نزدیک به سه ماه است که فریبا پژوه زندانی است و هم‌چنان خبری از آزادی وی نیست؛ باوجود قول‌هایی مکرری که بازجوها، مسئولین قضایی و دادستان تهران می‌دهند. یکی از شیوه‌ها و شگردهایی که همواره در پرونده‌های زندانیان سیاسی اجرا می‌کنند همین است که با وعده و وعید‌های دروغین دست زندانی و خانواده‌اش را در پوست گردو می‌گذارند و باعث می‌شوند آن‌ها بی‌جهت امیدوار بمانند.

فریبا پژوه بدون هیچ اتهام مشخصی از ۳۱ مرداد ماه زندانی است و در این یک ماه آخر حتا بازجویی نشده است و این یعنی این‌که هیچ دلیلی برای نگه داشتن وی در زندان وجود ندارد. همان‌گونه که از ابتدا وجود نداشته و این روزنامه‌نگار بدون مرتکب شدن جرمی بازداشت و به سلول‌های انفرادی زندان اوین منتقل شده است.

در بازجویی‌های آخر به وی گفته شده است که پرونده‌ی وی و تحقیقات به عمل آمده از او از نظر بازجویان پرونده تمام شده و وی باید منتظر آزادی باشد، اما تا این لحظه هیچ خبری مبنی بر آزادی وی در دست نیست. آن گونه که بازجویان و دستگاه قضایی در بازداشت متهمان سرعت به خرج می‌دهند و بدون دلیل یا با دلیل دست به بازداشت می‌زنند در آزاد کردن زندانی حوصله‌ی زیادی دارند و با طمانینه‌یی خاص عمل می‌کنند. بدون آن‌که متوجه باشند چه بر سر زندانی‌ و خانواده‌ی وی می‌آید. بلاتکلیف نگاه داشتن زندانی و خانواده‌ی وی یکی از مصادیق بارز شکنجه و آزار است که توسط اینان به خوبی رعایت می‌شود.

مدیار