حامیان محیط زیست در دنیا، این روزها چشم به اجلاس کپنهاگ دوختهاند تا در آنجا کشورهای غنی و فقیر، توسعه یافته و نیافتهی دنیا به یک راه حل یکسان برای کاهش گازهای گلخانهیی برسند. فعالین سبز دنیا این روزها نگرانتر از گذشته چشم به سران کشورهایی دوختهاند که بیشترین تقصیر را در گرمایش زمین و تولید گازهای مخرب داشتهاند، نگرانتر از قبل به کشور چین نگاه میکنند که آیا از مواضع خود عقبنشینی میکند یا خیر، به آمریکا که بیشترین سهم را در تولید گازهای گلخانهیی دارد. کشورهای آفریقایی این روزها حتا تا پای قهر کردن و کنار کشیدن از این کنفرانس میروند تا دیگر کشورها و به ویژه کشورهای صنعتی دنیا را به پایبندی به پروتکل توکیو بعد از سال ۲۰۱۲ دوباره متعهد کنند.
این روزها دنیا چشم دوخته است به این اجلاس تا شاید یک راهکار تاثیرگذار، عملی و مورد قبول همه کشورها ارائه شده و تصویب شود تا مبارزه با این بحران جدی جهانی دورنمای روشنتری را پیش روی خود ببیند.
باراک اوباما در انتخابات ریاست جمهوری آمریکا یکی از شعارهای خود را مبارزه با گرمایش زمین و مبارزه برای کاهش گازهای گلخانهیی عنوان کرد و به مردم آمریکا قول داد که پیگیر جدی این مساله باشد. کشورهای دنیا هر کدام دغدغههای زیادی در مورد زمین و تغییرات اقلیمی دارند و هر یک به نوعی میکوشند که در این فرآیند نقشی داشته باشند. اما ما کجا هستیم؟ ما چه کردهایم برای این موضوع؟
در همین روزها و از همین ۲۰ آذر که شروع این اجلاس ده روز بوده است، رسانهها و تمام دولتمردان ایران تنها دغدغهشان مربوط به پاره کرده یک عکس بوده که هیچ اثر مخرب زیست محیطی نداشته و هیچ اتفاق ناخوشآیندی جز مکدر کردن خاطر مبارک آقایان به همراه نداشته است. اما دریغ از کوچکترین اشارهیی که به این موضوع کرده باشند و دریغ از یک رسانهی دولتی که گزارشی، راهکاری، طرحی، مصاحبهیی در این مورد کار کرده باشد. هر چه هم که در این گوشه و کنار بوده فعالیت کسانی بوده که فعال سبز بودهاند و دغدغهشان این مساله است. حتا حضور گاه و بیگاه وبسیار اندک برخی از آنها در صدا و سیما نیز که بسیار نادر هم بوده از همت بلند خودشان بوده است و هزار دری که زدهاند.
با شروع اجلاس کپنهاگ در ۲۰ آذر دولت احمدینژاد طی دستوری شاهکار که تنها از دولت او برمیآید، مخالفت با این اجلاس را در دستور کار قرار داد؛ قانون ممنوعیت احداث صنایع در شعاع ۱۲۰ کیلومتری تهران بعد از ۴۲ سال به دستور احمدینژاد لغو شد، آن هم در شهری که روزانه بالغ بر یکهزار و ۱۹۲ تن مواد آلاینده در هوایاش منتشر میشود و به همین خاطر عمر شهرونداناش به طور متوسط ۵ سال کاهش پیدا کرده است و در روزهای تشدید آلودگی هوایاش شمار بیماران تنفسی تا ۶۰ درصد افزایش داشته است.
حال سهم ما کجا است در این مقوله؟ چه کردهایم جز تخریب محیط زیست و چه راهکاری انتخاب کردهایم؟ جنگل ها و تالابها و پارکهای ملی را با یک جادهی عریض به دو نیم کردهایم که جاده و اتوبانی از آن بگذرد. اگر این کارها با مجوز اولیه بود که بعد از کمی کنکاش و مجادله با سازمان محیط زیست، آخرش با جابهجا کردن یکی دو متر از اتوبان و جاده مساله فیصله پیدا کرده است و اگر هم بدون مجوز بوده که با به آتش کشیدن جنگل و پارک همه چیز ختم به خیر شده است. مگر نبود ماجرای به آتش کشیدن تالاب پریشان و مگر نبود عبور جاده از پارک ملی گلستان که ابتدا جادهی ۱۲ متری ساختند و بعد به ۱۷ متر افزایش پیدا کرد. همین روزها مگر نیست ماجرای جنگ «ابر»؟
این است سهم ما از محیط زیست و نگرانی در مورد گرمایش زمین؛ تخریب منابع طبیعی و ساخت و ساز شهری و بین شهری. محمدباقر قالیباف شهردار تهران گویا اولین شخصیتی است که از ایران در این اجلاس حضور یافته است و دیدارهایی داشته است. مسائلی را که میخواهد مطرح کند چه هستند؟ اصلن برای چه در آنجا حضور دارد؟ چرا ما نمیدانیم؟
احمدینژاد قرار است به آنجا برود، به عنوان یکی از سران ۱۹۲ کشور جهان که در این اجلاس حضور دارند (گرچه تا قیامت هم نمیتواند یک کودتاچی رئیسجمهوری و نمایندهی ما باشد). اما با این وجود برای چه آنجا است؟ کسی که درست در آغاز این اجلاس چنان دستور ضد زیست محیطی میدهد برای چه در این اجلاس حضور پیدا میکند؟ کشوری که در داخل آن حتا یک نظامنامهی مدون ارائه نکرده و یک طرح در حال اجرا در این زمینه ندارد و جز تخریب محیط زیست کاری انجام نداده آنجا چه میکند؟ چرا ما که شهروندان ایران باشیم از این قضیه چیزی نمیدانیم؟
محیط زیست و تغییرات اقلیمی، گرمایش زمین، اینها مسائل سیاسی نیستند گر چه بر اقتصاد و سیاست تاثیر میگذارند، اما سلامتی انسانها مهمتر از هر چیزی است، سلامتی آیندهگان و کودکان مهمتر از هر چیزی است، کاش این اجلاس دستآوردهای خوبی برای همهی مردم دنیا به همراه داشته باشد و کشورهای دنیا تعهد بدهند که هر کدام نقشی در خور در حفظ سلامتی زمین ایفا خواهند کرد، کاش حتا احمدینژاد و دولت کودتاییاش نیز تعهد بدهند که از این به بعد جنگلها و تالابها و پارکها را برای ساخت جادهها و اتوبانهایی که پیمانکاراناش شرکتهای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی هستند، به آتش نکشند.
- موج سبز: تلاش وبلاگنویسان در ده روز برگزاری این اجلاس برای حمایت از محیط زیست
- جنگل ابر آسفالت میشود
- ۷۰ هزار هکتار از جنگل ابر قربانی ۴ مصوبه دولت
- پیش از این نوشته بودم: پریشانی در تالاب پریشان
- Must see: stop global warming
دیگر اینکه
- مطلب وبلاگ من چه طوری منبعاش سایت بالاترین میشود؟ دقت بفرمایید دوستان
مدیار
