از دو سه روز قبل برنامه گذاشته شده است. سفر به آمل برای شرکت در مراسم ختم اکبر محمدی. تا شب قبل_پنج شنبه شب_ هنوز تصمیم نگرفته‌ام که بروم یا نه؟ و اگر رفتم با دوستان یا تنها! بالاخره تصمیم به رفتن می‌گیرم با دوستان. ساعت ۶:۳۰ در میدان هفت تیر روبه‌روی مسجد الجواد. راس ساعت آن جا هستم. اولین کسانی که می بینم کوهیارگودرزی و سعید حبیبی و شیوا نظر آهاری هستند. آشناییت زیادی با بچه‌ها ندارم. بیش‌تر اسمی آن‌ها را می‌شناسم و البته اکثرشان را. هر کدام را هم که دیده‌ام از یکی دوبار بیش‌تر تجاوز نمی‌کند. بیست دقیقه بعد از آمدنم گویا اکثریت آمده‌اند. با دو مینی‌بوس حرکت می‌کنیم. کم کم با همه آشنا می‌شوم محمد هاشمی، علی نیکونسبتی، حنیف یزدانی، هومن کاظمیان، علی عزیزی، معصومه لقمانی، علی ملیحی، حبیب حاج حیدری، علی جمالی، سمیرا صدری، بهاره هدایت، ایمان براتیان، محمد حسین مهرزاد، کیانوش سنجری، محمد سلامتی، دکتر امامی، پرویز صفری، محسن صادقی‌نور، پروانه وحیدمنش، سعید کلانکی، محمد صادقی و مهدی فرهی شاندیز که یک هفته‌یی با من در زندان بود. برای ارتباط برقرار کردن با بچه‌ها زیاد کار سختی ندارم. آن‌قدر خون‌گرم و مهربان و زود جوش هستند که به راحتی با همه ی آن ها صمیمی می‌شوم. در بین راه چند بار در فواصل مختلف به دلائل مختلف توقف می‌کنیم. ساعت خدود ۱۰:۴۵ دقیقه است. در حدود شصت کیلوکتری شهر آمل هستیم. به پاس‌گاه گزنک رسیده‌ایم. به چشم به هم زدنی همه چیز جاده عوض می شود. جاده مسدود شده است مامورانی هر دو مینی‌بوس ما را به داخل حیاط پاس‌گاه هدایت می‌کنند. چندین مامور راه‌نمایی و راننده‌گی و سه چهار مامور لباس شخصی و یکی دو نفر ماموران نیروی انتظامی. هیچ سربازی در کار نیست. همه کادر هستند . سریعا موبایل‌ها را می‌گیرند. کمی شلوغ می‌کنند که کسی پیاده نشود و کسی کاری نکند و … بعد از ۵ دقیقه همه متوجه یک چیز می‌شویم: ما به آمل نمی رسیم.

1. آزادی دانش‌جویان بازداشت شده امروز در پاسگاه گزنک ادوار نیوز
2. بازداشت اعضای جبهه متحد دانش‌جویی و کمیته دانش‌جوی گزارش‌گران حقوق بشر در مسیر شرکت در مراسم اکبر محمدی ادوار نیوز
3. بازداشت بیش از بیست نفر از اعضای سازمان دانش آموختگان و دفتر تحکیم وحدت در راه شرکت در مراسم اکبر محمدی ادوار نیوز
4. گزارش بازداشت در مسیر شهر آمل کمیته گزارش‌گران حقوق بشر

چقدر نوشته بودم. چقدر ضجه زده بودم. چقدر دلم می خواست روزی آزاد باشد و بتوانم با او حرف بزنم و اورا ببینم . فکر می کردم چقدر آنروز خوب خواهد بود. می نوشتم و منتظر بودم.اما مدتی در مثنوی تاخیر شد. او آمد . او آزادبود، اما، من نبودم، من آزاد نبودم. ولی باز شاد بودم که هست و زنده گی می کند.
سر انجام شد. آنچه دوست می داشتم شد. نمی دانستم که اوهم مرا می شناسد و نمی دانستم که او هم انتظار مرا می کشد. اصلا مگر می شود که کسی نباشد و نکشیم انتظارش را؟
اوائل آمدن که گذشت به دیدار دوستان و دوستان و دوستان و ….هنگام که فرصت خلوت خود را بیشتر توانستم، در گشت و گذار سایبر به خانه ی دلتنگی هایش رسیدم. باورم نمی شد که او هم اینجا در دنیای وبلاگستان باشد. چه گذر عاشقانه ای داشتم بر صفحات خانه اش.
خاطرم رسید که دوست داشتم با او حرف بزنم. ایمیلش را برداشتم. از خودم بهترمرد همیشه آنلاین بود. سلام که کردم به سرعت جواب داد. حال عجیبی داشتم و شوقی اساطیری در سر. باورش نمی شد که من باشم.هر چه کد و آدرس دادیم نشد. سر آخر حنیف را مدد گرفتم به تائید و دوستی ما آغاز شد، گرچه دوستی مان بسیار قبل تر از این آغاز شده بود. چیزی در حدود هفت سال پیش. با هم حرف زدیم و تماس گرفتیم.گفتم که نگرانم که دوباره بازداشت شوی و می گفت بعید است در این فضا دنبالش بیایند. نمی خواست به زندان باز گردد. می گفت مشکلات شخصی اش زیاد است و بازگشت به زندان برایش فاجعه است. دنبال فرصتی برای دیدار می گشتم اما، همیشه پیش از آنکه فکر کنی اتفاق می افتد.احمد باطبی بازداشت شد.دوباره بازداشت شد و باز شد یک نگرانی بزرگ.
دیروز صدای همسر دردمندش را که غمین فریاد تظلم و داد خواهی سر می داد و در میان هق هقش از ایستادن کنار همسر خود تا هر جا که لازم باشد سخن سر می داد. همه ی حاضران اشک در چشم داشتیم.
احمد باطبی ششمین روز اعتصاب غذای خود را سپری می کند. اکبر محمدی چند روز قبل در زندان اوین درگذشت است. و ما همه گی نگران جان احمد باطبی هستیم. اکبر محمدی را از دست داده ایم و نمی خواهیم و نمی گذاریم که احمد باطبی نیز چنین سرنوشتی داشته باشد.
دیروز سمیه بینات همسر باطبی از مسئولین قضایی شکایت داشت که هر جا که بدنبال احمد باطبی همراه پدر او رفته جز تحقیر و توهین چیزی نشنیده است. می گفت که به او زنگ زده اند و تهدید کرده اند که اگر مصاحبه کند احضارش می کنند. سمیه بینات دیروز به صدای بلند فریاد می زد که دوشادوش احمد در بیرون زندان خواهم ایستاد و از چیزی هراس ندارم.
احمد باطبی ششمین روز اعتصاب غذای خود را می گذارند او همسرش را تنها مگذاریم.

• مراسم بزرگداشت اکبر محمدی

مراسم بزرگداشت اکبر محمدی روز جمعه از ساعت ۹ صبح تا ۵ بعد از ظهر در منزل وی در آمل برگزار خواهد شد، خانواده ی محمدی از همه مردم وآزادیخواهان دعوت کرده اند تا در ان مراسم حضور پیدا کنند.
آدرس: آمل- خیابان امام رضا – کوچه رحیمی – شهرک مروارید- کوچه شقایق- فرعی ۴بلوک ۳۷ منزل محمدی

• درگذشت اکبر محمدی در زندان محمد علی ابطحی

• گلواژه ای به سرخی آتش به طعم دود وبلاگ آرمان سرخ

• جنایت نباید تکرار شود علی سربداریه

• گزارش کامل گردهمایی اعتراض به مرگ اکبر محمدی دگردهمایی اعتراضی دفتر تحکیم وحدت و سازمان دانش آموختگان ایران

پیرامون شهادت دانشجوی زندانی اکبر محمدی با عنوان “سوگ رهایی” عصر روز چهارشنبه و از ساعت ۱۸ برگزار شد . در این نشست به همراه شورای مرکزی سازمان دانش آموختگان ایران و شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت جمع کثیری از فعالان سیاسی و مدنی حضور داشتند که از جمله این چهره ها می توان به : تقی رحمانی ، هدی صابر ، عباس عبدی ، خسرو سیف ، هاشم آغاجری ، حبیب الله پیمان ، محمد بسته نگار ، محمد توسلی، بها الدین ادب ، محمد علی عمویی ، فریبرز رییس دانا، هرمیداس باوند ، بابک احمدی ، خشایار دیهیمی ، محسن کدیور ، رضا علیجانی ، معصومه شفیعی ، حسین انصاری راد، عیسی سحرخیز ، احمد زیدآبادی ، مجید تولایی ، حسین رفیعی، نرگش محمدی ، خلیل بهرامیان ، مجتبی سمیع نژاد ‏، شیوا نظر آهاری ، کیانوش سنجری و … حضور داشتند. سازمان دیده بان حقوق بشر: درباره مرگ مشکوک اکبر محمدی تحقیق کنید

سازمان دیده بان حقوق بشر امروز گزارش داد دولت ایران باید فورا اجازه بدهد تحقیقات مستقل برای مرگ مشکوک اکبرمحمدی، فعال دانشجویی که در زندان درگذشته است، انجام شود. سازمان دیده بان حقوق بشر گفته است کسانی که در مرگ سی ام جولای محمدی در زندان اوین تهران مسئول هستند، چه در زندان وچه مقامات رسمی، باید شناساسی ومورد تعقیب قانونی قرار بگیرند. …

• اطلاعیه کانون نویسندگان ایران در مورد مرگ اکبر محمدی

مردم شریف و آزاده ی ایران خبر مرگ تاسف بار اکبر محمدی، دانشجوی معترض زندانی، قلب هر انسان آزادی خواه را به درد آورد. اکبر محمدی در جریان اعتراض های دانشجویی ۱٨ تیر ۱٣٨۷ همراه با عده ی بسیاری، از جمله دانشجویان دستگیر و به او حکم اعدام داده شد. او چند سال زیر حکم اعدام بود و سرانجام به پانزده سال زندان محکوم شد. اما در هفتمین سال زندانش، پس از اعتصاب غذا، به طور ناگهانی و مشکوک درگذشت…..

• بیست و هفت سال و باز هم خون، اطلاعیه عباس امیرانتظام در اعتراض به مرگ اکبر محمدی

چرا دماوند چنین خاموش ایستاده است. ‏ به یاد همه یاران به خون غلتیده و هم بند از دست رفته ام، جمعه سیزدهم مرداد، ساعت هشت شب، شمعی ‏روشن نموده و دست های خود را به نشانه خشم و بیزاری از هیولای مرگ، مشت خواهم نمود

• آنک این جنازه، به یاد اکبر محمدی احمد زید آبادی

نعشی که روی دست ما و آنها مانده بود، در روستایی در بین دریا و جنگل در دل خاک پنهان شد. نعشی که با خود سخن‌ها داشت بخصوص برای آنها که سخن زندگان را نمی‌شنوند. صدای اکبر محمدی تا آن هنگام که روح در کالبدش بود، شنیده نشد، اما فریاد پیکر بی‌جان او را نمی‌توان خاموش کرد حتی اگر شبانه و دور از چشم دوستان و نزدیکانش به دل خاک سپرده شود. …

• «اکبر» ی دیگر اما بی‌جان

آنان که رفتند کاری حسینی کردند و آنان که ماندند باید کاری زینبی کنند وگرنه یزیدی‌اند…” علی شریعتی خبر خیلی کوتاه بود اگرچه نتیجه‌ی کوتاهی نهفته درپس آن را در روزهای آینده به چشم خواهیم دید:« اکبر محمدی در زندان اوین درگذشت.» اکبر محمدی، اکنون سومین قربانی رویارویی حاکمیت ایران با دانشجویان سیاسی است. عزت ابراهیم ن‍ژاد با برخاستن فاجعه کوی دانشگاه، از میان ما برخاست و پس از او نوبت به زهرا کاظمی رسید که آمده بود تا در مقابل زندان اوین، تصویری از دربند بودن دانشجویانی را مخابره کند که در چهارمین سالگرد حادثه کوی باری دیگر محبوس زندان شده بودند. اکبر محمدی اما سومین – و البته نه آخرین – قربانی آن شام مرگزای در هجدهم تیر ۱۳۷۸ است. اعتصاب غذای خشک اکبر محمدی در زندانگاه اوین، به مرگ او و رهایی جاودانه‌اش از بند دربندکنندگان انجامید. ….

• برنامه اعتراضی شاخه جوانان جبهه مشارکت شیراز به مناسبت در گذشت اکبر محمدی در اوین

شاخه جوانان جبهه مشارکت شیراز روز چهارشنبه در اعتراض به فوت اکبر محمدی بر اثر اعتصاب غذا در زندان اوین، مراسمی را با عنوان دانشجو ، زندانی سیاسی و حقوق بشر” بر گزار می کند اطلاعیه شاخه جوانان مشارکت شیراز در این خصوص بدین شرح است………

• مدت ۷ سال است که در اسارت هستم و انواع فشارهای جسمی و روحی را طی این مدت تحمل کرده ام. به دلیل قرار گرفتن زیر انواع شکنجه های قرون وسطایی در طی بازجویی های اولیه به انواع بیماریها از جمله دیسک کمر مبتلا شده ام که در نتیجه شدت گرفتن دیسک کمرُ مسئولین امنیتی از ترس اینکه این بیماری منجر به فلج یا مرگ اینجانب گردد و رسوایی آن برفضاحت های پیشین آنها اضافه گردد و به خاطر آنکه مسئولیت آنچه بر سر من آورده اند گریبانگیرشان نشود، زیرعنوان [ مرخصی نامحدود] مرا از زندان بیرون فرستادند. ….

• درگذشت اکبر محمدی در زندان / بیانیه شورای هماهنگی دانشجویان جمهوریخواه دانشگاه یزد پیرامون جانباختن دانشجوی در بند اکبر محمدی دردی که تقسیم می شود مسعود بهنود

• سخنگوی قوه‌ی قضاییه درگفت‌وگوباایسنا: *شایعه بازداشت شدن پدر و مادر اکبر محمدی کذب محض است *نتیجه‌ی نمونه‌برداری‌های پزشکی قانونی به زودی اعلام می‌شود

• کاش جنین مانده بودیم *

تقدیم به پدر پیر و مادر رنجور اکبر محمدی که خانه‏شان آتش گرفته است

وارطان سخن نگفت
سرافراز
داندان خشم بر جگر خسته بسته و دفت…
وارطان سخن بگو!
مرغ سکوت، جوجه ی مرگی فجیع را
در آشیان به بیضه نشسته است

1. هاله لوگویی درست کرده است
2. سرودی برای مردی که به سایه رفت . به قلم کوهیار و آرمان
3. آن مرد، مرد. وبلاگ پسر رویایی:آن مرد در گرما مرد. آن مرد جان ندارد. آن مرد مرد، از بس جان ندارد. آن مرد چه ساده، چه ساده مرد. آن مرد نمی‌خواست، نمی‌خواست که بمیرد. آن مرد مرد. آن مرد در یک شب تابستانی مرد. مردم، مردی، مرد. مردیم، مردید، کشتند.
4. باید نگران اکبر ها بود. شهرام رفیع زاده

پدر و مادر اکبر محمدی شب گذشته از ترکیه به تهران آمدند. اما به محض آمدن توسط ماموران به مستقیما به آمل برده شدند. جسد
اکبر محمدی هم به گفته ی برادر وی منوچهر محمدی به آمل منتقل شده است.

در سوگ اکبر محمدی. احمد زید آبادی

در میانه غوغای جنگ خونبار خاورمیانه، خبری کوتاه دلم را فروریخت. وقتی شنیدم آرزو کردم که ای کاش مانند برخی خبرهای مشابهی که در سال های اخیر انتشار یافته شایعه باشد، اما افسوس که خبر درست بود. مقام های زندان اوین تایید کردند که اکبر محمدی در زندان درگذشته است.دلم آشوب و سینه ام تنگ و چشمم اشکبار است. آرزو دارم فریادی برآورم تا آنچه از درد در گلویم حقنه کرده، بیرون ریزد.تمام وقایع سال های گذشته در برابرم رژه می روند به ویژه سرنوشت چند جوانی که حادثه کوی دانشگاه تهران پای آنان را به بازداشت و محاکمه و زندان کشاند، زندانی که گویی برای آنان پایانی ندارد.از آنچه بر آنان رفت و می رود، نمی خواهم بگویم که حدیث کهنه ای است، فقط می خواهم اندکی درباره اکبر بنویسم که حدود چهار ماه با او در یک بند بودم.او که خدایش غریق لطف و رحمت خویش گرداند، صاف و صادق بسان آب زلال بود. این نکته را همه اطرافیانش معترف بودند. او خونگرم و مهربان بود. این را همه معترف بودند. او اهل ادعا نبود. این را همه می دانستند. او رنج بسیار برده بود. این را شاید همه نمی دانستند.نمی دانم چگونه از رنج اکبر سخن بگویم. او مدت ها زیر حکم اعدام بود و چه کسی می داند که زیر حکم بودن یعنی چه او مدت ها در انزوا و بدون ملاقات بود. او سال های شباب خود را در زندان گذراند. سال پیش که در پی گذرنامه ام این سو و آن سو می رفتم، او را در محل دادستانی دیدم. کمی چاق شده بود. برای گرفتن مرخصی طولانی به منظور مداوا و تحصیل آمده بود. مثل همیشه بشاش و مهیج اما به نظرم از درون به غایت رنجور بود. برای لحظه ای با خود اندیشیدم که بیش از این توان تحمل رنج و فشار را ندارد. طبق معمول دلداری اش دادم: می گویند قرار است دانشجویان زندانی ماجرای کوی دانشگاه آزاد شوند شاید این بار حقیقت داشته باشد. گفتم دیگر دلیلی برای نگه داشتن شما در بند نیست و اگر هم آزادتان نکنند مرخصی تان را تا پایان یافتن محکومیت تان تمدید می کنند. گفت: شما که مثل همیشه خوشبینید با مرخصی اش موافقت کردند، اما مشخص نشد تا به کی.می دانستم که به آمل رفته است. گمان می کردم دوران رنج و اندوه خود و خانواده اش به پایان نزدیک می شود به خصوص آنکه منوچهر هم چند روزی به مرخصی آمده بود. وقتی شنیدم بار دیگر در آمل دستگیرش کرده و به زندان اوین آورده اند، شگفت زده شدم.اکبر بار دیگر به زندان افتاد و می توانم حدس بزنم که این تا چه اندازه او را خشمگین و عاصی کرده است. انسان در بند نباید خشمگین شود، اما اگر شد، چیزی جز تن و جان خود برای رها کردن خشم خود به سوی آن نمی یابد. بدین ترتیب تن گرسنه می ماند و اگر خشم فراتر رود، تشنه هم می ماند. در زندان اعتصاب غذا غیرقانونی شمرده می شود، از همین رو مسئولان زندان تصور می کنند که چیزی که غیرقانونی است، وجود خارجی هم ندارد. انکار یک واقعیت، فرد اعتصابی را خشمگین تر می کند تا آنجا که به این مرحله می رسد تا دهان خود را بدوزد و اگر تاثیر نداشت با مرگ خود که قابل انکار نیست، ادعای خود را به ثبوت رساند. مسئولان زندان البته آنقدر هوشیار هستند که نگذارند یک اعتصابی با مرگ خود ادعای خویش را اثبات کند، اما اکبر استثنا شد چرا که به واقع نیز یک استثنا بود.