ایران بر علیه دیکتاتوری است. دیکتاتور کودتاچی می‌کوشد با ایجاد رعب و وحشت همه چیز را به نفع خود تغییر دهد. اما ما با کروبی برای تغییر آمده بودیم و برای تغییر می‌مانیم و بر علیه دیکتاتوری اعتراض می‌کنیم. احمدی نژاد رئیس‌جمهوری ما نیست.

در این چند ماه همه جور از انتخابات نوشتم، از موضع سرسختانه‌ی تحریم با بحث و تبادل نظر و جنگ و دعوا و مجادله با دوست و دشمن و خواندن و سبک و سنگین کردن شرایط به رای در انتخابات راضی شدم و انتخاب اول و آخرم برای انتخاب شدن مهدی کروبی بود.

سخنی کوتاه با دوستان تحریمی
فردا این انتخابات تمام می‌شود، همان‌گونه که هر کس حق دارد و می‌تواند انتخاب کند و شما هم با رای ندادن یک انتخاب کرده‌اید، حق دارید که از موضع‌تان دفاع کنید و موضع‌تان به عنوان یک تحریمی محترم است. اما هنوز فرصت هست و هنوز فرصت انتخاب جدید هست؛‌ یک دلیل شاید جدید می‌آورم برای‌تان؛ اگر همه‌ی ما با هم یعنی چیزی در حدود ۷۰ یا ۸۰ درصدمان در انتخابات شرکت نکنیم، تحریم انتخابات یک اقدام موثر و صحیح می‌تواند باشد، در این صورت حکومت پیام ما را می‌گیرد. اما چنین امری در حال حاضر بعید است.
از سوی دیگر رای حداکثری ما در این انتخابات و نه گفتن به احمدی‌نژاد که نه گفتن به تفکری است که او بدان وابسته است و رای به تیمی که درست در نقطه‌ی مقابل تفکر و رفتار احمدی‌نژاد است و از حقوق‌بشر و شهروندی دم می‌زند نیز می‌تواند حاوی چنینی پیامی باشد. حال کدام را انتخاب می‌کنید؛ دادن پیام یا در انتظار یک پیام بودن که هیچ‌وقت اتفاق نمی‌افتد؟ من معتقدم رای دادن به تیم کروبی رای دادن به تفکری است که حاوی چنین پیامی می‌تواند باشد، در این یک شب خوب فکر کنید. شاید فردا برای همیشه دیر باشد.

سخنی با دوستات طرف‌دار موسوی
این‌که بسیجیان و پاسداران و جدیدا برخی از اعضای ستاد احمدی‌نژاد به شما پیوسته‌اند می‌تواند شما را به شک بیاندازد. این‌که موسوی از «بازگشت به فضای ارزشی اول انقلاب حرف» می‌زند و می گوید من یک «بسیجی» هستم و به آن افتخار می‌کنم، این‌که او هیچ کارنامه‌ی معتبر و مستندی در زمینه‌ی دفاع از حقوق‌بشر ندارد می‌تواند شما را به شک بیاندازد. و بسیاری مسائل دیگر که در این چند وقت گفتیم و گفتند و نشنیدید و نخواستید که بشنوید و برچسب «تخریب» و «توهین» روی آن زدید که رفتاری بود با فرسنگ‌ها فاصله از دموکراسی و آزادی‌ و عرصه‌ی آزاد اطلاع‌رسانی… همین یک ماه پیش به شما می‌گفتند که انتخاب شما انتخاب بین بد و بدتر است… اما بنگرید که چه اسطوره و قدیسی از همان انتخاب «بد» دیروز، امروز راه‌انداخته‌اند و از چه موج پرشوری سخن می‌گویند. در این‌ها باید شک کنید، شک نیست که این انتخاب هم حق شما است و شما به هر کس را که بخواهید می‌توانید رای بدهید، اما چند بار باید فریب بخوریم… یک دوره‌ی هشت ساله که خروجی آن برای ما دولت احمدی‌نژاد بود کافی نیست؟

و چرا کروبی
از این‌که همراه هواداران کروبی هستم خوش‌حال‌ام. گر چه معتقدم این جمع و این عده همیشه با هم بوده‌اند. دفاع از حقوق‌بشر و حقوق‌شهروندی و دانش‌جویی و… عرصه‌یی نیست که در همین چند ماه اخیر به وجود آمده باشد. این مساله از قبل بوده و این کروبی است که به ما و تیم‌اش پیوسته است و این اتفاق خوش آیندی است.
شعارهای که کروبی می دهد را هیچ کاندیدای دیگری نداد. گفتند که این شعارها عملی نیست. اگر این شعارها را کروبی نمی داد با موسوی تفاوت زیادی نداشت، بر فرض عملی نشدن این شعارها هم دست کم این است که این گفتمان در بالاترین سطح جامعه مطرح شده و مطرح خواهد شد. خب ما باید به وعده‌ها و شعارها و شناخت‌ها رای بدهیم؛ کاری که تیم کروبی با طرح این شعارها داد کاری نو و تازه بود و در خور ستایش… بر فرض عملی نشدن وعده‌یی به خاطر مشکلات موجود از آن حرف نزدن کاری است به غایت از روی جهل… مبارزه با دیکتاتوری و خودکامه‌گی همین است حرف و شعار را باید زد و مطرح کرد، آن‌قدر گفت که به کرسی بنشیند، حال کسی که این شعارها را نمی‌دهد چه‌گونه می‌خواهد به این خواسته‌ها کمک کند؟ اگر شعار تغییر قانون اساسی را بدهیم قانون اساسی تغییر می کند یا ابراز وفاداری به آن بکنیم؟
کروبی کاندیدایی از هر جهت کامل نیست، بارها نوشته‌ام که گذشته‌یی با کارنامه‌ی منفی زیاد دارد و به همان نسبت نکات مثبت بسیاری هم در کارنامه‌ی خود به خصوص در حوزه حقوق‌بشر دارد، همان‌طور که گفتم رای به کروبی رای به شعارها و برنامه‌ها و گفتمانی بود که او همراه هواداران‌اش مطرح کرد. شاید تکرار این چند جمله بد نباشد: «گفتمانی که تیم کروبی به وجود آورده‌اند بیش از آن‌که تلاش برای تغییر دولت احمدی نژاد باشد، تلاشی بزرگ و قابل ستایش برای تغییر نگاه پوسیده‌یی است که قریب به صد سال در تاریخ مدرن سیاسی ایران کوشیده است با این تفسیر که اوضاع رو به راه نیست بدون هیچ وعده‌یی راه خود برای رسیدن به قدرت هموار کند…نگاه نقاب داری که می کوشد با اورژانسی خواندن شرایط شوالیه‌وار در قدرت حضور یابد و جز حلقه فکری متعلق به خود هیچ کس را بازی ندهد.»
و باز هم تکرار می‌کنم پیروز این انتخابات، چه با رای آوردن و چه با رای نیاوردن ما هستیم که خواهان تغییریم

و پیش‌بینی من از انتخابات به ترتیب
اولین و واقع‌بین‌ترین حالت این است که موسوی با حداکثر آرا در دور اول پیروز انتخابات خواهد بود، گر چه تفکر او نمی تواند پیروز انتخابات باشد، این را چهار سال دیگر خواهیم فهمید.
در دومین حالت که این هم قریب به یقین است موسوی و احمدی‌نژاد به دور دوم می‌روند و موسوی در دور دوم به آرای هوداران کروبی نیاز پیدا می‌کند و به گفتمان آن‌ها در همان یک هفته هم که شده توجهی می‌کند و هوداران موسوی خودشان را به هرجایی می‌زنند که هر کس رای ندهد به احمدی‌نژاد رای داده و حق انتخاب را از همه می‌گیرند و… بگذریم… در این حالت هم موسوی هم پیروز انتخابات است.
در سومین حالت کروبی و موسوی به دور دوم می‌روند که می‌تواند چنین اتفاق بیافتد و بسیاری از هوداران کروبی چنین نظری را دارند که زیاد آن را قریب به یقین نمی‌دانم… ولی وای اگر بشود… در این حالت پیروز انتخابات بدون شک گفتمان کروبی است، چون در آن صورت دیگر کسی به خاطر ترس از احمدی‌نژاد به موسوی رای نمی‌دهد و به علت بیش‌تر رای داشتن او… آن موقع باید بر اساس عقیده رای داد… در واقع این تنها شانس رای آوردن کروبی و گفتمان‌اش است…
من جز این سه حالت حالت دیگری را غیر متصور نیستم جز یک حالت که آن هم «تقلب» است… که همه‌ی معادلات را بر هم خواهد زد

و در آخر
کروبی و تیم‌اش و هواداران‌اش و گفتمان‌اش و حقوق‌بشر… بر اساس عقیده و تفکر و تعقل… این آخرین پرده است و شاید تا سال‌های سال چنین فرصتی دست ندهد، به ساده‌گی از آن نگذریم.

این ما بودیم و هستیم، پیروز و بی‌شمار؛ مصمم بودیم و با اراده، با فریادهای مرگ بر دیکتاتور که ایران را به لرزده در آوردیم. ما پیروزیم،؛ چه برنده‌ی این انتخابات باشیم، چه در آن رای نیاوریم. چه احمدی‌نژاد دروغ‌گو دوباره سایه‌ی دروغ‌اش را بر ایران بگسترد، چه کسانی که با احساسات و موج‌سواری پیش آمده‌اند.

در هر صورتی ما پیروز انتخاباتیم؛ این ما هستیم. منسجم، مصمم، با مطالبات جسورانه و بدون چشم بند. این ما بودیم و هستیم، به دور از هیاهوی سبز. ما که پس از سه دهه شعار “حجاب اختیاری” را در سطح شهر تهران فریاد کردیم. ازحقوق زنان، دانشجویان، کارگران، معلمان، اقوام و اقلیت ها گفتیم و فریاد “مرگ بر دیکتاتور” ما، تهران را به لرزه درآورد.
بازی انتخابات را بردیم؛ زیرا مطالبات جامعه را در همه جا حتا در خیابان‌ها فریاد کردیم. ما بی شمار بودیم. مهم برای ما انتخابات نبود، چرا که می دانستیم و می‌دانیم هر که بر روی کار آید باز هم باید در مقابل چرخه‌ی قدرت بایستیم و باز هم باید خواسته‌های‌مان را فریاد بزنیم، اما این بار با کسی فریادهای‌مان را زدیم که از درون حکومت آمده بود و هم‌صدا با ما شده بود.
مهدی کروبی که حقوق زنان و دانش جویان و کارگران و معلمان و بهاییان و… را همراه ما فریاد زد و همراه ما ایستاد. ما پیروز این انتخاباتیم چرا که ثبات داشتیم و رای‌مان از اعتقاد‌ها و خواسته‌های‌مان برخاسته بود. رای ما از جنس ترس نبوده و نیست. نه از احمدی‌نژاد می‌ترسیم نه از هیچ یک از هزاران دیکتاتوری که این‌روزها ایران را درنوردیده‌اند. رای ما از جنس شجاعت است و به این رای می‌بالیم.

• ما پیروزیم
• دفاع مهدی کروبی از حقوق بهاییان… رادیو فرانسه
• دیدار مهدی کروبی با عضو مجموعه فعالان حقوق‌بشر در ایران در مورد حقوق بهاییان

آریا مرد آریا بانو
تو را ناخواسته نعمتی والا عطا کردند
که ببخشیدند سرشت پاک ایرانی
نمی دانم وام‌دار پاک چون اهورائیم
و یا دست طبعیت را بباید بوسه بارانیم

«گفتمان که تیم کروبی به وجود آورده‌اند بیش از آن‌که تلاش برای تغییر دولت احمدی نژاد باشد، تلاشی بزرگ و قابل ستایش برای تغییر نگاه پوسیده‌یی است که قریب به صد سال در تاریخ مدرن سیاسی ایران کوشیده است با این تفسیر که اوضاع رو به راه نیست بدون هیچ وعده‌یی راه خود برای رسیدن به قدرت را هموار کند…نگاه نقاب داری که می کوشد با اورژانسی خواندن شرایط شوالیه‌وار در قدرت حضور یابد و جز حلقه فکری متعلق به خود هیچ کس را بازی ندهد.»

«شهروندانی که گفتمان کروبی را به موسوی ترجیح می‌دهند اما با این تحلیل که موسوی شانس بیش‌تری برای شکست احمدی‌نژاد دارد می‌خواهند به میر حسین رای دهند با خبر باشند که چنین کنشی به مثابه فرو کردن خنجر در پیکر گفتمانی است که سالیان سال در انتظارش بودیم…گفتمانی که برای هر شهروند سهمی در قدرت قائل است و هیچ دیواری میان خودی و غیر خودی نکشیده است.»

• «زیدآبادی: کروبی شگفتی انتخابات دهم و آخرین سنگر تحولخواهان و تکنوکراتهای خوشنام است.»

دو روز تا انتخابات بیش‌تر نمانده است. کسانی که انتخابات را تحریم کرده‌اند، هنوز فرصت تغییر عقیده دارند. آن‌ها می‌توانند نقادانه و آگاهانه پا به عرصه‌ی انتخابات بیایند.

کروبی و تیم‌اش آگاهانه و با برنامه، خواسته‌‌ها و مطالبات ما را در این انتخابات فریاد زدند و فرصت طرح آن‌ها را در بالاترین سطح ممکن ایجاد کردند. رای به مهدی کروبی رای به خواسته‌ها و مطابات خود ما در زمینه‌ی تبعیض‌های گوناگون است.
بر کروبی و گذشته‌ی او نقد‌های بسیاری وارد است، هم‌چنان که نکات مثبت زیادی هم وجود دارد، اما بر هیچ‌کدام از شعارها و برنامه‌های او نقدی وارد نیست. هیچ کس کامل نیست و کروبی هم نمی‌تواند از همه چیز مبرا باشد. اما خواسته‌ها و مطالبات او که خواسته‌ها و مطالبات ما است از همه چیز مبرا و از هر نظر کامل است.
با رای به کروبی به آن‌چه که خودمان می خواهیم و برای آن تلاش می کنیم رای بدهیم. رای ما از سر ترس از کسی نیست، جنس رای ما از جنس شجاعت و شهامت و پافشاری بر خواسته‌های‌مان است. با رای به کروبی حرکتی رو به جلو را آغاز کنیم…

یار دبستانی من/با من و همراه منی

بدون شک حضور ما در انتخابات به معنای مشروعیت دادن به نظام و آن چیزی که دشمنان آزادی می‌خواهند نیست. شاید آن‌ها فردای انتخابات از حضور ما بهره‌برداری تبلیغاتی بکنند و بگویند «حضور پرشکوه مردم» نشانه‌ی تایید «ما» است. اما ما رای دهنده‌گان باید بدانیم و می‌دانیم که این‌چنین نیست. رای ما در این برهه‌ی زمانی رای به خواسته‌های‌مان است، رای‌یی است نقادانه و برای «تغییر» وضعیت موجود.

کرباسچی امشب در صدای آمریکا نکته‌ی جالبی را اشاره کرد؛ رای به کروبی رای به برنامه‌هایی است که حرکتی رو به جلو را نوید می دهد. کروبی و حامیان او هر روز خواسته‌های ما را فریاد می‌زنند. امروز کروبی در همایش خود از حقوق بهاییان و ملحدها و بی‌دین‌ها دفاع کرد و گفت باید حقوق آنان رعایت شود. این شجاعت از سوی بزرگ‌مردان جمهوری اسلامی به تمامی بی‌سابقه است. برای من بسیار ارزش دارد که کروبی به حقوق همه‌ی گروه‌ها و کسانی که مورد تبعیض و نقض مستمر و گسترده‌ی حقوق‌بشر قرار می‌گیرند، توجه می‌کند و مسائل آنان را می‌داند. گر چه باید اعتراف کنیم این مساله معطوف به همین امروز نیست و کروبی همیشه این‌چنین بوده است…
برای اعتقادات‌مان باید رای بدهیم نه برای احساس ترس و برای این‌که رای کسی دیگر بیش‌تر است. این بدترین نوع رای دادن است. کسانی که این‌گونه رای می‌دهند، همان بهتر که رای ندهند.
رای نقادانه و آگاهانه و بدون ترس من به مهدی کروبی است، کسی که از دانش‌جویان و بهاییان دفاع می‌کند. مهم این نیست که رای می‌آورد یا نمی‌آورد، مهم این است که ما با کروبی و تیم او خواسته‌های‌مان را فریاد می‌زنیم. چه او برنده بشود و چه برنده‌ی انتخابات نباشد ما پیروز انتخابات هستیم، چرا که خواسته‌های‌مان را فریاد زدیم و همراه کروبی گفتیم از حقوق بشر:

مهدی کروبی در این انتخابات نماینده و بیان‌ کننده‌ی خواسته‌های کسانی است که در صحنه‌ها و هزینه دادن‌ها شرکت داشته و دارند. بی‌جهت نیست که قسمت اعظم جنبش دانش جویی کشور و بیش‌تر فعالین عرصه‌ی حقوق‌بشر در انتخابات پیش رو کروبی را به عنوان نماینده‌ی خود برگزیده‌اند.
به دور از هر تعصبی الحق که کروبی در این انتخابات بسیاری از خواسته‌های و مطالبات این قشر را بیان کرد. کروبی در هر همایش و هر سخن‌رانی و هر برنامه‌ی تبلیغاتی که داشت بر حقوق اجتماعی و شهروندی تکیه کرد و خواسته‌ها و مطالباتی را که تا همین یکی دو ماه قبل سخت گفته می‌شد و گفتن آن هزینه داشت از تریبون‌های رسمی و غیر رسمی بیان کرد. فارغ از نتیجه‌ی انتخابات کروبی و هواداران‌اش پیروز این انتخابات هستند. چرا که یکی از اهداف فعالیت آنان آگاهی و اطلاع‌رسانی به تک تک ایرانیان است. و چه خوب در این روزها خواسته‌ها به بهترین شکل ممکن گفته شد.
در انتخابات دهم، تکیه بر حقوق شهروندی و رعایت حقوق‌بشر و و عده‌های داده شده در این زمینه از هر انتخاباتی در ایران تا کنون بیش‌تر بوده است، و این دلیلی ندارد جز حضور شیخ و تیم عالی او. او با افرادی با کارنامه‌ی درخشان در حوزه‌ی حقوق‌بشر هم‌چون عمادالدین باقی بارها و بارها از حقوق شهروندی و اجتماعی ایرانیان سخن گفت و خرده گرفت بر آنان که بر دانش‌جویان و کارگران و معلمان و زنان از نقض حقوق‌بشر رانده‌اند. راهی که کروبی و تیم او و هواداران‌اش در این انتخابات رفتند، راهی است ماندگار، راهی است مبتنی بر آزادی‌خواهی و آرزوی داشتن ایرانی آزاد همراه با رعایت همه‌ی قوانین مندرج در اعلامیه‌ی جهانی حقوق‌بشر. به کروبی و تیم او رای می‌دهم و همراه هواداران‌اش هستم، در هر شرایطی و با هر تعداد رای‌یی، ما آموخته‌ایم که بر اساس عقیده تصمیم بگیریم. کلیپ بسیار زیبای حقوق‌شهروندی را از کمپین کروبی

کروبی کاندیدایی است با نقاط قوت و ضعف بسیار. با پیشینه‌یی پر از موارد مثبت و دارای سوابقی پر اشتباه. کروبی در میان چهار کاندیدای موجود در انتخابات صادق‌ترین فرد است. نه مانند دیگران چیزی را لاپوشانی می‌کند، نه مانند دیگران وعده‌های انجام نشدنی می‌دهد. در مقابل دیگر کاندیداها که به صراحت اعلام کرده‌اند که به قانون اساسی وفادار هستند، از تغییر قانون اساسی سخن می‌گوید.

کروبی‌یی که این دوره در انتخابات حضور دارد حاصل یک تفکر جمعی است. کروبی‌یی حاضر در انتخابات رئییس‌جمهوری دهم بار یک خرد جمعی را به دوش می‌کشد و همین است که اکثریت نخبه‌گان و روشن‌فکران و دانش‌جویان همراهی و حمایت از او را در دستور کار خود قرار داده‌اند.
غلام حسین کرباسچی، احمد زیدآبادی، عمادالدین باقی، نجفی، سروش و بسیاری دیگر برای کروبی تیمی به وجود آورده‌اند که می‌توان بسیار به آنان امیدوار بود. تیمی که بر همان خواسته‌های اصلاح‌طلبی و حتا جلوتر از آن ایستاده و تغییر در همه‌ی سطوح را در دستور کار خود دارد.
شفافیت کروبی در پاسخ به سوال‌های دانش‌جویان باعث شده که اکثریت مطلق گروه‌های دانش‌جویی هواخواه و همراه او باشند. چیزی که برای دیگر کاندیداها به خاطر عمل‌کرد و عدم پاسخ‌گویی‌شان امکان‌پذیر نشده است.
کروبی گزینه‌ی اول گروه‌های دانش‌جویی و روشن‌فکران و فعالان مدنی و اجتماعی شده است،‌ اما در توده جای‌گاهی در خور توجه ندارد. متاسفانه حمایت خاتمی و سوار شدن بر موج احساسات ضد احمدی‌نژادی بسیاری از رای‌ها را از این قشر به سوی موسوی سرازیر کرده است. واقعیت این است که اگر نبود حمایت خاتمی و احساسات ضد دولت نهمی موسوی هیچ‌گاه نمی‌توانست در چنین جای‌گاهی باشد که امروز هست. اما این احساس‌ها و آن حرکت خاتمی که موسوی به آن برچسب اصول‌گرایی را هم اضافه کرد، زمینه‌ساز ادامه حرکتی شده که شاید بتوان گفت از چهار سال پیش آغاز شده است. به نظر در روزهای باقی‌مانده ستادهای انتخاباتی کروبی باید این نبود داشتن رای در میان توده را جبران کنند و این مهم‌ترین کار آنان خواهد بود. گر چه باید گفت مناظره‌های و فیلم‌های انتخاباتی صدا و سیما تا حدود زیادی مشغول رفع این خلا است، اما کافی نیست.
کرباسچی که این روزها یکی از مهم‌ترین دلائل رای به کروبی شده (خاطرتان هست که خاتمی چه‌گونه او را تنها گذاشت و ۱۲ سال پیش حتا اجازه نداد که جنبش دانش‌جویی در حمایت از او تجمعی برگزار کند) نامه‌یی زیبا نوشته است و دلائل حمایت از کروبی را اعلام کرده است. او در قسمتی از نامه می‌گوید: «نگرانی من از آینده کشور باعث شد تا این نامه را به شما بنویسم و از شما دعوت کنم که حتما در انتخابات شرکت کنید و رأی دهید و درخواستم این است که حتما به یک اصلاح طلب رأی دهید. سال هاست که نه از عرصه ی سیاست و تلاش برای ایران ؛ که از هرگونه مسئولیت و قدرت به دورم ، ولی نه شهوت قدرت که نگرانی از وضعیت ؛ مجبورم کرد تا بار دیگر و این بار در کمپ مهدی کروبی و در کنار او برای بازگشت کشور به مسیر اداره صحیح و ایجاد تغییر حضور یابم.»

از «تحریم» انتخابات تا آن‌جا که بود و می توانستم، دلیل نوشتم؛ تا همین چند روز پیش. از چند روز پیش دست از این عقیده برگرفتم و با چرخشی شرکت در انتخابات را فایده بیش‌تر یافتم؛ به دلائلی که نوشتم و خواهم نوشت. و دور از چشم هیچ‌کس نیست این چرخش رو به سوی مهدی کروبی رفت و شدم یکی از آن‌ها که رای‌شان در سبد شیخ است. یک از چندش را الله اعلم.
نوشتم و به دوستان تحریمی هم اشارت کردم که فکر می‌کنم در این برهه، همه‌ی هنر ما این می‌تواند باشد که در بدترین شرایط ممکن، بهترین استفاده‌ی ممکن را برده باشیم. و گفتم که همان‌گونه که احمدی‌نژاد را فاقد صلاحیتی برای ریاست‌جمهوری می‌دانم، موسوی را هم چنین یافته‌ام و نمی‌توانم کسی را که در زمان نخست‌وزیری‌اش بزرگ‌ترین جنایت دست‌کم صد ساله‌ی اخیر ایران بر چندین هزاری و بهتر بگویم ملتی رفته، به عنوان یک کاندید اصلح برگزینم. حال می‌خواهد خبر داشته باشد یا نداشته باشد که در هر دو صورت محکوم است.

گفته بودم که اولویتم در فعالیت‌‌های‌ام خاصه توجه به «حقوق‌بشر» است و توجه‌ام به کروبی این است که «دست کم» در این سال‌ها نام چند زندانی را برده و خانواده چند زندانی را دیده و دیده‌ام و دیده‌اید که برای آنان کاری هم اگر شده کرده است. جاهایی نوشتم این‌ها را و بیش‌تر از این‌ها را که یک کدامش فیسبوک و دوستانی که با آنان در آن جا همراه هستم که: کروبی می‌تواند در این زمینه «کف مطالبات ما باشد» چرا که ظرفیت‌هایی دارد، که دو سه کاندیدای دیگر هیچ ندارند. نه احمدی‌نژاد را از حقوق‌بشر نشانی می‌بینم و نه موسوی را در این زمینه فعال و دارای توجهی. سابقه‌اش هم که از نقض این قوانین حکایت دارد. مگر نه این‌که تا همین دیروز از «تغییر تدریجی» سخن می‌راندید و از اصلاحاتی که در هیچ کجای تاریخ دنیا نمونه‌اش یافت می‌نمی‌شود؟
اما این تغییر عقیده و چرخش سوی کروبی از جانب من و البته از جانب عده‌یی دیگر که می‌شود گفت صورت هم‌زمانی به خود گرفت عده‌یی دوست و عده‌یی «مغرص» را خوش نیامده است. مورد دوم را که حرفی نداریم، اما در مورد دوست، آرش سیگارچی از همان جمله دوستان است که این «تغییر» را نپذیرفته و شاید اگر پذیرفته سخت پذیرفته که در فیسبوک می‌نویسد این تغییر شما را «دو رنگ» خواهد کرد!
آرش خان سیگارچی مطلبی در وبلاگ نوشته و در آن با ذکر آن‌چه که پیش‌تر رفت بر تحریمی‌های دیروز رانده و اشتباه تکرار شده‌ی این سال‌ها؛ یعنی شکست «اصلاح‌طلبان» در دوره‌ی قبل با معین را باز بر گرده‌ی آنان نشانده است و من نمی‌دانم این اشتباهی تکراری را تحریمیان تا به کی باید پاسخ بگویند. آیا کسی هست که دوباره به این نگرش اشتباه بگوید و یادآوری کند که رای احمدی‌نژاد ۱۷ میلیون بود و تحریمی‌ها به او رای نداده بودند؟ و بگوید دوباره… آن‌چه در این سال‌ها مکرر در مکرر نوشته شده است و این تفکر حاضر به پذیرش اشتباه خود نشده است؟ بگذریم که به تکرار می‌رسیم.
اما آرش خان از تندروی من گفته از آن هنگام که تحریمی بوده‌ام و از این هنگان که بر حمایت از کروبی پا می‌فشارم و این تغییر را بر نتابیده است. خدمت این دوست جانی ذکر این چند نکته ضروری است که نه تغییر عقیده «تندروی» است، نه دفاع از عقیده تندروی است. و نه نوشتن یک تحلیل ساده و گفتن «شهروند آزاد با کروبی» نشانی از تندروی دارد. اشارت آرش خان به پست قبلی بود و عکسی که با این جمله از کروبی روی آن نقش بسته بود. گفتم که در انتخابات و تبلیغاتش بر ضعف و تقصیرهای کاندیدا یک حامی انگشت نمی‌گذارد و از قوت‌های‌اش می‌گوید. مگر نیستند هوادارن موسوی که چنین به تطهیر چهره‌ی او همت گماشته‌اند؟
اما سخن آخر این‌که صریح و بی‌پرده سخن راندن از آن چیزی که واقعیتش را خوب می‌دانی نیز نمی‌تواند تندروی باشد. فرق است بین این و آن. ما باید بتوانیم رسم احترام به عقاید را در هر صورتی یاد گرفته باشیم. نمی‌شود که هر عقیده‌یی بر خلاف نظر ما مردود شمرده شود و بر روی آن «برچسبی» زده شود. تحریمی را می‌کوبیم، هوادار احمدی‌نژاد را می‌کوبیم، هوادار کروبی را می‌کوبیم و به موسوی که می‌رسیم قصه رنگ دیگری به خود می‌گیرد. نه برادر! اگر منظور از «میانه» که گفتی «مصلحت» است که من این‌گونه پنداشته‌ام، مرا در این خط سر ماندگاری نیست.

• قمار عاشقانه را می‌توانید از این آدرس بدون فیلتر بخوانید