Archive | اسفند, ۱۳۹۰

Tags: , , , , , ,

وقتی از دفترش بیرون آمدم


 «هنوز هوای سنگین انفرادی بند ۲ الف اوین آزارم می‌داد، هنوز ذهن سرگشته‌ام در آن اتاق‌های بازجویی کاوش‌گرانه دنبال آسمانی می‌گشت پر از رهایی که هر چه می‌گشتم ‌نمی‌یافتم. هنوز آن سیلی سنگین اول بازجو، صورت‌ام را که نه، دل‌ام را می‌سوزاند، هنوز آن‌ تهدید‌های اعدام و زندان بود که جان آینده را بالا می‌آورد و خط از نگرانی بر خلیج روزهای آتی بالا رنگِ سیاه را آغوش می‌داد. هنوز آغشته بود تن و جان و روان‌ام به زندان و شکنجه و بهتان‌ و چشم‌بند. دو سه روزی بیش‌تر نبود که تازه از آن سلول تنگ و تاریک آمده بودم و ترس همه چیز بود انگار. غروبی بود که پذیرای‌ام شد، آقای وکیل نشسته بود، خانم پراکند همکارش هم. گفت بگو و گفتم، پرسید و پاسخ دادم. صلابتی داشت نگاه‌اش، صلابتی داشت سخن‌اش… انگار که دنبال تکیه‌گاهی بودم، جایی که تکیه کنم، کسی که دفاع کند در مقابل آن همه خشونت، آن همه بی‌رحمی، آن همه تهدید و آن همه نگرانی… آقای وکیل آب خنکی بود، آن‌قدر که وقتی از دفترش بیرون آمدم، تازه طعم آزادی زیر زبان‌ام حبس شد، نکته‌ها گفت و راه‌ها، گفت یا این و یا آن و یا همان، همان شد راه من در بی‌دادگاه‌های آینده، یادم داد که صلابت داشته باشم، یادم داد که حق با من است، یادم داد که حق گرفتنی است، یادم داد که باید بایستم و نترسم… آقای وکیل، آقای عبدالفتاح سلطانی، ممنون که بودی، ممنون که ایستاده زندگی کردن را در همان فرصت کوتاه یادم دادی، ممنون که تکیه گاهم شدی، ممنون که کاری کردی بی دفاع نباشم.»

 

Posted in حقوق بشر

Prisoner Fatemeh Rahnama’s sister: “My sister is penalized for another person’s quest for the presidency.”


Mojtabah Saminejad

Fatemeh Rahnama is a female political prisoner who is spending her 10-year prison sentence in exile in Sepidar prison in Ahvaz. She was detained at her home on July 29, 2009.

Her sister Zahra Rahnama spoke to Human Rights House of Iran about Fatemeh’s situation. She is about to spend her third Norouz (Persian New Year) behind bars without any furlough.

“My sister’s situation is the same as it has been and nothing has changed. My sister is being held in Sepidar Prison in Ahvaz. We recently made another official request for her release, and we asked for an answer to my sister’s written letter. But unfortunately so far they have refused to grant her freedom. When we asked the authorities why they are keeping my sister behind bars, they said it was because of her crimes. What those crimes are, we still do not comprehend but anyway they have refused to free her.”

Rahnama’s sister spoke of the refusal to grant furlough to her sister.

“So far [3.5 years] she has not been granted any furlough. Recently there was an announcement with the names of prisoners in Sepidar prison in Ahvaz who have been granted furlough and my sister’s name was not on that list. They said prisoners who have committed crimes against national security would not be on the list. Not only now during Norouz (Persian New Year), but even months ago when my sick mother ended up in a coma for 6 months before losing her life, my sister was not allowed out to see her mother or attend her funeral.”

In a session of parliament, Elias Naderan, a conservative member of parliament and supporter of the Ahmadinejad regime referred to Fatemeh Rahnama as the “mistress” of Shapour Kazemi, who is the brother of Zahra Rahnavard. Zahra Rahnavard, wife of Mir Hossein Mousavi has been under house arrest along with her husband for over a year.

The allegation that Fatemeh Rahnama was the “mistress” of Shapour Kazemi was not only made by state run media, but it was published by the Islamic Revolution Documents Center. In their documents they made the written allegation that “on June 16, 2009, Mr. Shapour Kazemi, who has dual citizenship with the United Sates of America and is brother of Mrs. Zahra Kazemi, known as Rahnavard, wife of Mr. Mir Hossein Mousavi, was arrested along with his mistress Ms. Fatemeh Rahnama as they were creating disturbances in Vanak Square and burning motorcycles.”

Zahra Rahnama, sister of this prisoner has a different version of events.

“Mr. Shapour Kazemi and my sister were detained on the same day. After a few months behind bars, Mr Kazemi was exonerated and released, but my sister is still in prison. The state run media were very vulgar in their coverage of this news, and accused my sister of dishonorable actions. They claimed that my sister was detained while she was burning 7 motorcycles. But my sister’s neighbors are even witnesses to the fact that security agents went to her home at night and detained her. If Mr. Kazemi wanted to damage this regime, he had much better ways to do so than burning several motorcycles. What is interesting however is that Mr. Kazemi was exonerated of all charges while my sister has been held behind bars for the past 3 years. This is always how it is; the poor and innocent are targeted and sacrificed. My sister is a victim.”

Zahra Rahnama spoke of her sister’s condition in prison.

“Prison is prison and it can never be a good place, but a few days ago my sister was again saying she didn’t understand why she had to be among prisoners who have committed serious crimes. Of course many of these same prisoners could be good people and better than some who are free.”

“But the fact remains that this is an injustice that has been committed against my sister; they sentence her to 10 years in prison, they exile a 50 year old woman to a prison that is 1000 kilometers away from where she lives and force her to spend her time behind bars so far away. Her mother dies and they refuse to grant her furlough. There are so many other circumstances that have exasperated us. We are baffled at why things are as they are. It is very troubling that the judiciary in Iran behaves in this manner. I don’t know what else to do, every door we knock on is slammed in our faces. I just don’t understand why we are being so challenged considering my sister has no affiliations, she has not done anything nor committed any crime. In my sister’s court dossier, there is no evidence of any crime. For her to be imprisoned due to other issues is a very dismal reflection on the judiciary in Iran.”

Zahra Rahnama spoke of the difficulty of visitation due to the prison’s distance.

“Due to the prison being so far from where we live, we can only travel there every one or two months by plane. Ahvaz is too far for us to able to travel there once a week. I was never able to take my mother there and mother didn’t even once get to visit her daughter in prison.”

Zahra Rahnama spoke of her follow-up actions for her sister’s case.

“Through our lawyers we have presented all the facts with great detail to the judiciary and they have responded that they will report to the Ministry of Intelligence. According to what the Judiciary is saying it is the Ministry of Intelligence that is prohibiting furlough for my sister. In my opinion it is they who owe an explanation, they cannot just arbitrarily arrest a person, sentence that person to prison in forced exile a thousand kilometers away from her home.”

Zahra Rahnama spoke of the agony of her sister not being allowed so see her sick mother before she passed away.

“I went to the office of Mr. Kamkar, who is deputy prosecutor of Tehran, under Mr. Dolatabadi. I told him what had happened, that the authorities didn’t even grant her furlough to attend the funeral after my mother died. He was very surprised and said he didn’t comprehend why considering it is the legal right of every prisoner to get furlough for these reasons. He told me to write a letter and attach my mother’s death certificate. This was a month after my mother had died and they were supposedly going to at least allow my sister a few days of furlough so she could grieve by her family’s side.”

“We did everything they asked and provided every document they requested, but unfortunately nothing ever happened. We wrote the letter as they asked and delivered it. Every time we follow up they give us a different story. They claimed it got lost, they said it went to a different office, when we went to that office they said it was somewhere else, and we ended as always running around with no answers. Nobody seems to know where the letter went. After the entire running around we are told our request is in the hands of the person in charge of my sister’s file. Well clearly that person is the interrogating officer who is the one who prohibited her from furlough to begin with. Mr. Dolatabadi, Tehran’s Prosecutor told our lawyer Mr. Alizadeh that the person in charge of my sister’s file has denied her request for furlough.”

During the past three years the family of Fatemeh Rahnama has tirelessly made every effort to gain her freedom or time off on furlough.

Zahra Rahnama spoke of her family’s efforts in the past 3 years to obtain release for her sister.

“Recently we visited the leadership’s offices and told them we would like to provide a written request. We have done this in the past and they always tell us to go to the offices of the Justice Ministry. We have written letters to the Ministry of Justice and delivered them to various offices; the office of the Judiciary at Shahid Beheshti, the office of the Judiciary Committee on Human Rights, the office of the Judiciary at Shahid Moghadas, and every place you can possibly imagine of, we have been to. But unfortunately all our efforts have been to no avail. They tell us it is too late, that we should have done something before the sentencing was handed down, and now all we can do is hope for a pardon. So according to what they are saying my sister has to hope that they forgive her for something she has not done. It is very interesting that she has endured 3 years of prison, must endure 7 more years unless she is forgiven for an alleged crime that she never committed.”

Zahra Rahnama pleaded with human rights organizations for help.

“This is very heavy. I am pleading with human rights organizations to help all prisoners if you can. Please do something for them. For the love of god, these youth are rotting in our prisons. Why has my sister been in prison for 3 years? For what crime? We have suffered so much. We have been so damaged. My family has been devastated and broken apart in the past 3 years. It isn’t a joke for gods sake. My mother was sick, but these pressures caused her health to plunge and we lost her. My father is now 80 years old. I don’t even dare get in touch with him at nights because every time I talk to him all he wants to know is what is happening with my sister’s situation. Every time he asks, “why is my daughter in prison?” He says, “all you do is go to offices and still my daughter is in prison? I don’t understand why have they imprisoned her?” I keep telling him, “Father I swear I don’t know. They will not give us any answers. Nobody will even talk to me to give me a straight answer.” Well how am I going to answer my father? My retired father who worked for the youth of this country for over 30 years, now so many successful people benefiting from his efforts. Is it right that such a man, after all he has done for his country, at the end of his life he should endure such anguish and pressure? Does he deserve to suffer this way from his daughter languishing behind bars? Every time I talk to him he asks, “When will she be free?” I tell him she’ll be out in 5 or 6 months. I have to respond like that.”

She continued.

“I have to endure all this pain. We have suffered so much and all for nothing. I have even told Mr. Dolatabadi’s deputy the following. One person wanted to be president and that happened. Two others wanted to be president and it didn’t happen. But we are the ones paying the price; the price of a person becoming president. But why? We want to know why we have to suffer the price?”

Zahra Rahnama spoke of the report by Ahmed Shaheed, UN Rapporteur.

I saw in the news that the Minister of Justice is very upset about the report made to the UN by Special Rapporteur Ahmed Shaheed. But the situation described in the report is true and happening as described. I don’t know about every single scenario. But I certainly see what has happened to my sister. She is being harassed. It is not right. My sister Fatemeh Rahnama had one activity that could be construed as political in her life and that was in 1982 when she was only 19 years old. At that time she was arrested and sentenced to 3.5 years in prison on the charge of ‘supporting’ the MKO [Mojahedin Khalgh Organization]. She spent her sentence behind bars and now, almost 27 years later they again bring up an issue that is from over 2 decades ago.”

She explained the background to Human Rights House of Iran.

“My sister was employed at the company of Mr. Shapour Kazemi, brother in law of Mr. Mir Hossein Mousavi, for 15 years. Her job was neither related to Mr. Ahmadinejad nor to Mr. Mousavi, nor to the presidency. She was just an employee of the company. But all of a sudden she gets arrested and is accused of trying to associate Mr. Mir Hossein Mousavi and his family to the MKO organization. This is what my sister is accused of yet there is no evidence of this in her court dossier. Not one of the countless people who are affiliated with Mr. Mir Hossein Mousavi, includig Mr. Shapour Kazemi, have supported these allegations against my sister, and they have all repudiated these false charges.”

Zahra Rahnama spoke of her sister’s coerced confession.

“As I said in the court dossier there is no document showing any evidence of this alleged crime besides the confession my sister was coerced into making while under the influence of drugs they administered to her, along with threats and promises that the judiciary knows better than anyone. They forced her to agree to claim she had given monetary support to the MKO organization. This is all they have as their evidence. During the past few months my sister has written several letters refuting this forced confession, which we have delivered to the Ministry of Justice. In her letter she describes the condition she was put in, under severe duress and held in solitary confinement, when she was forced to sign the false confession. In this 4-page letter my sister describes her maltreatment and in detail all the events that transpired while she was held in solitary confinement for two months. This letter is now in her court dossier at the Shahid-Beheshti Ministry of Justice but unfortunately none of the judiciary officials have made any acknowledgement or commented on this letter.”

Rahnama continued.

“It’s as if everyone has gone blind and deaf. There is only one reason I can come up with for this. The authorities are in a situation where they are not able to now admit that what my sister is saying is true. They know that if they acknowledge what my sister is saying, they will be admitting wrongdoing and this will create huge questions for the Ministry of Intelligence and the Ministry of Justice for imprisoning a person who has done nothing whatsoever.”

Zahra Rahnama spoke of her sister’s court session and sentencing.

“During the preliminary session at Branch 26 of the Revolutionary Court my sisters lawyer wanted to defend her against the charge of ‘moharebeh’ (enmity against god), which had been brought up before the court session. But Judge Pir-Abassi presiding told my sister’s lawyer that it wasn’t necessary to defend this charge since thankfully she would not be charged with “moharebeh.’ Therefore her lawyer Mr. Keshavar did not defend this charge. My sister said that the whole court session was about her relationship with Mr. Kazemi, with accusations of immorality, and both of them were exonerated of these charges. But the sentencing that was issued later was a whole other matter. I myself was standing outside the court that day, when my sister’s lawyers, Mr. Keshavarz and Mr. Ghorbani came out and said everything went well in court and that were very optimistic. They said the judge accepted their defense and seemed to agree. But then, when the sentencing was issued it was a very different story.”

Zahra Rahnama, in closing asked again that human rights organizations pay more attention to the plight of her sister Fatemeh Rahnama and pleaded that they do whatever they can to help her.

Article in Persian: http://www.rahana.org/archives/4856

Posted in humanrights

Tags: , , ,

رد درخواست اعاده دادرسی حمید قاسمی شال زندانی محکوم به اعدام


مجتبی سمیع‌نژاد: حمید قاسمی شال شهروند ایرانی ـ کانادایی که به اتهام «جاسوسی و ارتباط با سازمان مجاهدین خلق» از سوی دادگاه انقلاب به اعدام محکوم شده بود، سال گذشته در آستانه‌ی اجرای حکم دستور به توقف حکم اعدامش داده شد، اما با گذشت یک سال از این موضوع و با در درخواست اعاده دادرسی وی بار دیگر در خطر قرار گرفته است.

خواهر حمید قاسمی شال در گفت‌وگو با «خانه حقوق بشر ایران» با اعلام این‌که درخواست اعاده دادرسی برادرش طی هفته گذشته رد شده، گفت: «ما فعلا وضعیت‌مان مثل گذشته است، هر کاری که کردیم تا راه نجاتی پیدا کنیم، اتفاقی خاصی نیافتاد. با وجود این‌که آقای جعفری رئیس شعبه ۳۱ دیوان عالی کشور به ما گفته که من مدارک موجود در پرونده را خوانده‌ام و حمید قاسمی شال بی‌گناه است و هیچ  جرمی مرتکب نشده و حقش نیست که چنین اتفاقی برایش بیافتد، ولی با این حال کاری نمی‌توانم بکنم و فقط سکوت می کنم. من به ایشان گفتم که جواب دادن به بنده‌ی خدا خیلی راحت‌تر از جواب دادن به خداوند است. اما نمی‌دانم چرا ایشان سکوت می‌کنند.»

خواهر این زندانی ادامه داد: «دلیل این‌که گفتند کاری نمی‌توانند در مورد قبول اعاده دادرسی بکنند این است که یک‌بار قبلا درخواست اعاده دادرسی شده و رد شده بود. برای همین دیگر کاری نمی‌توانند بکنند. این در حالی است که خودشان می‌دانند که گناهی مرتکب نشده است، اما جوابی نمی‌دهند.»

حمید قاسمی شهروند ایرانی و کانادایی که سال ۸۷ برای دیدار با اعضای خانواده‌اش به ایران آمد. در روزهایی که او در ایران بود برادرش ناخدا یکم البرز قاسمی به اتهام جاسوسی بازداشت شد و حمید برای پیگیری وضعیت برادرش پس از چندین بار مراجعه به حفاظت اطلاعات ارتش خود نیز با همان اتهام در خرداد ماه ۱۳۸۷ بازداشت شد. وی در ابتدای بازداشت مدت هجده ماه را در سلول‌های انفرادی گذازنده بود.

او همچون برادرش در هشت ماه اول دوران بازداشت خود از حق تماس با اعضای خانواده  و یا دسترسی به وکیل محروم بود و تحت شکنجه قرار گرفته بود.

برادر وی البرز قاسمی سال ۱۳۸۸  بر اثر بیماری در زندان در حالی که وی نیز به اعدام محکوم شده بود درگذشت، اما خانواده قاسمی شال گفته بودند که وی کاملا «سالم» بوده و هیچ بیماری نداشته است.

خواهر این زندانی در مورد این‌که اکنون پرونده قاسمی شال بعد از رد درخواست اعاده دادرسی در چه وضعیتی است به “خانه”ی ما گفت: «پرونده فعلا همان وضعیت سابق را دارد و طبق قولی که آقای جعفری دولت‌آبادی دادستان تهران به ما داد در سال گذشته قرار نیست که حکم اجرا شود، ولی هیچ دستوری مبنی بر این وجود ندارد. در واقع این تنها یک حرفی است که ایشان زده‌اند. یعنی در واقع هر اتفاقی الان برای برادرم بیافتد، افتاده و برای آن حرف هیچ ضمانتی وجود ندارد.

حمید قاسمی شال هم اکنون در بند ۳۵۰ زندان اوین به سر می‌برد، خواهر وی در مورد آخرین وضعیت برادرش در زندان گفت: «ما هفته‌ای یک‌بار او را در زندان ملاقات می کنیم، از نظر روحی بسیار وضعیت نامناسبی پیدا کرده و اصلا حال روحیش بعد از شنیدن این خبر که درخواست اعاده دادرسی‌اش رد شده مثل ما خوب نیست.»

خواهر قاسمی شال گفت: «ما امروز بار دیگر درخواست عفو را نوشتیم، رئیس اندارزگاه هم زیر نامه را پاراف کرده  و حسن اخلاق حمید را در زندان تأیید کرده و درخواست هرگونه همکاری و مساعدت با او را کرده است. در این نامه حمید دقیقا اعلام کرده با هیچ گروهی همکاری نداشته و عضو هیچ گروهی نیست. این نامه هم امروز تحویل دادستان تهران و مراجع قضایی شده است.»

پایان پیام

این مصاحبه‌ام در خانه حقوق بشر ایران منتشر شده است

Posted in حقوق بشر

Tags: , , , , ,

فاطمه رهنما زندانی زنی در تبعید


مجتبی سمیع‌نژاد: فاطمه رهنمایکی از  زندانی زن سیاسی است که به ۱۰ سال زندان محکوم شده و دوران محکومیت در تبعید خود را در زندان سپیدار اهواز می‌گذارند. رهنما از تاریخ ۷ مرداد ماه ۱۳۸۸ در منزلش بازداشت  شد.

زهرا رهنما خواهر این زندانی در گفت‌وگو با خانه حقوق بشر در مورد آخرین وضعیت این زندانی که تاکنون به مرخصی نیز نیامده و سومین نوروز را در زندان می‌گذارند، گفت: «وضعیت ایشان مثل گذشته است و هیچ فرقی نکرده است. خواهرم در زندان سپیدار اهواز است. اخیرا بار دیگر درخواستی مبنی بر این‌که ایشان را آزاد کنند ارائه دادیم، نامه‌ای را هم که خود ایشان نوشته بودند ضمیمه‌ی آن درخواست کردیم، اما متاسفانه مجددا با آزادی ایشان مخالفت شد. علتی هم که برای ان مسأله کردند گفتند که به خاطر جرم ارتکابی‌اش است، حالا این‌که جرم ارتکابی خواهرم چه چیزی است، معلوم نیست، اما خب هر چه که هست دلیل مخالفت بود برای آزادی ایشان.»

خواهر رهنما در مورد عدم اعطای مرخصی به خواهرش گفت: «با مرخصی‌اش هم تاکنون موافقت نشده است. در این اواخر هم اعلام شد که دستور اعطای مرخصی به زندانیانی که در زندان سپیدار اهواز هستند، آمده است به جز آن‌هایی که جرائم امنیتی دارند. روی این مسأله هم تأکید کرده‌اند. حالا که عید است من چند ماه پیش که مادر هم فوت کردند و شش ماه در کما بودند هم اجازه‌ی مرخصی برای دیدار با مادر و برای شرکت در مراسم را هم نداده بودند.»

الیاس نادران، نماینده اصولگرای مجلس هشتم و از حامیان دولت احمدی‌نژاد بعد از بازداشت وی در صحن علنی مجلس از فاطمه رهنما به عنوان «معشوقه» شاپور کاظمی برادر زهرا رهنورد یاد کرد. این اتهامات به فاصله‌ی اندکی بعد از این اظهارات در رسانه‌های حامی دولت و از جمله سایت «مرکز اسناد انقلاب اسلامی» نیز منتشر شد. از جمله آن‌ها نوشتند: «در تاریخ ۲۶/۳/۱۳۸۸ آقای شاپور کاظمی برادر خانم زهرا کاظمی مشهور به رهنورد همسر آقای میرحسین موسوی که دارای تابعیت دوگانه ایالات متحده آمریکا است در هنگام شرکت در اغتشاشات و آتش زدن هفت دستگاه موتور سیکلت در میدان ونک تهران به همراه معشوقه‌اش خانم فاطمه رهنما بازداشت شده است.»

زهرا رهنما خواهر این زندانی اما در این خصوص سخنان دیگری گفت: «آقای شاپور کاظمی و خواهر من در یک روز بازداشت شدند، آقای کاظمی بعد از چند ماه زندان تبرئه شدند و کاملا آزاد شدند، اما خواهر من همچنان زندانی است. سایت‌های دولتی که آن روز خبر زدند در این رابطه بسیار زشت نوشتند، اتهام اخلاقی به خواهر من زدند. نوشتند که ایشان هفت تا موتور آتش زدند و در حین این کار بازداشت شد. در حالی که همسایه‌های خواهرم همه شاهد هستند که شب هنگام در خانه‌اش بازداشت شد و مأموران او را بردند. آقای کاظمی اگر می‌خواستند به این نظام ضربه بزنند راه‌های بهتر از این پیدا می‌کردند تا بیایند موتور آتش بزنند. جالب این‌که آقای کاظمی در همین پرونده تبرئه شد، اما خواهر من سه سال است زندانی است. همیشه همین است دیگر آن‌ها که بی‌چاره‌تر و بی‌پناه‌تر هستند، می‌مانند و قربانی می‌شوند. خواهر من یک قربانی است.»

خواهر این زندانی در خصوص شرایط فاطمه رهنما در زندان گفت: «به هر حال زندان، زندان است و جایی خوبی نمی‌تواند باشد، اما خب چند روز پیش خودش می‌گفت که من برای چه باید کنار زندانیان دیگری باشم که انواع جرم‌های دیگر را دارند. گرچه می‌گفت که خیلی از همین زندانیان ممکن است از خیلی‌ها انسان‌تر و آدم‌های بهتری باشند، اما در هر صورت این ظلمی است که در حق ایشان شده است که بدون هیچ دلیل و مدرکی به ده سال زندان محکومش کنند و یک خانم ۵۰ ساله را ۱۰۰۰ کیلومتر از محل زنده‌گی‌اش تبعید کنند و بگویند باید آن‌جا بروی زندان. مادرش بمیرد، اما امکان مرخصی ندهند. یا خیلی چیزهای دیگر که دیگر آه ما را درآورده است آقا. دیگر مانده‌ایم که چرا شرایط این‌گونه است. این خیلی مایه‌ی تأسف است برای قوه‌ی قضاییه ایران که چنین شرایطی هست. نمی‌دانم، ماه که بر هر دری می‌زنیم به در بسته می‌خوریم و با مخالفت روبرو می‌شویم. چرای‌اش را هم واقعن نمی‌دانیم، به ویژه در مورد فاطمه  که هیچ کاری نکرده است و ارتباطی با هیچ جایی نداشته است. در پرونده‌ی ایشان هیچ مدرکی دال بر وقوع جرم وجود ندارد و این‌که ایشان باید به خاطر یک‌سری مسائل دیگر در زندان باشد مایه‌ی تأسف است برای قوه‌ی قضاییه ایران.»

وی از شرایط سخت ملاقات به خاطر دوری راه نیز سخن گفت: «چون مسیر دور و راه طولانی است، هر یک ماه یا دو ماه یک‌بار با هواپیما مجبوریم تا آن‌جا برویم. به خاطر طولانی بودن راه هر هفته امکان این‌که سفر کنیم تا اهواز وجود ندارد. در این مدت هم که خواهرم در زندان بوده، فقط یک‌بار توانستیم مادرم را اهواز ببریم و ایشان توانستند دخترش را ملاقات کند.»

زهرا رهنما از پیگیری‌های خود و خانواده‌اش در این مدت با “خانه”ی ما سخن گفت و اشاره کرد: «ما همه‌ی این شرایط را جزء به جزء  توسط وکلا به قوه قضاییه گزارش کردیم و آن‌ها هم می‌گویند ما به وزارت اطلاعات گزارش می‌کنیم.  ولی هر دفعه بنابر چیزی که خود قوه‌ی قضاییه می‌گوید وزارت اطلاعات است که با مرخصی فاطمه مخالفت می‌‌کند. به نظر ما آن‌ها باید جواب بدهند، آن‌ها نمی‌توانند بی‌دلیل کسی را بازداشت کنند و به زندان محکومش کنند و هزار کیلومتر از خانه دورش کنند.»

رهنما با اشاره به این سختی‌ها که حتا اجازه ندادند خواهرش قبل از فوت مادرش را ببیند، ادامه داد: «من نزد معاون آقای دولت‌آبادی دادستان تهران، آقای کامکار رفتم و به ایشان گفتم که خواهر من چنین وضعیتی دارد و حتا نگذاشتند در مراسم ختم مادرش شرکت کنند. ایشان تعجب کردند و گفتند که چرا چنین کاری کرده‌اند، این‌که حق هر زندانی است. گفتند که شما یک نامه بنویس و برگه فوت مادر را هم ضمیمه‌اش کنید. این یک ماه بعد از فوت مادرم بود که قرار شد اقدام کنند تا دست کم خواهرم بتواند چند روزی را در کنار خانواده‌اش باشد. ما همه‌ی این‌کارها کردیم، اما متاسفانه هر کاری که می‌کنیم، هر نامه‌ای که می‌نویسیم، هر درخواستی که ارائه می‌دهیم، گم می‌شود، اصلا معلوم نیست کجا می‌رود، به هر جایی که می‌نویسیم، می‌گویند به فلان‌جا رفته، از آن‌جا هم به جای دیگر. در نهایت هم وقتی پیگیری می‌کنیم، می‌فهمیم که اگر آن‌جا هم پیگیری شده رسیده به دست وزارت اطلاعات و کارشناس پرونده. حالا خودشان می‌گویند کارشناس پرونده، خب کارشناس پرونده همان بازجو است دیگر، که همان هم با مرخصی و حقوق یک زندانی مخالفت می‌کند. این همان چیزی است که خود دادستان تهران آقای دولت‌آبادی به وکیل ما آقای علیزاده گفتند که کارشناس پرونده با مرخصی مخالفت کرده است.»

خانواده‌ رهنما برای پیدا کردن راهی برای آزادی یا مرخصی وی به هر جایی که می‌توانسته‌اند در طول این سه سال مراجعه کرده‌اند، زهرا رهنما در مورد این پیگیری‌ها به «خانه حقوق بشر ایران گفت: «ما اخیرا باز به بیت رهبری مراجعه کردیم که خواستیم آن‌جا یک درخواستی بنویسیم. قبلا هم این‌کار را کرده بودیم که در آن‌جا به ما گفته بودند به قوه‌ی قضاییه باید مراجعه کنیم. برای قوه قضاییه در جاهای مختلف نامه نوشتیم و مراجعه کردیم، مجتمع قضایی شهید بهشتی، ستاد حقوق بشر قوه‌ی قضاییه، مجتمع قضایی شهید مقدس، یعنی آن‌چه که شما فکر کنید و هر روزنه‌ای که وجود  داشت مراجعه کردیم. اما متاسفانه همیشه به در بسته می‌خوریم. به ما می‌گویند که حکم دیگر صادر شده و شما اگر می خواستید کاری بکنید باید قبل از صدور حکم کاری می‌کردید و  حالا باید منتظر عفو باشید. یعنی خواهر من حالا باید منتظر باشد که به خاطر کار نکرده او را ببخشند. خیلی جالب است که تا الان سه سال است که زندان است و هفت سال دیگر در زندان بماند تا به خاطر جرم مرتکب نشده آقایان او را مورد عفو قرار دهند.

خواهر فاطمه رهنما با یادآوری این خاطرات از سازمان‌های مدافع حقوق بشر کمک خواست و گفت: «این خیلی سنگین است. من از سازمان‌ها و ارگان‌های حقوق بشری خواهش می‌کنم اگر می‌توانید و دست‌تان به جایی می‌رسد کاری برای زندانی‌ها بکنید. به خدا بچه‌های ما پوسیدند در زندان. آخر برای چی خواهر من سه سال است که در زندان است. به کدام جرم؟ خیلی سخت گذشته به ما، آزار دیدیم، خانواده‌ی ما در این سه سال از هم پاشید، شوخی که نیست، ما مادرمان را در این جریانات از دست دادیم، مادر من مریض بود، اما این فشار روحی بود که او را از پا درآورد. الان پدر من هشتاد سالش است آقا، من اصلا جرأت نمی‌کنم شب‌ها با او تماس بگیرم. چون هر بار از من می‌پرسد که کار دخترم چه شد؟ چرا دخترم در زندان است؟ می‌پرسد تو که انقدر میری‌ و می‌آیی چرا دخترم را زندانی کرده‌اند؟ می‌گویم پدرجان به خدا هیچ علتی ندارد، این‌ها هیچ جوابی به ما نمی دهند. من اصلا کسی را موفق نمی‌شوم ببینم که جواب ام را بدهد. خب من چه‌گونه جواب پدرم را بدهم؟ پدرم که بیش‌تر از سی سال به جوان‌های این مملکت خدمت کرده به عنوان یک دبیر بازنشسته،  بسیاری از کسانی که حالا به جایی رسیده‌اند به خاطر تلاش‌های پدرم بوده است. حالا حقش است که چنین آدمی با این همه خدمت در آستانه‌ی هشتاد سالگی چنین فشار و استرس روحی را تحمل کند؟ آیا حقش است که بچه‌اش سه سال در زندان باشد؟ ما به دروغ به پدرم گفته‌ایم که حکمش سه سال است. اگر بگوییم که ده سال زندان دارد که از بین می‌رود. هر بار می‌پرسد کی آزاد می‌شود؟ می‌گویم پنج شش ما مانده. مجبورم این‌طور بگویم.»

وی ادامه داد: «مجبورم که همه‌ی این‌ها را تحمل کنم، این همه آزار دیده‌ایم به خاطر هیچی. من به معاون آقای دولت‌آباید هم گفتم، یک نفر دیگر می‌خواست رئیس جمهوری بشود که شد، دو نفر دیگر می‌خواستند بشوند که نشدند، اما تاوانش را ما داریم پس می‌دهیم، تاوان رئیس جمهوری شدن دیگران را. برای چی آخر؟ ما می خواهیم بفهمیم که چرا ما باید این زجر را بکشیم؟»

زهرا رهنما با اشاره به گزارش‌های احمد شهید گزارشگر ویژه سازمان ملل برای ایران و ناراحتی مقامات ایرانی از گزارش‌های او گفت: «من در یکی دو روز گذشته در اخبار ایران دیدم که آقای وزیر دادگستری از گزارش‌های آٔقای احمد شهید نماینده سازمان ملل در مورد وضعیت حقوق بشر و زندانیان ناراحت می‌شود. اما واقعا چنین شرایطی هست، من خیلی‌ چیزهای دیگر را نمی‌دانم، اما دارم وضعیت خواهرم را می‌بینم، به او دارد ظلم می‌شود به خدا. گناه دارد. فاطمه رهنما یک سابقه‌ی سیاسی داشته مربوط به سال ۱۳۶۱ در زمانی که ۱۹ سال بیش‌تر سن نداشته است. آن موقع و در آن سن که سن یک نوجوان است یک هواداری کرده است از سازمان مجاهدین که فقط جرمش هم «هواداری» بوده است. سه سال و چهار ماه تا سال ۱۳۶۵ زندانی کشیده و آمده است بیرون. این موضوع برای چیزی در حدود ۲۶ـ۲۷ سال پیش است، الان این سابقه که برای دو دهه‌ی قبل است را دست‌آویز قرار داده‌اند.»

رهنما در ادامه به “خانه”ی ما گفت: «خواهر من در شرکت آقای شاپور کاظمی برادر زن آقای میرحسین موسی به  مدت ۱۵ سال کار می‌کرده است. نه ربطی به آقای احمدی‌نژاد داشته کارش نه آقای میرحسین موسی و نه ربطی به رئیس جمهوری شدن کسی، ایشان فقط کار می‌کرده‌اند. اما ایشان را بازداشت کردند و به او این اتهام را زده‌اند که شما می‌خواسته‌ای آقای میرحسین موسوی و خانواده‌اش را ربط‌ بدهی به سازمان مجاهدین خلق. حالا این اتهام خواهرم است، اما هیچ مدرکی دال بر این موضوع در پرونده نیست. یعنی تمام این افرادی که وابسته به آقای میرحسین موسوی هستند، از جمله آقای شاپور کاظمی هیچ‌کدام این مسأله را قبول نکرده و آن را رد کرده‌اند.»

زهرا رهنما در مورد اتهامات خواهرش بیش‌تر  صحبت کرد و از گرفتن اقرار اجباری در بازجویی از خواهرش سخن گفت: «همان‌طور که گفتم هیچ مدرکی در این پرونده نیست به جز دست‌نوشته‌ای که بازجو با قول و وعده و دارو و این چیزها که خود قوه‌ی قضاییه بهتر می‌داند، از ایشان گرفته که شما به سازمان مجاهدین کمک مالی کردی. غیر از این هیچ چیز دیگر نیست. خواهر من چندین نامه در همین چند ماه اخیر نوشتند و به دست مسئولین قوه قضاییه رسانده‌ایم. ایشان نوشته‌اند که در چه شرایط خاصی این دست‌نوشته و اعتراف را در زندان و زمان انفرادی نوشته‌اند. خواهرم تمام اتفاقاتی که طول دو ماه انفرادی در زندان بر او گذشته را به صورت جامع در چهار صفحه کاملا توضیح داده است. این نامه روی پرونده در مجتمع قضایی شهید بهشتی الان هست و متأسفانه مسئولین قوه‌ی قضاییه هیچ اقدامی روی این نامه نکرده‌اند.»

رهنما ادامه داد: «همه‌ی انگار کورند یا کرند، من فقط یک دلیل می‌توانم برای این موضوعات پیدا کنم، آن هم این است که نمی‌توانند بیایند و بگویند که این حرف‌ها صحیح است، چرا که این‌گونه بازجو و قوه قضاییه و وزارت اطلاعات زیر سوال می‌رود که چرا کسی را که هیچ کاری نکرده سه است زندانی کرده‌اند.»

خواهر فاطمه رهنما به برگزاری دادگاه و اتهاماتی که آن‌جا مطرح شد و به صدور حکم انجامید اشاره کرد و گفت: «در دادگاه بدوی در شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب آقای کشاور وکیل خواهرم وقتی می‌خواست از او در برابر اتهام «محاربه»  که قبل از دادگاه مطرح شده بود، دفاع کند، آقای پیرعباسی قاضی دادگاه گفتند که آقا شما نمی‌خواهد از این اتهام دفاع کنید، خوش‌بختانه به ایشان این اتهام زده نشده است که در مقابل هم آقای کشاور دفاعی نمی‌کند. اما بعد که رای دادگاه صادر می‌شود، دیدیم که خواهرم به اتهام محاربه به ۱۰ سال زندان محکوم شده است. در حالی که این اتهام تفهیم نشد و خود قاضی به وکیل گفته بود که لازم به دفاع نیست.  این هم چیزی است که در قوه قضاییه ایران ممکن است روی دهد. خواهر من می‌گوید که کل جلسه دادگاه من به  ارتباط من و آقای کاظمی گذشت که اتهام اخلاقی بود که هر دو هم از این اتهام تبرئه شدند، اما رای صادر شده چیز دیگر بود. من خودم بیرون دادگاه ایستاده بودند، وقتی آقای کشاورز و قربانی به عنوان وکیل بیرون آمدند، گفتند که جلسه‌ی خوبی بود و ابراز امیدواری کردند و گفتند با دفاعیات ما قاضی هم قانع شد، اما بعد از این که حکم صادر شد، چیز دیگری بود. »

زهرا رهنما در پایان بار دیگر از سازمان و مدافعان حقوق بشر خواست که توجه بیش‌تری به وضعیت فاطمه رهنما داشته باشند.

پایان پیام

این مصاحبه‌‌ام در خانه حقوق بشر ایران منتشر شده است.

مدیار

Posted in حقوق بشر

Tags: , , , ,

روز جهانی زن؛ ۳۴ زندانی زن با ۲۰۸ سال زندان و ۱۴ زن در بازداشت


خانه حقوق بشر ایران: در دفتر پیگیری زندانیان سیاسی خانه حقوق بشر ایران اسامی و اطلاعات ۴۷ زندانی سیاسی زن که به خاطر فعالیت‌ها و عقاید خود در بازداشت به سر می‌برند جمع‌‌آوری شده است که بدون شک تمامی زندانیان سیاسی زن در ایران را در بر نگرفته است.

از میان این ۴۷ زندان ۳۴ نفر آن‌ها با حکم‌های سنگین حبس در زندان به سر می‌برند و ۱۴ تن از آنان در بازداشت به سر می‌برند و در انتظار صدور حکم هستند. ۳۴ زندانی زنی که برای آن‌ها حکم صادر شده است در مجموع به ۲۰۸ سال و ۸ ماه زندان محکوم شده‌اند و در مجموع باید بیش‌ از دو قرن در زندان به سر می‌برند. سنگین‌ترین احکام صادر شده برای زندانیان زن مربوط به زنیب جلالیان فعال کرد با داشتن حبس ابد، مهوش ثابت و فریبا کمال‌آبادی از رهبران جامعه‌ی بهاییان در ایران با ۲۰ سال زندان برای هر کدام و سپس فرح واضحان با ۱۷ سال زندان است.

زندانیان زن:

زنیب جلالیان شهروند کرد متولد سال ۱۳۶۱ در شهر ماکو ایران است و از سن ۲۵ سالگی در زندان به سر می‌برد. زینب جلالیان در سال ۱۳۸۸ به اتهام «محاربه» از طریق همکاری با حزب پژاک به اعدام محکوم شد. اما در طی ماه‌های گذشته این حکم به حبس ابد تبدیل شد. جلالیان هم اکنون در زندان کرمانشاه به سر می‌برد.

فریبا کمال‌آبادی ۴۸ ساله و مهوش ثابت ۵۷ ساله شهروند بهایی و دو تن از هفت مدیر زندانی جامعه‌ی بهایی در ایران هستند. کمال آبادی در تاریخ ۲۵ اردیبهشت ماه ۱۳۸۷ و ثابت در تاریخ ۱۵ اسفند ماه ۱۳۸۶ بازداشت شده و تاکنون در زندان به سر می‌برند. این دو از طرف شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب به ریاست قاضی مقیسه به اتهامات «جاسوسى، اقدام علیه امنیت کشور و محاربه» به ۲۰ سال زندان محکوم شده‌اند. در طول مدت بازداشت تاکنون به زندان‌های رجایی‌شهر کرج و زندان قرچک ورامین نیز تبعید شده‌اند، اما اکنون در بند عمومی زنان زندان اوین هستند. کمال‌آبادی وثابت در طول مدت بازداشت تاکنون به مرخصی نیامده‌اند.

فرح واضحان شهروند ایرانی دو روز بعد از حوادث روز عاشورای تهران، در سال ۱۳۸۸ در تاریخ ۸ دی ماه و در پی بازداشت‌های گسترده شهروندان معترض به نتیجه انتخابات ریاست جمهوری در ایران، در منزل خود بازداشت و به بند ۲۰۹ زندان اوین و سلول‌های انفردی آن منتقل شد. وی ابتد به اتهام محاربه به اعدام محکوم شده بود، اما این حکم پس از نقض در دیوان عالی کشور و ارجاع به شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب به ریاست قاضی مقیسه به ۱۷ سال زندان همراه با تبعید به زندان رجایی‌شهر تبدیل شد. واضحان از که از بیماری نیز رنج می‌برد و تحمل حبس برای وی مشکل است هم اکنون در بند عمومی زندان اوین به سر می‌برد. وخامت حال وی در ماه‌های گذشته چندین بار موجب شد وی به بیمارستان منتقل شد، وی دو بار نیز به مرخصی درمانی بیاید، اما با وجود نیاز مداوم به درمان پزشکی و عدم پایان معالجات به زندان بازگردانده شده بود.

وی در روز جاری نیز با عدم تمدید مرخصی بار دیگر به زندان اوین بازگردانده شد. این در حالی است که وضعیت جسمی وی بسیار بد است.

مریم اکبری منفرد از شهروندان معترض به نتیجه انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۸۸ در ایران نیز از دیگر زندانیانی زنی است که حکم سنگینی دارد. وی از سوی شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب به اتهام محاربه به ۱۵ سال زندان محکوم شده و هم اکنون در بند عمومی زنان زندان اوین به سر می‌برد. وی تاکنون از حق استفاده از مرخصی محروم بوده است.

مطهره بهرامی حقیقی که با ۶۱ سال سن مسن‌ترین زندانی زن در این لیست ۴۷ نفره است به همراه ریحانه حاج ابراهیم دباغ که هر دو فاقد سابقه و فعالیت سیاسی هستند از دیگر کسانی هستند که به ترتیب با احکام سنگین ۱۰ سال و ۱۵ سال زندان روبرو شده و هم اکنون در بند عمومی زنان زندان اوین هستند. این دو در روز شش دی ماه ۱۳۸۸ در منزل خود بازداشت شده و تاکنون در زندان به سر برده و از حق مرخصی نیز محروم بوده‌اند. همسر و پسر بهرامی حقیقی نیز هم اکنون در زندان به سر می‌برند.

بهاره هدایت متولد سال ۱۳۶۰ فعال دانشجویی و عضو شورای مرکزی و سخنگوی دفتر تحکیم وحدت نیز با محکومیت ۱۰ ساله در بند عمومی زنان زندان اوین به سر می‌برد. هدایت از تاریخ ۱۰ دی ماه سال ۱۳۸۸ بازداشت شده و زندانی است. وی از سوی شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب به ریاست قاضی محمد مقیسه به ۹ سال و نیم زندان محکوم شد. اتهامات وی فعالیت تبلیغی علیه نظام از طریق مصاحبه با رسانه‌های بیگانه،توهین به رهبری،توهین به رییس جمهور،اخلال در نظم عمومی از طریق شرکت در تجمعات غیرقانونی اعلام شده بود.

همچنین وی در طی ماه‌های گذشته بار دیگر به خاطر نامه‌ نوشتن به مناسبت روز دانشجو در زندان محاکمه و به ۶ ماه زندان دیگر محکوم شد.

فاطمه رهنما شهروند ۵۲ ساله نیز با حکم سنگین در تبعید در زندان به سر می‌برد. فاطمه رهنما در تاریخ ۷ مرداد ماه ۱۳۸۸ در جریان بازداشت‌های گسترده حوادث بعد از انتخابات ریاست جمهوری در ایران بازداشت شد. وی در جریان پرونده شاپور کاظمی برادر زهرا رهنورد به خاطر تحت فشار گذاشتن میرحسین موسوی بازداشت شده بود.

رهنما از سوی شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب به ریاست قاضی پیرعباسی به اتهام «ارتباط با سازمان مجاهدین» به ۱۰ سال زندان و تبعید محکوم شد کهاین حکم در دادگاه تجدیدنظر نیز تأیید شد. وی مبتلا به سرطان است و تاکنون نیز از حق استفاده از مرخصی محروم بوده است. حتا در طی چند ماه گذشته که مادر وی نیز درگذشت اما اجازه‌ی مرخصی به او داده نشد. وی هم اکنون در زندان سپیدار اهواز محکومیت خود را سپری می‌کند.

روناک صفارزاده فعال کرد و فعال حقوق زنان و عضو کمپین یک میلیون امضا از تاریخ ۱۶ مهر ماه سال ۱۳۸۶ در زندان به سر می‌برد. صفارزاده در تاریخ ۲۴ فروردین ماه ۱۳۸۸ از سوی شعبه یک دادگاه انقلاب اسلامی شهر سنندج در کردستان به شش سال و هفت ماه زندان محکوم شد. در کیفرخواست صادره حکم «محاربه» برای وی در نظر گرفته شده بود که در دادگاه از این اتهام تبرئه شد. وی هم اکنون در زندان زنجان به سر می‌برد.

هانیه فرشی شتربان و لادن مستوفی به اتهام فعالیت در یک انجمن اینترنتی و بررسی ونقد حجت‌ها واستدلال‌های متعارف دراندیشه دینی در تیر ماه سال ۱۳۸۹ بازداشت شده و به ترتیب به هفت و دو سال و نیم زندان محکوم شده‌اند. اتهامات این دو وب‌نگار توهین به مقدسات و توهین به رهبری اعلام شده بود.

نسرین ستوده وکیل برجسته ایرانی و فعال حقوق بشر از دیگر زندانیانی است که به همراه موکلان سابق خود هم اکنون در زندان به سر می‌برد. ستوده در تاریخ ۱۳ شهریور ۱۳۸۹ پس از مراجعه به دادسرای ویژه اوین بازداشت و به سلول‌های انفرادی زندان اوین منتقل شد.

حکم نسرین ستوده از سوی شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب به ریاست قاضی پیرعباسی صادر شد و بر اساس آن نسرین ستوده وکیل دادگستری به ۱۱ سال زندان تعزیری، ۲۰ سال ممنوعیت خروج از کشور و ۲۰ سال محرومیت از وکالت محکوم شد. این حکم بر پایه اتهاماتی همچون «تبایغ علیه نظام و اقدام علیه امنیت ملی و عدم رعایت حجاب اسلامی» صادر شد.

این حکم در دادگاه تجدیدنظر استان تهران به شش سال زندان کاهش پیدا کرد. این وکیل مدافع حقوق بشر نیز تاکنون از حق استفاده از مرخصی محروم بوده و مسئولین زندان اوین تاکنون بارها با کارشکنی‌های مختلف ملاقات‌های هفته‌گی وی را نیز دچار مشکل کرده یا باعث قطع آن شده‌اند.

نازنین خسروانی روزنامه‌نگار متولد سال ۱۳۵۵ است که به تازه‌گی و در همین روزهای اخیر به جمع زندانیان سیاسی در ایران اضافه شده است. وی ابتدا بامداد روز چهارشنبه ۱۲ آبان ماه سال ۱۳۸۹ در منزل پدری بازداشت و پس از چهار ماه از زندان آزاد شده بود.

این روزنامه‌نگار در تاریخ ۲۷ فروردین ۱۳۹۰ از سوی شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی پیرعباس به شش سال حبس تعزیری محکوم شد که این حکم در دادگاه تجدیدنظر به تأیید رسید. خسروانی در تاریخ ۱۵ اسفند ماه جاری برای اجرای حکم خود را به زندان اوین معرفی کرد.

نسرین قدیری، ناهید قدیری، رزیتا واثقی و سیما اشراقی چهار شهروند دیگر بهایی هستند که هر کدام حکم پنج سال زندان دریافت کرده و در زندان به سر می‌برند. نسرین قدیری از تاریخ ۲۴ تیر ماه ۱۳۸۹ برای اجرای حکم بازداشت شده و در زندان وکیل‌آباد مشهد به سر می‌برد. ناهید قدیری نیز از تاریخ ۲۴ اسفند ماه ۱۳۸۸ بازداشت شده و در همین زندان به سر می‌برد.

رزیتا واثقی نیز در همان تاریخ ۲۴ اسفند ماه ۱۳۸۸ همراه ناهید قدیری بازداشت و با اتهامات مشابه «تبلیغ آیین بهایی» و «توهین به مقدسات» در زندان وکیل‌آباد مشهد به سر می‌برد. سیما اشراقی دیگر شهروند بهایی نیز از تاریخ ۷ بهمن ماه ۱۳۸۸ با اتهامات «تبلیغ علیه نظام، اقدام علیه امنیت ملی و توهین به مقدسات» و حکم پنج سال زندان در همین زندان در شهر مشهد به سر می‌برد.

منیژه منزویان دیگر زندانی بهایی نیز با حکم سه سال زندان هم اکنون در زندان اوین به سر می‌برد. منیژه منزویان اول بار در تاریخ ۲۷ خرداد ماه سال ۱۳۸۸ پس از ورود مأموران امنیتی به منزلش و تقتیش آن بازداشت و به زندان سمنان منتقل شد. وی ۱۳ روز بعد در تاریخ ۹ تیر ماه ۱۳۸۸ با قرار وثیقه از زندان آزاد شد. اما بار دیگر برای اجرای حکم خود در تاریخ هشت اسفند ماه ۱۳۸۸ بازداشت شد که تاکنون نیز در زندان است.

طره‌ی طقی‌زاده شهروند دیگر بهایی محکومیت خود را در زندان شهید کچویی ساری سپری می‌کند. این شهروند بهایی به ۲۲ ماه حبس تعزیری محکوم شده از تاریخ ۱۸ دی ماه ۱۳۸۹ در زندان به سر می‌برد.

کبری بنازاده امیری شهروند ۵۶ ساله در تاریخ ۲۷ دی ماه ۱۳۸۷ در فرودگاه «امام خمینی» تهران هنگامی که قصد سفر به کشور عراق را داشت، همراه ۱۸ تن دیگر بازداشت و به بند ۲۰۹ زندان اوین منتقل شد. دلیل بازداشت بنازاده امیری و همراهان وی، قصد عزیمت آنان به قرارگاه اشرف در عراق و دیدار با فرزندان‌شان بود. وی از آن زمان تاکنون در زندان به سر می‌برد.

بنازاده امیری از سوی شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب به ریاست قاضی مقیسه به ۵ سال زندان توأم با تبعید به زندان رجایی‌شهر محکوم شد که این حکم در دادگاه تجدید نظر استان تهران نیز مورد تأیید قرار گرفت.

کفایت ملک‌محمدی شهروند ۶۰ ساله از جمله کسانی است که در روز ۶ دی ماه ۱۳۸۸ بازداشت شد. کفایت ملک محمدی به اتهام «اجتماع و تبانی به قصد اقدام علیه امنیت کشور» در شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب به ریاست قاضی مقیسه، به ۵ سال حبس، محکوم شد. وکیل وی با توجه به شرایط سنی محمدی که حدودا ۶۰ ساله است، به حکم صادر شده اعتراض کرد و پرونده وی به شعبه ۵۴ تجدید نظر ارسال شد، اما این حکم در دادگاه تجدیدنظر به تأیید رسید. وی هم اکنون بدون مرخصی در بند عمومی زنان زندان اوین به سر می‌برد.

شبنم مددزاده متولد سال ۱۳۶۷ نایب رئیس شورای تهران دفتر تحکیم وحدت و دبیر سیاسی انجمن دانشجویان دانشگاه تربیت معلم تهران است که در تاریخ ۲ اسفند ماه ۱۳۸۷ به همراه برادرش فرزاد مددزاده بازداشت شده و با دریافت حکم ۵ سال زندان در بند عمومی زنان زندان اوین به سر می‌برد. وی به اتهام «محاربه و اقدام علیه امنیت ملی» از طرف شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب اسلامی به ریاست قاضی محمد مقیسه به پنج سال زندان با تبعید محکوم شده است.

مددزاده نیز از جمله زندانیان سیاسی زن است که تاکنون از حق استفاده از مرخصی محروم بوده است.

عاطفه نبوی فعال دانشجویی و دانشجوی کارشناسی ارشد و محروم از تحصیل متولد سال ۱۳۶۲ است که بعد از خرداد سال گذشته و در شروع دستگیری‌های گسترده بازداشت در ایران بعد از انتخابات ریاست جمهوری بازداشت شد. نبوی در تاریخ ۲۵ خرداد ۱۳۸۸ همراه پسر عمویش ضیاالدین نبوی و شش نفر دیگر از دوستانش بازداشت در منزل بازداشت شده بود.

نبوی از سوی شعبه ۱۲ دادگاه انقلاب اسلامی به ریاست قاضی «قمی» به چهار سال حبس تعزیری محکوم شد. اتهامات او عبارت بودند از: «ارتباط با سازمان مجاهدین و شرکت در تظاهرات ۲۵ خرداد ماه ۱۳۸۸» که تظاهرات میلیونی بر ضد دولت احمدی‌نژاد در ایران بود. نبوی نیز تاکنون از حق استفاده از مرخصی محروم بوده و هم اکنون در بند عمومی زنان زندان اوین به سر می‌برد.

معصومه یاوری از شهروندان بازداشت شده در حوادث پس از انتخابات است که او نیز در زندان اوین به سر می‌برد. یاوری در تظاهرات روز قدس در تاریخ ۲۷ شهریور ماه سال ۱۳۸۸ در اعتراض به نتیجه انتخابات ریاست جمهوری در ایران بازداشت شده بود.

یاوری ابتدا متهم به «محاربه» بود و نماینده دادستان تهران برای وی تقاضای مجازات اعدام کرده بود، که سپس به ۷ سال حبس تعزیری در زندان رجایی شهر محکوم شد. این حکم بعد از دو سال شکسته شد و وی به دو سال و نیم زندان محکوم شد.

اشرف علیخانی وبلاگ‌نویس و نویسنده وبلاگ‌ «سبد سبد ستاره» و کارشناس علوم اجتماعی از خرداد ماه ۱۳۹۰ بازداشت و راهی زندان اوین شده است. علیخانی در شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب اسلامی تهران به ریاست قاضی صلواتی در مرداد ماه و شهریور ماه ۱۳۸۹ محاکمه شد. وی به اتهام «اجتماع و تبانی به قصد ارتکاب جرایم علیه امنیت ملی کشور، از طریق شرکت عامدانه در اغتشاشات خیابانی، فعالیت تبلیغی علیه نظام جمهوری اسلامی ایران از طریق ارتباط با شبکه ماهواره‌ای ضد انقلاب و ارسال ایمیل و انتشار مطالب موهن نسبت به نظام اسلامی در فضای مجازی، وبلاگ و تحریک دیگران به شرکت در تجمعات غیر قانونی و اغتشاشات و مقابله با نظام جمهوری اسلامی، نگهداری و استفاده از تجهیزات دریافت از ماهواره» به ۳ سال حبس قطعی محکوم و این حکم در اسفند ماه گذشته در شعبه ۵۴ دادگاه تجدیدنظر استان تهران تایید شد.

زینب بایزیدی متولد سال ۱۳۶۰ در شهر مهاباد فعال حقوق زنان ، فعال کرد و عضو کمپین یک میلیون امضاء است که از تاریخ ۱۹ تیر ماه ۱۳۸۷ زندانی است. «گزینش نام کردی «زیلان» برای فروشگاه خود و فعالیت در کمپین یک میلیون امضا» دو اتهام زینب بایزیدی بود که به خاطر آن توسط دادگاه انقلاب شهرستان مهاباد در یک محاکمه شتابزده وی را به تحمل چهار سال حبس تعزیری در زندان مرکزی شهرستان زنجان محکوم کرد.

پروین مخترع مادر کوهیار گودرزی، فرحناز رحیمی، طاهره نوروزی، سیما سبتو، سمیرا ممتازیان، مژده فلاح، ماندانا کمالی، یکتا فهندژ، مژگان عمادی، فرین راسخی شهروندان زن بهایی، شیرین قنبری شهروند مسیحی و صدیقه مرادی شهروند از جمله زنانی هستند که در شهرهای مختلف کشور بازداشت شده و بلاتکلیف در زندان به سر می‌برند.

سیما رجبیان از نیز از دیگر شهروندان زن پرتعداد زندانی ببایی در ایران است که برای اجرای حکم دو سال زندان خود از تاریخ ۲۴ تیر ماه ۱۳۸۹ بازداشت شده و در زندان وکیل‌آباد مشهد به سر می‌برد. «تبلیغ علیه نظام جمهوری اسلامی، اقدام علیه امنیت داخلی کشور با عضویت و فعالیت در تشکیلات فرقه ضاله بهائیت، تبلیغ وارتباط با بیگانگان پس از مسافرت به خارج از کشور، برگزاری اجتماعات غیر قانونی، نشر و توزیع سی دی و کتب ضاله بهائیت» از جمله اتهامات وی در دادگاه بود.

مهدیه گلرو محروم از تحصیل،‌ دبیر انجمن اسلامی دانشکده اقتصاد علامه طباطبایی، نائب دبیر انجمن اسلامی دانشگاه علامه طباطبایی در سال ۱۳۸۵ از فعال دانشجویی زندانی در زندان اوین است. مهدیه گلرو در تاریخ ۱۱ آذر ماه۱۳۸۸ همراه همسرش، وحید لعلی‌پور، در ساعت هفت صبح با ورود بدون حکم تعداد زیادی از مأموران امنیتی به خانه‌اش بازداشت و به زندان اوین و سلول‌های انفرادی بند ۲۰۹ زندان اوین منتقل شد.

گلرو در شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب به ریاست قاضی پیرعباسی محاکمه و سرانجام به ۲ سال ۴ ماه زندان محکوم شد. مهدیه گلرو که به خاطر نوشته‌ی خود از درون زندان در سال ۱۳۸۹ به مناسبت روز دانشجو خود از سوی شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب به شش ماه حبس تعزیری محکوم شده بود. در تاریخ ۱۱ آبان ماه ۱۳۹۰ با تأیید این حکم در دادگاه تجدیدنظر مواجه شد. وی که باید در تاریخ ۳۰ آبان ماه ۱۳۹۰ با پایان دوره محکومیت از زندان آزاد می‌شد، از این تاریخ محکومیت شش ماهه خود را در زندان اوین آغاز کرد. همسر وی نیز اکنون دوران محکومیت خود را در زندان سپری می‌کند.

ژیلا کرم‌زاده مکوندی فعال حقوق زنان، شاعر و از همراهان مادران پارک لاله از دی ماه سال جاری دوران محکومیت دو ساله خود را آغاز کرده و در بند عمومی زنان زندان اوین به سر می‌برد. کرم‌زاده از سوی شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب اسلامی به ریاست قاضی مقیسه به ۲ سال حبس تعزیری و ۲ سال حبس تعلیقی محکوم شده است.

محبوبه کرمی هم از زندانیان سیاسی زن محکوم در بند زنان زندان اوین است که دوران محکومیت سه ساله‌ی خود را سپری می‌کند و تاکنون به مرخصی نیامده است. این حکم از سوی شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب به اتهام «فعالیت حقوق بشری، فعالیت تبلیغی علیه نظام، اجتماع و تبانی با قصد ارتکاب جرایم علیه امنیت کشور و “نشر اکاذیب صادر شده بود.

کرمی از تاریخ ۲۵ اردیبهشت ماه ۱۳۸۹ در زندان به سر می‌برد.

نازیلا دشتی شهروند و مادر دو زندانی سیاسی است که آن‌ها به تازگی از زندان آزاد شده‌اند. وی از تاریخ ۶ خرداد ماه ۱۳۸۸ برای اجرای حکم سه سال زندان خود بازداشت شده است. وی در روزهای پایانی محکومیت خود در زندان اوین به سر می‌برد و در روزهای آینده آزاد خواهد شد.

فرشته شیرازی فعال حقوق زنان و از اعضای فعالان کمپین یک میلیون امضا در شهر آمل در تاریخ ۱۲ شهریور ماه ۱۳۹۰ در پی احضار به اداره اطلاعات آمل بازداشت و تاکنون در زندان به سر می‌برد. شیرازی در تاریخ ششم مهرماه ۱۳۹۰ در دو دادگاه به سه سال حبس تعزیری و هفت سال ممنوع الخروجی محکوم شد.

مریم جلیلی و میترا زحمتی دو شهروند مسیحی هستند که در بهار سال ۱۳۹۰ بازداشت و هر کدام به دو سال و نیم زندان محکوم شده‌اند. این دو محکومیت خود را در زندان اوین می‌گذرانند.

نفر ۴۸ام و آخرین زندانی شخصی است که مسئولین قضایی بازداشت‌اش را اعلام نکرده و هیچ قاضی حکمی در این مورد وی صادر نکرده‌اند. در زندان به سر نمی‌برد و در هیچ دادگاهی محاکمه نشده است. زهرا رهنورد متولد سال ۱۳۲۴ که در واقع مسن‌ترین زندانی سیاسی زن ایران اوست از ۲۶ بهمن ماه ۱۳۸۹ در حصر خانگی و در محلی نامعلوم به همراه همسر خود به سر می‌برد. و از کلیه حقوق قانونی خود به عنوان یک زندانی محروم است.

پایان پیام

این گزارش را در خانه حقوق بشر ایران نوشته منتشر کرده ام

مدیار

 

Posted in حقوق بشر, حقوق زنان

Tags: , , , , ,

معلم نروژی، دیانت بهایی، زبان پارسی


از ابتدای سال تا همین روزهای ماه پایان اسفند ماه سال ۱۳۹۰ که دو هفته کم‌تر از آن باقی مانده بیش‌تر از ۳۵۰ بهایی در ایران به خاطر اعتقاد به دیانت بهایی بازداشت شده‌اند و هر کدام از آن‌ها روزها و ماه‌های متمادی در زندان بوده‌اند. در همین روزهایی که به سر می‌بریم بیش‌تر از ۶۰ بهایی با احکام سنگین در زندان‌های مختلف ایران هستند و ۷ تن از رهبران جامعه‌ی بهایی هر کدام با گرفتن حکم ۲۰ سال زندان دوران محکومیت خود را سپری می‌کنند.

همین حالا صدها دانش‌جو و دانش‌آموز بهایی محروم از تحصیل‌اند و همین حالا صدها خانواده‌ی بهایی به خاطر فشارهای اجتماعی از کار محروم‌ و اخراج می‌شوند و محل کسب‌شان پلمب می‌شود. همین حالا بسیاری از هم‌وطنان بهایی مجبور به ترک وطن شده‌اند و در خارج از مرزهای ایران و دور از وطن زنده‌گی می‌کنند.

با تمام این‌ها از این خیل عظیم نقض حقوق بشر و از این گسترده‌گی بی‌مرز حقوق انسانی‌شان در رسانه‌های مدعی آن‌چنان که باید یادی از ایشان نمی‌شود. با تمام این بی‌قانونی‌ها در حق‌شان، هنوز فریاد حمایت مدعیان دموکراسی و حقوق بشر از اینان در گلو ساکت مانده و آوایی ندارد.

از دیروزها بوده و رسیده به امروزها. به همین حالا، به همین لحظه و به همین فرداها هم که می‌آید خواهد رسید.

جمهوری اسلامی از بهایی به با صفت‌ها ضاله و عامل و موجب یاد می‌کند و نفس بهایی بودن را جرمی نابخشودنی می‌داند و این طرف ما با تمام ژست‌های‌مان فارغ از دردها و رنج‌های آنانیم.

این‌ها نوشتم که چیزی تعریف کنم؛ چند روز قبل معلم تازه‌ای سر کلاس زبان نروژی آمد. جوانی حدود ۳۵ سال. ابتدای جلسه بود که متوجه شدیم، زبان پارسی می‌داند و پارسی شیرین سخن می‌گوید. با حافظ حالی می‌کند و از شاه‌نامه داستان‌ها نقل می‌کند. شاملو می‌شناسد و دل‌بسته ادبیات پارسی است.

بیش‌تر که گذشت، فهمیدیم که تهران و اصفهان و کاشان را به نظر گذرانده و در دانشگاهی در پایتخت نروژ ادبیات پارسی خوانده و دو سه ماهی هوای وطن را سر کشیده است. تنها یک استاد ایرانی داشته و آن‌چه را که فراگرفته از زبان پارسی از اساتید نروژی یاد گرفته است.

مشتاق شدیم و پرسیدم که چه‌طور زبان پارسی؟ چرا ادبیات پارسی و چرا تهران؟ آن‌چه اما گفت هیچ انتظارش نداشتیم.

با دیانت بهایی آشنا می‌شود و بهایی می‌شود. از «بهاالله» می‌خواند و شیفته‌اش می‌شود، اما دوست دارد که بیش‌تر او را بداند و بخواند. این می‌شود که به زادگاه بهاالله نظرش جلب می‌شود و با خود می‌گوید برای بیش‌تر دانستن باید زبان بهاالله را دانست و زادگاه‌اش را شناخت. پارسی که می‌خواند شیفته‌ی ادبیات و زبان پارسی می‌شود. پارسی که یاد می‌گیرد تا ایران و تهران می‌رود. تا اصفهان و کاشان تا بهاالله را بشناسد.

می‌‌خواند، یاد می‌گیرد، می‌شناسد و سرآخر بهایی می‌ماند و می‌شود. و حالا هم یک بهایی است. در کمال آزادی. کسی این‌جا از دانشگاه اخراج‌اش نکرد، کسی محروم از تحصیل‌اش نکرد. کسی این‌جا زخم زبان‌اش نزد، کسی این‌جا از کار محروم‌اش نکرد، کسی این‌جا به زندان‌اش نبرد. آزاد زیسته و آزاد بهایی مانده است…

بر این باورم که حقوق بشر زمانی به معنای واقعی تحقق پیدا می‌کند که اقلیت بتواند در بستری آزاد، تبدیل به اکثریت شود.

امروز همراه‌اش رفتیم اسکی، این روزها، اگر اشتباه نکنم ماه روزه‌ی بهایی‌ها است، «آلکس» امروز روزه بود.

پی‌ نوشت:

در این چند ساله تا آن‌جا که یادم می‌آید، زیر یک نامه‌ی جمعی را امضا کرده‌ام. آن نامه هم نامه‌ای بود خطاب به بهاییان ایران با عنوان «ما شرمگینیم! نامۀ سرگشاده به جامعه بهایی». معتقدم هنوز باید از این‌ نامه‌ها بنویسیم و پای آن را با شرمنده‌گی امضاء کنیم.

مدیار

 

 

Posted in ایران

  • اشتراک
  • آخرین نوشته‌ها
  • نظرات
  • برچسب‌ها

از گذشته

حلقه دوستان

روزانه

  • photo from Tumblr

    #paris #eiffel #tour (at Tour Eiffel)


    05/22/13

  • photo from Tumblr

    يك هفته پيش اين درخت‌ها همه خشك بودند در #اسلو نمي‌دونم تو يك هفته چي شد!


    05/21/13