سال‌ها بود که عادت کرده بودم به این‌که idهای yahoo و gmail را باید به انگلیسی بسازیم. از سرویس‌های گوناگون موجود در اینترنت به زبان انگلیسی استفاده کنیم. سالهای قبل‌تر بنا بر دلائل گوناگون مشکل ساپورت نکردن زبان پارسی از سوی سرویس دهنده‌گان برای‌مان بسیار عادی بود و با آن کنار آمده بودیم. همه کمابیش این مشکل را داشتیم و داریم. اما امروز روز دیگر قابل تحمل نیست:

وقتی می‌رویم به frengly برای ترجمه و می‌بنیم هر زبانی هست غیر از پارسی…

وقتی در facebook چیزی می‌نویسم خراب از کار در می‌آید و می‌بینیم همه‌ی کلمه‌ها به هم می‌چسبند…

وقتی در feedburner هر کلمه‌ی فارسی که می‌نویسد و save را می‌زنید و شش تا علامت سوال جای چیزی که نوشته‌اید، می‌بینید

وقتی به translate.google می‌روید؛ مشاهده می‌کنید که هر زبانی برای ترجمه وجود دارد غیر از زبان پارسی و افسرده و غم‌گین که در این ارتباط جهانی جایی ندارید باز می‌گردید…

وقتی برای ترجمه به babelfish yahoo هم می‌رویم با وضعی بهتر از این مواجه نمی‌شویم و می‌بینیم که زبان مادری‌مان در ده‌کده‌ی جهانی جایی ندارد؛ آن وقت است که می‌خواهیم سر به دیوار بکوبیم.

وقتی در digg نمی‌توانید linkeی که می‌گذارید با تیتر فارسی باشد…

وقتی چند روز است که twitter به عنوان یک میکروبلاگ، شده سرویس محبوب‌تان و می‌فهمید که سرویس جدیدی دارد با نام twitrans که ترجمه به هر زبانی را با سرعت و توسط نیروی انسانی انجام می دهد و می‌فهمید که از زبان پارسی پشتیبانی نمی‌کند، می‌خواهید هر چه زودتر بروید در جهنم را بزنید و “خودمعرف” خود را تحویل دهید.

چرا زبان مادری‌مان در این شبکه‌ی جهانی جای‌گاهی ندارد؟ به راستی دلیل‌اش را نمی‌فهمم…