dear wife Mahsa Amrabadi

مردم کشور «دوست و همسایه» که دولت‌مردان جمهوری اسلامی همواره از «خیر و صلاح» آنان صحبت می‌کنند و حضور نیروهای «ناتو» را در آن‌جا عامل مشکلات و بمب‌گذاری‌ها و فعالیت‌های تروریستی می‌دانند، امروز علیه‌شان اعتراض «شدیدی»[۱] را در یک تجمع در مقابل سفارت ترتیب دادند.

تجمعی که بسیار خشمگین و با نفرت هم انجام شد؛ چرا که بر خلاف آن‌چه دولت‌مردان جمهوری اسلامی «تصور» می‌کنند و یا «توهم‌»‌اش را دارند، شهروندان افغانی یا به قول خود افغانی‌ها «باشنده‌گان» افعانی، هیچ دل خوشی از جمهوری اسلامی که ندارند هیچ، حتا احساس‌شان، احساسی توأم با خشم و نفرت است.[۲]

«عدم اجازه برای وورد تانکرهای سوخت» و«بدرفتاری با مهاجران افغانی» که به ایران می‌آیند دلیل عمده‌ی اعتراض‌ باشنده‌گان افغانی در مقابل سفارت جمهوری اسلامی است.[۳] شاید احساسی دوگانه به هر ایرانی دست بدهد، وقتی که در فیلم‌های تظاهرات می‌بیند که افغان‌ها با خشم فراوان به طرف سفارت جمهوری اسلامی «سنگ، تخم مرغ و اشیاء مختلف دیگر» پرتاپ می‌کنند. اما تصاویر منتشر شده حاوی نکته‌های جالبی است؛ اعتراض صورت گرفته به طور کامل علیه جمهوری اسلامی است آن هم در کنار و همراه با مردم ایران.

در عکس‌ها و تصاویر منتشر شده، چهره‌های زندانیانی چون نسرین ستودهع علی صارمی و … به چشم می‌خورد، عکسی هست که روی پلاکاردی نوشته شده است: «ما به جنبش آزادی‌خوانه مردم ایران علیه ولایت فقیه درود می‌فرستیم.»، تصاویری هست که روی آن عکس احمدی‌نژاد[۴] و خامنه‌ای به چشم می‌خورد و زیر آن نوشته شده است «قاتل شهروندان ایران»، تصویری هست که روی آن نوشته است: «ننگت باد ای جلاد».

رفتار جمهوری اسلامی با شهروندان ایرانی آمیزه‌ای از توهین، بی‌حرمتی و نقض حقوق بشر در سی سال گذشته بوده است، و این رفتار ده‌ها برابر بدتر برای شهروندان افغانی بوده است که به ایران از جنگ و خشونت و فقر «پناه» آورده بودند. هزاران زندانی افغانی در زندان‌های مختلف تحت آزارها و نقض حقوق مکرر به سر می‌برند.

شکل بد ماجرا آن‌جا است که این زندانیان افغان به علت این‌که کسی را در داخل ایران ندارند که پی‌گیر وضعیت و حقوق‌‌شان باشد، مورد بدترین آزارها قرار می‌گیرند. در طول ۱۸ ماه زندانی بودن در زندان قزل‌حصار که شش ماه آن تبعید به بند قاتلان افغانی بود، زندانی‌ها افغانی بسیاری را دیدم که مورد بدترین هتک حرمت‌ها قرار می‌گرفتند.[۵] مامورین و زندانبانان به هر بهانه‌ای آن‌ها را زیر باد کتک و فحش و ناسزا می‌گرفتند و خیال‌شان راحت بود از این‌که کسی نیست که در پی احقاق حق آنان باشد.

اعدام مکرر افغان‌ها از جمله مسائلی است که امروز نیز مورد اعتراض شهروندان کابلی قرار گرفته بود، صدها شهروند افغانی در زندان‌های ایران با حکم اعدام روبرو بوده و به راحتی به پای چوبه‌های دار برده می‌شوند.

اما با تمام این‌ها جالب و در خور توجه است که افغان‌ها با مردم ایران مشکلی ندارند و همه‌ی فجایعا را از چشم دولت جمهوری اسلامی ایران می‌بینند. آن‌ها پرچم ایران را آتش نمی‌زنند، مرگ بر ایران نمی‌گویند، خواستار آزادی زندانیان سیاسی ایرانی می‌شوند، اعدامها را محکوم می‌کنند و در حمایت از جنبش سبز مردمی ایران پلاکارد دست می‌گیرند و شعار می‌دهند.[۶]

این مسأله مدنیت شهروندانی را نشان می‌دهد که سال‌ها است آتش جنگ را بالای سر دارند و امنیت؛ گم‌شده‌ای ناآشنا در خانه‌های تک تک‌شان است، شکل گرفتن مدنیتی با هویت است که در میان مردمی که روزی روزگاری، طالبان می‌خواست همه چیزشان را از آن‌ها برای تفسیری باطل از دین بگیرد

و به همین ساده‌گی جمهوری اسلامی خیلی تنها است.

مدیار

این روزها به«جای دفتر روزنامه یا دفتر کار»، «دفترچه‌‌ی کوچکی» همراه همیشگی‌اش است که همیشه آن را بالای سرش می‌گذارد و با «خودکار معمولی‌اش» به «سبک و عادت همیشگی» وقتی «غربت و دل‌تنگی‌ سینه‌اش» را می‌فشارد و «هوای دوست» به سرش می‌زند، آخرین «پناه و دست‌آویزش» می‌شود. مردی که با وجود همه‌ی اتفاقاتی که در سال گذشته برای‌‌اش رقم خورد احساس می‌کند «الان دیگر نیازی به گلایه و شکایت از ظلم‌های امروز و دیروز نداریم و بایستی به فردا فکر کنیم».[۱]

مسعود باستانی‌ی [۲ و ۳] ۳۲ ساله‌ی متولد شهر اراک نام‌آشنای اهالی مطبوعات است که بی‌شک آسمان قاب گرفته شده در دیوارهای بلند رجایی‌شهر می‌داند، قصه آفتاب و مهتاب‌اش روایت شرم تیرگی و خجلت مشبک شده‌ای است از هواخوری‌های غم‌گرفته و پستوی سلول‌های سرد برای حکایت زندان او. پسری که شاید هنوز در آن «هواخوری» فریاد خواهد زد:
ما را شکستگی به نهایت رسیده است
ما شیشه‌ایم و شیشه چو بشکند تیزتر شود[۴]

مسعود باستانی پیش از این دوره زندانی که حال می‌گذارند، طعم بازداشت را چشیده و دیوارهای زندان را چند ماه و چند هفته و چندباری تکیه زده است.  اول‌بار روزنامه‌نگار جوان را در سن ۲۴ ساله‌گی، هفته نامه‌ی «ندای اصلاحات» به زندان می‌کشاند، زندانی که یک هفته به طول می‌انجامد و وثیقه‌ای قرار آزادی‌اش می‌شود.[۵]

اعتصاب غذای «اکبر گنجی» در سال ۸۴ مسعود باستانی حالا ۲۷ ساله را بار دیگر به زندان می‌کشاند. این بار دوره‌ی بازداشت‌اش دوهفته است و بار دیگر وثیقه‌ای هوای خنک آزادی را به صورت‌اش می‌زند، اما این آزادی دیری نمی‌پاید و بازداشت اول در اراک بار دیگر او را با محکومیتی ۶ ماهه به زندان باز می‌گرداند؛ زندان اراک.[۶] جایی که در صدمین روز بازداشت خود علت زندانی‌ شدنش را این‌گونه شرح داد: «صدمین روز از این زندان من هم که تنها به جرم حمایت نقادانه و تلاش در جهت گسترش آرمان راستین اصلاحات، حمایت از فعالین جامعه مدنی و روشنفکران منزوی شده و نیز تلاش در جهت احقاق حقوق زندانیان سیاسی و مطبوعاتی از جمله هاشم آقاجری، عباس عبدی، بهروز گرانپایه، تقی رحمانی، رضا علیجانی، هدی صابر، و در پایان اکبر گنجی و ناصر زرافشان و به خاطر سردبیری هفته نامه ندای اصلاحات برای‌ام در نظر گرفته‌اند نیز سپری شده اما مگر می توان به راحتی واژه صد روز زندان را گفت و از کنار آن گذاشت.»[۷]

خرداد ۸۸ که شد، بعد از آن‌چه که باید سبز می‌شد و سیاه شد،‌ در همان روزهای اول که سکوت سبز را ضربه‌های باتوم سبز و گلوله‌های نقره‌ای پاسخ می‌گفت، در همان روزهایی که سرخ شد سینه‌ی سبز خرداد و به خون نشست قلب سهراب[۸]، دو روز بعد از آغاز دروغ، «مهسای امرآبادی» همسرش بازداشت[۹] و راهی زندانی شد که با یک هفته و یک ماه و یک سال قبل‌اش فرق‌ها داشت. زندانی که قرار بود نه تنها نقش زندان، که سالن تمرین «دادگاه‌های نمایشی»[۱۰] باشد و جایی باشد که «حقانیت» دولت حاضر از «گفته‌های زندانیان دربندش» به دست آید. جایی که سه واژه‌ی «شعر»، «شلاق» و «شکنجه»[۱۱] در کنار هم می‌نشستند، می‌نشینند و کاش دیگر ننشینند.

نبودن مسعود باستانی در خانه، منجر به بازداشت همسرش شده بود و حالا و زمان پیگری در دادگاه و وزارت اطلاعات، نه او را بازداشت می‌کردند و نه همسر را آزاد.[۱۲] پیگری‌ها اما نتیجه‌ای وارونه آخر داد، همسر آزاد نشد و مسعود باستانی در تاریخ ۱۴ مرداد ماه ۱۳۸۸ بازداشت و به پاشیدند بر تنش بذر تند و تیز نیزه‌زار شرط زندانی.[۱۳]

شرح روزگار مسعود باستانی در روزهای ابتدای بازداشت، شرح همان خرداد و مرداد خونین خیابان‌های خونین تهران است در سال عزای ایران، سال ۸۸، شرح حال همه‌ی زندانیانی است که دست‌بندهای سبزشان به میله‌های سرد زندان گره خورد، شرح همان سلول‌های انفرادی و شرح همان صندلی‌های داغ اتاق‌های بازجویی است، شرح چشم‌بند است و بازجویی که خدایی می‌کند چشم در چشم خدا،  شرح نمایش‌های اعدام و گروگان‌گیری‌ها از عاشقان، می‌گویند مسعود باستانی را عشق همسر زندانی‌اش به دادگاه‌های «نمایشی» کشاند و جز این هم مگر می‌تواند باشد[۱۴]، که اگر این هم نباشد، رعب و وحشت آن انفرادی‌ها و آن بازجوها که به دستورِ دستور قلب همه‌ی ایرانی‌ها را نشانه رفته بودند به جز این راه، راهی نگذاشته بودند.

مسعود باستانی در یکی از دادگاه‌های نمایشی اعتراف کرد[۱۵]، در یکی از همان روزهایی که آرش رحمانی‌پور[۱۶] بازداشت شده قبل از انتخابات، شرح آشوب‌های بعد از انتخابات‌اش را می‌داد، در یکی از همان روزهایی که سعید حجاریان[۱۷] را از خانه‌یی دورتر از اوین با صندلی چرخ‌دار آوردند و یکی دیگر «اعتراف‌نامه‌اش» را خواند، در یکی از همان روزهایی که مضحکه شوی استالینی، از کشور همسایه به ایران صادر شده بود. گفتیم و یاد داریم که دادگاه‌های نمایشی «گفته‌های زندانیانی بود که حقانیت دولت را قرار بود، ثابت کند.» دولت نامشروع این‌چنین از زبان زندانیان حقانیت و مشروعیت و مقبولیت می‌خواست، گوشه‌ای از گفته‌های مسعود باستانی در دادگاه که گفته‌های او نیست، این است: «حمله به عملکرد چهار ساله دولت و تضعیف نهادهای قانونی کشور همچون شورای نگهبان، سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، نیروی مقاومت بسیج و نیز نیروی انتظامی، تضعیف شخص احمدی‌نژاد، ایجاد شبهه در انتخابات، ارائه اخبار ضد و نقیض مبنی بر سوء استفاده از اموال دولتی، القاء تقلب در انتخابات جزو محورهایی بود که در راستای وحدت شکنی و ایجاد التهاب در جامعه ما آن را در دستور کار داشتیم.»[۱۸]

این نمایش که در قالب دادگاه برگزار شده بود، شبیه همه‌ی آن‌چیزهایی بود که شبیه دادگاه‌اش نمی‌کرد، وکیل باستانی که پرونده را مطالعه نکرده، او را ملاقات نکرده، از وضعیت او خبر نداشته، از زمان دادگاه بی‌اطلاع بوده، بعد از اطلاع از دادگاه نمایشی و قصه اعتراف موکل‌اش تنها چیزی که می‌تواند بگوید این است که «نام این مراسم را نمی‌توانم محاکمه بگذارم.»[۱۹]

روند غیرقانونی پرونده قضایی روزنامه‌نگار جوان ما بعد از دادگاه هم تمام نشد و عطش انتقام بازجویان و ناعادلان دستگاه قضایی فروکش نکرد، مسعود باستانی همچنان در سلول انفرادی روزگار گذارند[۲۰] و در نهایت بی‌قانونی همچنان از دیدار وکیل محروم ماند [۲۱] و وکیل از دیدن و خواندن پرونده ممنوع.[۲۲] شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب اسلامی، همان‌جا که به محل «مشروعیت بخشیدن به دولت احمدی‌نژاد» تبدیل شده بود، جایی که قاضی صلواتی به مسند قضاوت به خیال نشسته و از این قضاوت تنها حکم‌های «صادر شده» را «انشاء» و «ابلاغ» می‌کند، مسعود باستانی‌ی روزنامه‌نگار را در تاریخ ۲۷ مهر ماه به اتهام‌های «تبلیغ علیه نظام و اجتماع و تبانی برای ایجاد اغتشاش» به ۶ سال زندان محکوم کرد.[۲۳] مسعود باستانی بعد از این حکم انشاء شده توسط قاضی صلواتی و صادر شده توسط کسانی که صلواتی حکم صادر می‌کنند باز هم با قرار وثیقه تا نتیجه دادگاه تجدیدنظر از زندان آزاد نشد[۲۴] و این حکم عینا در شعبه ۳۶ دادگاه تجدیدنظر تهران به تأیید رسید [۲۵]و جمهوری اسلامی قرار ظلم برای این نام آشنای اهالی مطبوعات را به شش تابستان زندان گذارد.

دو ماه بعد از تأیید حکم باستانی به همراه احمد زیدآبادی به زندان رجایی‌شهر کرج، جایی میان مجرمان خطرناک منتقل شد.[۲۶] تجربه‌ایی که در سال ۸۴ هم آن را داشت و در همان نامه‌ی صدمین روز زندان به آن اشاره کرده بود؛ جایی که شاید باز هم دل‌اش تنگ شود که امسال هم نتوانست گزارش مراسم ساده گرامی‌داشت مجید شریف و کاظم سامی را منتشر کند.[۲۷]

مسعود باستانی درست می‌نویسد که دیگر «همه از آن‌چه بر آن‌ها گذشته» خبر دارند، همه می‌دانند هوای زندان اوین چه هوای مسمومی بود و آن تن‌های «کتک‌خورده» و آن «گوش‌های ناسزاهای» رکیک شنیده همه بی‌جرم و بی‌گناه بودند: «حالا دیگر چه نیازی به افشاگری و شکواییه علیه کسانی که ما را کتک می زدند و در بدترین شرایط بازجویی کردند، وجود دارد؟ چه کسی پیدا می شود که نداند در سلول های بازجویی بند ۲۴۰ و یا راهروهایی که در آنجا گه گاه همدیگر را ملاقات می کردیم چه ظلم ها و ناجوانمردی هایی بر ما روا داشته شد. اصلا چه نیازی است که بگویم چگونه با رکیک ترین الفاظ دشنام دادند و با تهدید به دادگاه کشاندند و سرانجام هم بدون هیچ منطقی احکام ناعادلانه شان را روی پرونده هایمان گذاشتند. اصلا به نظر تو این روزها دیگر چه نیازی وجود دارد تا دوباره در قالب نامه های سرگشاده به رییس قوه قضاییه و یا مقام های عالی رتبه قضایی کشور از وضعیت خود گلایه کنم و بگوییم که نه تنها رافت و مروت اسلامی بلکه هیچ گونه قانون و عدالتی هم در حق ما رعایت نشد! مگر جرم ما چه بود؟! مگر ما چه می خواستیم؟!»[۲۸]

حالا و امروز روزنامه‌نگار قصه‌ی ما که از حکایت زندان‌اش روایت‌های باقی است و روایت‌ها در پیش، ۵۴۸ روز است که زندانی است، از انفرادی‌های زندان اوین تا سلول‌های سقف کوتاه زندان رجایی‌شهر: جایی که «فردا را انتظار » می‌کشد و «روزی که تحقق روشنایی و زیبایی برای همه ما است.» ۵۴۸ روز بدون مرخصی[۲۹] از زندانی بودن مسعود باستانی گذشته است، اما به قول خود او اما مگر می توان به راحتی واژه ۵۴۸ روز زندان را گفت و از کنار آن گذاشت؟

به امید آن‌که آزاد شود[۳۰]

* این نوشته تقدیم به همسر ارجمندش مهسا امرآبادی

مدیار

پیش‌تر نوشته‌ام

• یک زندانی: فاطمه رهنما، یا همان زندانی‌ گم‌نام و بی‌پناه فراموش شده همچنان زندانی و تبعید شده به زندان سپیدار اهواز
• یک زندانی: ضیاء نبوی زیر هشت با نامربوط‌ترین اتهام ممکن همچنان زندانی است
• یک زندانی: رها ثابت، محکوم به حبس در بازداشتگاه پلاک ۱۰۰ شیراز آزاد شد
• یک زندانی: شبنم مددزاده که سهم‌اش از زمین خدا آسمانی زندانی است همچنان زندانی است
• یک زندانی: ارژنگ داوودی، پیرمرد و اعتصاب غذاهای‌اش همچنان زندانی است
• یک زندانی: عالیه اقدام دوست، که عادت دارد به اعتراض همچنان زندانی است
• یک زندانی: حبیب‌الله لطیفی از پسران طبیعت آفتاب با حکم اعدام در خطر اعدام
• یک زندانی: منصور اسانلو که انقلاب کرد تا آزادی داشته باشد همچنان زندانی است
• یک زندانی: شورای دفاع از حق تحصیل همچنان زندانی‌اند
• یک زندانی: محمد پورعبداله در بند مجرمان خطرناک همچنان زندانی است
• یک زندانی:‌ وضعیت مبهم و خطرناک حسین درخشان همچنان زندانی است و به ۱۹ سال و نیم زندان محکوم شد
• یک زندانی: قصه تلخ جعفر اقدامی همچنان زندانی است
• یک زندانی: علی صارمی، پیرمد ۶۲ ساله با حکم اعدام اعدام شد
• یک زندانی: مهدی خدایی که همه‌‌ی زندانیان را می‌شناخت همچنان زندانی است و به ۷ سال زندان محکوم شد

قدمت صنعت نشر کتاب در ایران به صد سال و اندی پیش می‌رسد و شاید از جهت‌های زیادی به صنعت روزنامه‌نگاری در ایران شبیه نباشد، اما از یک نظر این صنعت نیز گرفتار همان مصائبی بوده که روزنامه‌ها و روزنامه‌نگارها داشته‌اند، مشکلی به نام «سانسور و ممیزی» و مخالفت و دشمنی حاکمیت با آن.

همین بود که در همان ماه‌های بعد از انقلاب ۵۷ در ایران، پدیده‌ی کتاب‌های «جلد سفید» از سوی جوانان و کارمندان نشرها و کتاب‌فروشی‌ها جلوه کرد در عرصه کتاب و کتاب‌خوانی و گذر از تیغ ممیزی از همان ابتدا خلاقانه ظاهر شد. ناشران جلد سفید، جوانان و کارکنان در کتاب‌فروشی‌ها بودند که عطش خواندن کتاب‌های سانسور شده را میان کتاب‌خوانان دیدند و کتاب‌های مورد غضب را با جلد سفید روانه بازار کردند.

بعد از رفتن دولت موقف بازرگان و عرض اندام بیش‌تر وزارت «ارشاد و فرهنگ اسلامی» بود که «جلد سفید»ها کم‌تر و کم‌تر شدند و خوانش هر کتاب بعد از عبور از تیغ آخته شده‌ی وزارت نوظهور امکان می‌یافت. ناشران جلد سفیدها همراه با کسانی که جاذبه و عشق صنعت نشر رهای‌شان نمی‌کرد، با اخذ مجوز از وزارت ارشاد نسل سوم ناشران ایرانی را پدید آوردند، ناشرانی چون «روشنگران، فرزان، فرهنگ معاصر، رسا، هیرمند، کتاب‌سرا، نشر آزمون، نشر مرکز، طلایه، نشر گفتار، نشر چشمه، نیلوفر، جامی، کاوش، طرح نو، البرز، فکر روز و…» در همین دوره به وجود آمدند و با همه‌ی سخت‌گیری‌ها و ممیزی‌ها ارشاد به کار خود ادامه دادند.

حکایت کتاب و کتاب‌خوانی در سی ساله‌ی جمهوری اسلامی، روایت تیغ‌های سانسور و بد‌سلیقه‌گی‌های ممیزی در ارشاد است،‌ حکایت سپردن کتاب‌های خالق «مارال و گل‌محمد» به یک «اُمی» که ببیند و نظر دهد که آیا این کتاب باید عرضه شود یا خیر، حکایت عدم نشر کتاب‌های شاعر آزادی و شاعر پریا که رهبر دوم جمهوری اسلامی از زمره‌ی «گردن کلفت‌ها» خطاب‌اش کرده است، همان که سهراب سپهری را هم روزگاری نمی‌شناخت.

بعد از اندک بهار و نسیم خنک دولت هشت ساله‌ی اصلاحات که جانی حیاتی به صنعت نشر و کتاب و کتاب‌خوانان داد، زمستان سرد دولت نهم فرا رسید و آن‌چه در هشت سال قبلی دل بسیاری را شاد کرده بود، جای خود را به بیم و هراس‌ها و تردید‌ها داد. رئیس دولت نهم دشمنی آشکار و نهان خود را با عرصه صنعت نشر از همان زمان که شهرداری تهران را گرفته بود و شاید هم داده بودندش، نشان داده بود. قصه‌ها راه انداخته بر سر محل برگزاری نمایشگاه کتاب و ترافیک  و انتقال‌اش به مصلی. هر چند دولت خاتمی جلوی این زیاده‌خواهی و خسران به صنعت نشر  را گرفت، اما روزگار دولت نهم، روزگار قدرت‌نمایی کسی بود که از قبل دندان تیز کرده و کرد آن‌چه نباید می‌کرد.

برداشتن قانون بیمار یارانه «کاغذ» که کمکی بود به ناشران و سر دادن شعار «اعطای یارانه کتاب‌ها به مصرف‌ کننده‌ها» از اولین ضربه‌های دولت به شکل احمدی‌نژادی بود که بر پیکر نشر کشور فرود آمد. انتقال نمایشگاه بین‌اللملی کتاب تهران به «مصلی تهران» و کم کردن قدرت «اتحادیه ناشران و کتاب‌فروشان» ضربه‌های بعدی بود که آمد و صنعت بیمار نشر ایران را بیمارتر کرد. ابطال مجوز‌های دوره هشت ساله‌ی اصلاحات که در واقع همان ابطال بهار کتاب و کتاب‌خوانی بود ثمره‌ی دیگر این کینه‌توزی‌ها بود که دولت و نهم و رئیس‌اش از مدت‌ها قبل در نظر داشتند. چه کتاب‌ها که به محاق سانسور رفت و چه شعر‌ها که در ممیزی وزارت ارشاد خشکید، چه استعدادهای اول که عقیم شدند و چه ناشرانی که سرگردان راهروهای ارشاد برای اخذ برگه‌ی مجوز شدند.

مصلی تهران که با بدسلیقگی هر چه تمام‌تر محل دائمی نمایشگاه‌های کتاب شده است، همیشه شاهد حضور طلاب و بسیجی‌ها و کارمندان اداراتی بود که «بُن» به دست به دنبال ناشری بودند که همان «یارانه‌ی مصرف کننده» را تبدیل به پول نقد کنند. و البته دانشجویان بی‌‌پولی که برای خریدن کتابی چندین بار مجبور بودند اسکناس‌های خود را بشمارند.

آش دولت نهم برای صنعت نشر آن‌قدر شور شده بود که ناشران بزرگ کتاب همان‌ها که امروز در زمره‌ی «برانداز»ها نام‌شان در جزوه‌ی «اندیشکده راهبردی امنیت نرم» به نام «واکاوی زمینه‌های برندازی در حوز نشر» منتشر شده قصد تحریم نمایشگاه را گرفتند و در افتادند با دولت ضد کتاب و ضد کتاب‌خوانی.

بردن نام‌های آشنای ناشرانی چون «ﻧﯽ»، «چشمه»، «کویر»، «عطایی»، «روشنگران»، «ققنوس» و «اختران»  و مدیران آن چون محمد جواد ظفر،‌ امیر حسین‌زادگان،‌ منصور اعرابی، شهلا لاهیجی،‌ حسن کیائیان و البته جعفر همایی که هر کدام مباهات صنعت نشر ایران هستند به عنوان برانداز و چهره‌هایی که در انقلاب نرم و مخلمی دستی داشته‌اند، همه و همه به خوبی نشان می‌دهد که دولت به سبک احمدی‌نژاد تا اندازه به این حوزه مشکل و دشمنی دارد و چه اندازه خواهان نابودی این عرصه است.

جایی در صفحه هفتم این جزوه‌ی ۶۴ صفحه‌ای جمله‌ای از کتاب «جامعه مدنی و مبارزه مدنی» می‌خوانیم که آورده شده است: «برای سلامت حکومت‌های مردم‌سالار، رای دادن گاه به گاه کافی نیست، بلکه توجه، مسئولیت‌پذیری و تعهد شهروندان نقش اساسی دارد.» و این جمله و چنین جمله‌های عجبا که در جهت براندازی تلقی می‌شوند و نمونه از شست‌شوی مغزی شهروندان و ناشران و نویسندگان و متجرمان آن هم دست‌نشانده غرب و غرب‌نشنیان.

عجب نیست وقتی رهبر همه‌کاره‌ی نظام  آموزش «رشته‌های علوم انسانی» در دانشگاه‌ها را «منجر به ترویج شکاکیت و تردید در مبانی دینی و اعتقادی» می‌پندارد چنین جزوه‌های حوزه‌ی نشر و کتاب و ادبیات و اندیشه را مورد تاخت و تاز توهمات بسته‌ی خود قرار داده و معدود عاشقان عرصه‌ی نشر کتاب را چنین مورد هجمه قرار دهد.

آن‌ها که کار نشر کرده و در این حوزه مشغول بوده‌اند خوب آگا‌ه‌اند که کار نشر کتاب کاری است عاشقانه و می‌دانند که ضربه‌های این‌چنین جلوی عاشقی ناشر و نویسنده‌ای را نمی‌گیرد، که تنها ادبیات را چه در نثر و چه در شعر و  چه حوزه اندیشه را خلاقانه‌تر و بدیع‌تر می‌کند، آن‌چنان که روزی ناشران «جلد سفید»ها می‌کردند. قانون نانوشته‌ای  است که می‌گوید نویسندگان و اندیشمندان بزرگ همیشه از نظام‌های توتالیتر سر بر می‌آوردند.

مدیار

Violence creates violence, whether it is enforced by the government upon it’s people, or enforced by another country, or even forced upon one human being from another. Many reasons can effect the creation of violence in a society; political, economic, cultural, traditional, and religious situation are among the collection of these forces, which can lead the society towards violence.

Surrounding environment and its components are high influences once it comes to violence. According to theories of various scholars the influence of “environment” can not be denied in the topic of “violence” in human being, whether it is “intrinsic” or “acquired”.

Yesterday we witnessed the execution of a man executed whom in recent weeks was repeatedly referred to as “murderer of Sadat-abad”. On October 28 Yaghub reportedly injures Mohamadreza (victim) with a knife in front of many people and the police with a knife and keeps him to die in front of all these people’s eyes.

The released tape of this incident which caused much controversy in this case reveals many scenes which are far more terrifying than the murder itself. Naturally the people at the scene, especially the armed forces “must” have saves the victim’s life which based on the number of the people and police forces does not seem impossible. But it has been justified the murderer has threatened to commit suicide if anyone tries to save the victim’s life, while based on human nature and the law saving the victim’s life should have been the top priority.

This incident visibly the society’s high tolerance for violence happened to a good “short” of the community to prevent “violence”, not the people standing on the side of the road as viewers nor the police who have an obvious duty to perform did not attempt to prevent this visible violence. Within two months the case becomes finalized and the killer is sentenced to death penalty. What happened on October 28 was an aftermath of a “sudden insanity” or “psychological pressure” and or “emotion” which was systematically “repeated” or “reproduced” on January 5.

Yesterday’s scene of Sadat-abad/Karaj was a reproduction of the October 28 incident, except the audience and players were more disciplined and played a far more active role.

Instead of a knife, the gallows were used, the murderer had changed his face from a person’s to law enforcement agents and the people and the police, were cheering ion the the reproduction of this violence instead of just watching. People, with their banners and chanting have sanctified this same violence they had seen two months ago and called it’s presence necessary for the society. Police forces provided the murderer with “peace and order and security” and were even praised by the same people whom had disputed their previous actions!

And this time not only the murderer was prosecuted, but was supported and encouraged by the viewers which made him believe in the fearful violence he had committed about two month ago.

The content of October 6 or January 5 violence are not not different form one another and both staged one incident. The meaning of both is the same, their only difference is the first one was condemned and hated, but was willingly welcomed the second time. The reproduction of violence in Iran has been repeated constantly to a point that Iranians are faced with it at home and work to all the streets around town. They are faced with gruesome scenes that have been repeated so often, people have forgotten what they witness is a product of violence. It does not matter whether violence is inherent or acquired, it is constantly either being “activated” or “strengthened”.

The\is violence can been seen in every aspect of Iranian’s life, violence against women, whether legal, public or traditional, violence against children, violence against people from the government, violence against people from each other.

The phrase violence creates violence has been heard many time, but a violence that is a byproduct of other’s is often than not viewed less disastrous than the first violence or we better say does not cause much hatred as the first time and becomes a habit.

The Islamic Republic is in a place that is both creates violence and reproduces it. Public execution is the very cause of violence reproduction, while an execution sentence is not practical and condemned, it’s enforcement is condemned and disastrous at the same rate. The purpose of public execution is to “become an example of”, but instead it’s result is what bitterly happened yesterday ; “The presence of a crowd in support of violence.”

Under these conditions one must raise against creation of violence and it’s reproduction. The truth of the matter is, violence can not be eliminated and the society will never be free of it’s kinds, but it can be reduced it to the lowest possible form. Violence against women may lead to violence against children and reproduce itself in many other ways and this reproduced violence might come back to surface in the form of a murder. Awareness in the society can help protect the more vulnerable part of the society whom are to cross it’s path earlier in life, might help the situation to at least keep violence like what we saw yesterday away to a degree.

A friend has written; While public execution is bad and should not be done, the publication of it’s photos and videos as just as bad. Maybe we should start from here.

خشونت، خشونت می‌آفریند، چه این خشونت، خشونتی دولتی باشد که بر مردم‌تحمیل شود و چه در رابطه با یک کشور و دولت دیگر باشد و یا انسانی آن را به انسان دیگر روا دارد. گزینه‌های زیادی در هر جامعه در به وجود آوردن و آفریده شدن خشونت موثرند؛ شرایط سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و یا دلائل سنتی و مذهبی و در کل مجموعه‌ی نیروهای موثری که در جامعه وجود دارند می‌توانند باعث گرایش انسان‌ها به آفرینش خشونت ‌شوند.

محیط و مولفه‌های پیرامونی آن و شرایطی که در جامعه ایجاد می‌شود خشونت را پدید می‌آورد و به آن تداوم نیز می‌بخشد. «خشونت» در انسان‌ها را بر اساس نظریه‌های مختلفی که اندیشمندان ارائه می‌دهند چه «ذاتی» و چه «اکتسابی»بدانیم، نمی‌توانیم نقش «محیط»را  در به وجود آمدن آن‌ها در هر دو حالت انکار کنیم.

روز گذشته شاهد اجرای حکم اعدام مردی بودیم که در چند هفته اخیر از پرونده‌ی او به عنوان «قتل میدان سعادت آباد» تهران یاد می‌شد. روز شش آبان ماه یعقوب، قاتل پرونده در میان حضور «مردم» و نیروهای انتظامی با چاقو فردی را زحمی و محمدرضا (مقتول) را در همان حال در میان «نظارت» نیروهای انتظامی و «حضور» مردم نگاه می‌دارد تا جان بدهد و کشته شود.

فیلمی که از این حادثه منتشر شد و سبب جنجال در این پرونده شد دارای صحنه‌هایی است که از خود جنایت انجام گرفته هولناک‌تر است. به طور طبیعی حاضران در صحنه به ویژه نیروهای انتظامی «باید» در حفظ جان مقتول می‌کوشیدند که با توجه به تعداد حاضران و توان نیروهای انتظامی اتفاق غیر ممکنی نمی‌توانست باشد. در توجیه آمده بود که قاتل در صورت نزدیک شدن دیگران به مقتول تهدید به «خودکشی» کرده است، در حالی که چه بر اساس قانون و چه بر اساس منش انسانی دفاع و حفاظت از جان مقتول در اولویت بوده است.

این اتفاق به خوبی «کوتاهی» جامعه را از جلوگیری از «خشونت» می‌رساند، چه افرادی که در جامعه به عنوان اعضا حضور دارند و چه کسانی که به نام «نیروهای انتظامی» وظیفه‌ای سوا و مخصوص در این زمینه دارند، هیچ‌کدام تلاشی در جهت عقیم ماندن یک «خشونت» تمام عیار و عریان به خرج نمی‌دهند.

به فاصله دو ماه بعد، پرونده قاتل به سرانجام می‌رسد و او حکم اعدام می‌گیرد. اتفاقی که در ششم آبان ماه به صورت یک «جنون آنی» و یا «فشارهای روانی» و «هیجانی» صورت گرفته بود، به صورتی کاملا سیستماتیک و بر اساس روال قانونی در ۱۵ دی ماه این بار «تکرار» و یا بهتر بگوییم «بازتولید» می‌شود.

صحنه‌‌یی که دیروز در میدان سعادت آباد کرج اتفاق افتاد، همان صحنه‌یی بود که در ششم آبان ماه اتفاق افتاده بود. این بار حاضران و بازیگران صحنه تنها از نظم بهتری برخودار بودند و در اجرای «خشونت» نفش فعال‌تری را ایفا کردند.

به جای چاقو، از چوبه‌ی دار استفاده شد، قاتل از صورت شخصیت حقیقی به صورت حقوقی تغییر چهره داد و مردم و نیروهای انتظامی به جای «تماشا» این‌بار به تشویق و کمک کردن به بازتولید صحنه خشونت کمک کردند. مردم حاضر با در دست داشتن عکس و سر دادن شعار، این «خشونت» را که دو ماه قبل به گونه‌ای دیگر نگاه کرده بودند «تقدیس» کرده و وجود آن را در جامعه «لازم» دانستند. نیروهای انتظامی «آرامش و نظم و امنیت» را برای قاتل فراهم کردند و حتا مورد تشویق کسانی قرار گرفتند که دو ماه قبل آن‌ها را به خاطر کوتاهی‌شان مورد شماتت قرار داده بودند!

و قاتل این‌بار و بر خلاف دو ماه قبل نه تنها مورد پیگرد قرار نگرفته که حتا در دید حاضران صحنه مورد تشویق و حمایت هم قرار گرفت و ایمان پیدا کرد به خشونتی که دو ماه قبل آن را با ترس انجام داده بود.

خشونت  چه در ششم آبان و چه در پانزده دی ماه، فرقی با یک‌دیگر از لحاظ محتوا ندارند و هر دو یک حادثه را رقم زدند. مفهوم هر دوی آن‌ها یکی است، تنها تفاوت‌شان این است که خشونت اولیه مورد خشم و نفرت قرار گرفت و همان خشونت دو ماه بعد با آغوش باز پذیرفته شد. این بازتولید خشونت در ایران همواره تکرار شده است. محیط پیرامون شهرودان ایرانی از خانه گرفته تا خیابان‌های شهر شاهد صحنه‌هایی خشن و سخت است. صحنه‌هایی که آن‌قدر بازتولید شده‌اند که دیگر یا با آغوش باز پذیرفته شده‌اند و یا دیگر همگان فراموش کرده‌اند که آن‌چه اتفاق می‌افتد چیزی است به نام خشونت. این خشونت چه ذاتی باشد و چه اکتسابی فرقی نمی‌کند، یا به صورت مداوم در حال «فعال» شدن است و و یا در حال «تقویت» شدن.

خشونتی که استمرار دارد و در همه مظاهر زنده‌گی شهروندان ایران دیده می‌شود، خشونت علیه زنان، چه قانونی، چه دولتی و چه سنتی، خشونت علیه کودکان، خشونت علیه مردم از سوی دولت، خشونت مردم با یک‌دیگر.

خشونت، خشونت می‌آفریند را بارها شنیده‌ایم، اما خشونتی که محصول خشونت دیگری است، همواره به اندازه خشونتی که بار اول اتفاق افتاده است، فاجعه‌بار نیست و یا بهتر بگوییم به اندازه مرتبه‌ی اول مورد نفرت و دوری قرار نمی‌گیرد و تبدیل به عادت می‌شود.

جمهوری اسلامی خود در جایگاهی قرار گرفته است که هم خشونت می‌کند و هم آن را می‌آفریند و هم آن را بازتولید می‌کند. اعدام در ملاء عام و در میان مردم دقیقا همان بازتولید خشونت است، هر اندازه که اجرای حکم اعدام محکوم است و عملی است خشونت‌آمیز، اجرای آن نیز خشونت‌آمیز و فاجعه است.  هدف از اجرای حکم اعدام در ملاء عام «شاید برای عبرت» باشد، اما ثمره‌ی آن همان چیزی است که روز گذشته بار دیگر در میدان سعادت‌آباد تهران به تلخی اتفاق افتاد؛ «وجود مردمی که خشونت را حمایت می‌کنند.»

در این شرایط است که هم باید علیه آفرینش خشونت گام برداشت و هم در برابر بازتولید آن قد برافراشت. واقعیت این است که خشونت ریشه‌کن نمی‌شود و نمی‌توان انواع مختلف آن را از جامعه دور نگاه داشت، اما می‌توان در کاهش آن کوشید. خشونت علیه زنان ممکن است به خشونت علیه کودکان منجر شود و به شکل دیگر بازتولید شود و همین خشونت بازتولید شده در یک قتل خود را نشان دهد.  می‌توان با آگاهی رسانی به اقشار آسیب‌پذیر جامعه که زودتر خشونت می‌بینند و زودتر به آن دست می‌زنند و به بازتولید آن می‌رسند، دست کم به جایی نرسید که مانند روز گذشته خشونتی عریان مورد حرمت قرار گیرد.

دوستی نوشته بود؛ همان‌گونه که اعدام در ملاء عام بد است و نباید انجام شود، انتشار عکس و فیلم صحنه‌ی اعدام هم به همان اندازه بد است. شاید باید از همین‌جا شروع کنیم.

* طرح از هنرمند گرامی‌مان مانا نیستانی است

این مطلب در رادیو زمانه منتشر شده است

مدیار