این روزها کودتاچیان به میلیون‌ها معترض ایرانی و دو کاندیدای مورد نظرشان موسوی و کروبی منت می‌گذارند که شورای نگه‌بان مهلت ۵ روزه گذاشته و هیات نظارتی تشکیل داده که اعتراض‌های آنان را رسیده‌گی کند. نتیجه‌یی که از ترکیب شورای نگه‌بان و ترکیب هیات نظارت بیرون خواهد آمد از همین حالا برای بسیاری مشخص است. اگر شورای نگه‌بان ترکیبی این‌چنینی نداشت که دولت حاضر نمی‌توانست دست به چنین کودتایی بزند.
حالا در این میان بر سر میلیون‌ها ایرانی که در دو هفته‌ی اخیر هم کتک خورده‌اند، هم بازداشت شده‌اند، همه عزیز از دست داده‌اند و… منت می‌گذارند که این مهلت را داده‌ایم و چنین هیاتی تشکیل داده‌ایم. همان‌ها که هر روز در صدا و سیما دروغ از پی دروغ می‌گویند و جهانی را از این همه وقاحت شگفت زده کرده‌اند. نمونه‌ی جالب آن داستان‌های تخیلی و بیش‌تر احمقانه است که از سوی آنان و از رسانه‌ی کودتا یعنی صدا و سیما به کرات پخش شده است.
این منت ۵ روزه فردا به پایان می‌رسد آن هم در حالی که بسیاری از معترضان زندانی‌اند و در حال شکنجه. در حالی که تحت فشار از آنان خواسته می‌شود که «اعتراف» کنند که اعتراض‌شان به پشتوانه‌ی آمریکا و صهیونیسم و… چه و چه انجام شده است. خب حالا این مهلت مضحک‌تر است یا این پروژه‌ی اعتراف‌گیری؟ انتخابات باید باطل شود و جز این هر کاری توهین به میلیون‌ها ایرانی و تثبیت کردن دیکتاتوری آن هم از نوع صدام حسینی‌اش در ایران است.
نکته‌ی دیگری هم در این‌جا اهمیت دارد؛ چطور می‌شود در یک شب نزدیک به ۴۰ میلیون رای را شمرد، اما در ده روز نتوانستند شکایات را رسیده‌گی کنند؟ واقعیت این است که شورای نگه‌بان هنگامی که ۳ میلیون رای اضافه را تخلف نمی‌داند به آن نمی‌توان هیچ امیدی داشت. شورای نگه‌بان بر اساس خواست مردم عمل نخواهد کرد، هم چنان که در گذشته هم این‌طور نبوده است. برای آنان اول نظام مهم است و نظام در راس همه چیز است.

• شیوانظرآهاری، علی کلایی، سمیه توحید لو، سعید نور محمدی، حمزه غالبی علی‌ حجوانی، علی مصلح، مهسا امرآبادی هم‌چنان در بازداشت هستند

در زمان رضاخان انتخابات مجلس برگزار شد و پس از شمارش آرا سیدحسن مدرس به بهارستان رفت و دید که بدون هیچ رای‌یی در انتخابات از مجلس بازمانده است: «فریاد برآورد نامسلمان‌ها پس با آن رای‌یی که خودم به خودم دادم چه شد؟»

چند روزی که گذشت همه شاهد بودیم که حضور بی‌شمار هوادارن موسوی در کشور از رای قاطع آنان به موسوی حکایت می کرد. من به عنوان یک هوادار کروبی از همان روزهاا برای ام معلوم شد که موسوی رئیس جمهوری دهم کشور است.
اما تقلب و تخلف‌ها در انتخابات امروز بیداد می‌کند؛ تا این‌جای کار در خبری به شدت شگفت‌انگیز احمدی‌نژاد دروغ‌گو و سیاه‌کار برنده‌ی انتخابات در همان دور اول است؟
چه کسی چینی چیزی را باور می کند ما نوشتیم کروبی و موسوی دارند می‌خوانند احمدی‌نژاد. موسوی و کروبی نباید ساکت بنشینند. آن ها باید عکس‌العمل نشان دهند. هم چنین همه‌ی هوادارن و طرف‌داران این دو. همه‌ی رسانه‌های حکومتی از چندد ساعت قبل دارند مردم را آماده می‌کنند که در صورت انتخاب نشدن کاندیدای‌شان واکنشی نشان ندهند. به شدت هر نوع تجمعی را غیر قانونی اعلام می‌کنند و برگزاری هر تجمعی را منوط به اخذ مجوز می دانند.
دارند رای‌های‌مان را می‌دزدند…

در این چند ماه همه جور از انتخابات نوشتم، از موضع سرسختانه‌ی تحریم با بحث و تبادل نظر و جنگ و دعوا و مجادله با دوست و دشمن و خواندن و سبک و سنگین کردن شرایط به رای در انتخابات راضی شدم و انتخاب اول و آخرم برای انتخاب شدن مهدی کروبی بود.

سخنی کوتاه با دوستان تحریمی
فردا این انتخابات تمام می‌شود، همان‌گونه که هر کس حق دارد و می‌تواند انتخاب کند و شما هم با رای ندادن یک انتخاب کرده‌اید، حق دارید که از موضع‌تان دفاع کنید و موضع‌تان به عنوان یک تحریمی محترم است. اما هنوز فرصت هست و هنوز فرصت انتخاب جدید هست؛‌ یک دلیل شاید جدید می‌آورم برای‌تان؛ اگر همه‌ی ما با هم یعنی چیزی در حدود ۷۰ یا ۸۰ درصدمان در انتخابات شرکت نکنیم، تحریم انتخابات یک اقدام موثر و صحیح می‌تواند باشد، در این صورت حکومت پیام ما را می‌گیرد. اما چنین امری در حال حاضر بعید است.
از سوی دیگر رای حداکثری ما در این انتخابات و نه گفتن به احمدی‌نژاد که نه گفتن به تفکری است که او بدان وابسته است و رای به تیمی که درست در نقطه‌ی مقابل تفکر و رفتار احمدی‌نژاد است و از حقوق‌بشر و شهروندی دم می‌زند نیز می‌تواند حاوی چنینی پیامی باشد. حال کدام را انتخاب می‌کنید؛ دادن پیام یا در انتظار یک پیام بودن که هیچ‌وقت اتفاق نمی‌افتد؟ من معتقدم رای دادن به تیم کروبی رای دادن به تفکری است که حاوی چنین پیامی می‌تواند باشد، در این یک شب خوب فکر کنید. شاید فردا برای همیشه دیر باشد.

سخنی با دوستات طرف‌دار موسوی
این‌که بسیجیان و پاسداران و جدیدا برخی از اعضای ستاد احمدی‌نژاد به شما پیوسته‌اند می‌تواند شما را به شک بیاندازد. این‌که موسوی از «بازگشت به فضای ارزشی اول انقلاب حرف» می‌زند و می گوید من یک «بسیجی» هستم و به آن افتخار می‌کنم، این‌که او هیچ کارنامه‌ی معتبر و مستندی در زمینه‌ی دفاع از حقوق‌بشر ندارد می‌تواند شما را به شک بیاندازد. و بسیاری مسائل دیگر که در این چند وقت گفتیم و گفتند و نشنیدید و نخواستید که بشنوید و برچسب «تخریب» و «توهین» روی آن زدید که رفتاری بود با فرسنگ‌ها فاصله از دموکراسی و آزادی‌ و عرصه‌ی آزاد اطلاع‌رسانی… همین یک ماه پیش به شما می‌گفتند که انتخاب شما انتخاب بین بد و بدتر است… اما بنگرید که چه اسطوره و قدیسی از همان انتخاب «بد» دیروز، امروز راه‌انداخته‌اند و از چه موج پرشوری سخن می‌گویند. در این‌ها باید شک کنید، شک نیست که این انتخاب هم حق شما است و شما به هر کس را که بخواهید می‌توانید رای بدهید، اما چند بار باید فریب بخوریم… یک دوره‌ی هشت ساله که خروجی آن برای ما دولت احمدی‌نژاد بود کافی نیست؟

و چرا کروبی
از این‌که همراه هواداران کروبی هستم خوش‌حال‌ام. گر چه معتقدم این جمع و این عده همیشه با هم بوده‌اند. دفاع از حقوق‌بشر و حقوق‌شهروندی و دانش‌جویی و… عرصه‌یی نیست که در همین چند ماه اخیر به وجود آمده باشد. این مساله از قبل بوده و این کروبی است که به ما و تیم‌اش پیوسته است و این اتفاق خوش آیندی است.
شعارهای که کروبی می دهد را هیچ کاندیدای دیگری نداد. گفتند که این شعارها عملی نیست. اگر این شعارها را کروبی نمی داد با موسوی تفاوت زیادی نداشت، بر فرض عملی نشدن این شعارها هم دست کم این است که این گفتمان در بالاترین سطح جامعه مطرح شده و مطرح خواهد شد. خب ما باید به وعده‌ها و شعارها و شناخت‌ها رای بدهیم؛ کاری که تیم کروبی با طرح این شعارها داد کاری نو و تازه بود و در خور ستایش… بر فرض عملی نشدن وعده‌یی به خاطر مشکلات موجود از آن حرف نزدن کاری است به غایت از روی جهل… مبارزه با دیکتاتوری و خودکامه‌گی همین است حرف و شعار را باید زد و مطرح کرد، آن‌قدر گفت که به کرسی بنشیند، حال کسی که این شعارها را نمی‌دهد چه‌گونه می‌خواهد به این خواسته‌ها کمک کند؟ اگر شعار تغییر قانون اساسی را بدهیم قانون اساسی تغییر می کند یا ابراز وفاداری به آن بکنیم؟
کروبی کاندیدایی از هر جهت کامل نیست، بارها نوشته‌ام که گذشته‌یی با کارنامه‌ی منفی زیاد دارد و به همان نسبت نکات مثبت بسیاری هم در کارنامه‌ی خود به خصوص در حوزه حقوق‌بشر دارد، همان‌طور که گفتم رای به کروبی رای به شعارها و برنامه‌ها و گفتمانی بود که او همراه هواداران‌اش مطرح کرد. شاید تکرار این چند جمله بد نباشد: «گفتمانی که تیم کروبی به وجود آورده‌اند بیش از آن‌که تلاش برای تغییر دولت احمدی نژاد باشد، تلاشی بزرگ و قابل ستایش برای تغییر نگاه پوسیده‌یی است که قریب به صد سال در تاریخ مدرن سیاسی ایران کوشیده است با این تفسیر که اوضاع رو به راه نیست بدون هیچ وعده‌یی راه خود برای رسیدن به قدرت هموار کند…نگاه نقاب داری که می کوشد با اورژانسی خواندن شرایط شوالیه‌وار در قدرت حضور یابد و جز حلقه فکری متعلق به خود هیچ کس را بازی ندهد.»
و باز هم تکرار می‌کنم پیروز این انتخابات، چه با رای آوردن و چه با رای نیاوردن ما هستیم که خواهان تغییریم

و پیش‌بینی من از انتخابات به ترتیب
اولین و واقع‌بین‌ترین حالت این است که موسوی با حداکثر آرا در دور اول پیروز انتخابات خواهد بود، گر چه تفکر او نمی تواند پیروز انتخابات باشد، این را چهار سال دیگر خواهیم فهمید.
در دومین حالت که این هم قریب به یقین است موسوی و احمدی‌نژاد به دور دوم می‌روند و موسوی در دور دوم به آرای هوداران کروبی نیاز پیدا می‌کند و به گفتمان آن‌ها در همان یک هفته هم که شده توجهی می‌کند و هوداران موسوی خودشان را به هرجایی می‌زنند که هر کس رای ندهد به احمدی‌نژاد رای داده و حق انتخاب را از همه می‌گیرند و… بگذریم… در این حالت هم موسوی هم پیروز انتخابات است.
در سومین حالت کروبی و موسوی به دور دوم می‌روند که می‌تواند چنین اتفاق بیافتد و بسیاری از هوداران کروبی چنین نظری را دارند که زیاد آن را قریب به یقین نمی‌دانم… ولی وای اگر بشود… در این حالت پیروز انتخابات بدون شک گفتمان کروبی است، چون در آن صورت دیگر کسی به خاطر ترس از احمدی‌نژاد به موسوی رای نمی‌دهد و به علت بیش‌تر رای داشتن او… آن موقع باید بر اساس عقیده رای داد… در واقع این تنها شانس رای آوردن کروبی و گفتمان‌اش است…
من جز این سه حالت حالت دیگری را غیر متصور نیستم جز یک حالت که آن هم «تقلب» است… که همه‌ی معادلات را بر هم خواهد زد

و در آخر
کروبی و تیم‌اش و هواداران‌اش و گفتمان‌اش و حقوق‌بشر… بر اساس عقیده و تفکر و تعقل… این آخرین پرده است و شاید تا سال‌های سال چنین فرصتی دست ندهد، به ساده‌گی از آن نگذریم.

«گفتمان که تیم کروبی به وجود آورده‌اند بیش از آن‌که تلاش برای تغییر دولت احمدی نژاد باشد، تلاشی بزرگ و قابل ستایش برای تغییر نگاه پوسیده‌یی است که قریب به صد سال در تاریخ مدرن سیاسی ایران کوشیده است با این تفسیر که اوضاع رو به راه نیست بدون هیچ وعده‌یی راه خود برای رسیدن به قدرت را هموار کند…نگاه نقاب داری که می کوشد با اورژانسی خواندن شرایط شوالیه‌وار در قدرت حضور یابد و جز حلقه فکری متعلق به خود هیچ کس را بازی ندهد.»

«شهروندانی که گفتمان کروبی را به موسوی ترجیح می‌دهند اما با این تحلیل که موسوی شانس بیش‌تری برای شکست احمدی‌نژاد دارد می‌خواهند به میر حسین رای دهند با خبر باشند که چنین کنشی به مثابه فرو کردن خنجر در پیکر گفتمانی است که سالیان سال در انتظارش بودیم…گفتمانی که برای هر شهروند سهمی در قدرت قائل است و هیچ دیواری میان خودی و غیر خودی نکشیده است.»

• «زیدآبادی: کروبی شگفتی انتخابات دهم و آخرین سنگر تحولخواهان و تکنوکراتهای خوشنام است.»

دو روز تا انتخابات بیش‌تر نمانده است. کسانی که انتخابات را تحریم کرده‌اند، هنوز فرصت تغییر عقیده دارند. آن‌ها می‌توانند نقادانه و آگاهانه پا به عرصه‌ی انتخابات بیایند.

کروبی و تیم‌اش آگاهانه و با برنامه، خواسته‌‌ها و مطالبات ما را در این انتخابات فریاد زدند و فرصت طرح آن‌ها را در بالاترین سطح ممکن ایجاد کردند. رای به مهدی کروبی رای به خواسته‌ها و مطابات خود ما در زمینه‌ی تبعیض‌های گوناگون است.
بر کروبی و گذشته‌ی او نقد‌های بسیاری وارد است، هم‌چنان که نکات مثبت زیادی هم وجود دارد، اما بر هیچ‌کدام از شعارها و برنامه‌های او نقدی وارد نیست. هیچ کس کامل نیست و کروبی هم نمی‌تواند از همه چیز مبرا باشد. اما خواسته‌ها و مطالبات او که خواسته‌ها و مطالبات ما است از همه چیز مبرا و از هر نظر کامل است.
با رای به کروبی به آن‌چه که خودمان می خواهیم و برای آن تلاش می کنیم رای بدهیم. رای ما از سر ترس از کسی نیست، جنس رای ما از جنس شجاعت و شهامت و پافشاری بر خواسته‌های‌مان است. با رای به کروبی حرکتی رو به جلو را آغاز کنیم…

یار دبستانی من/با من و همراه منی

بدون شک حضور ما در انتخابات به معنای مشروعیت دادن به نظام و آن چیزی که دشمنان آزادی می‌خواهند نیست. شاید آن‌ها فردای انتخابات از حضور ما بهره‌برداری تبلیغاتی بکنند و بگویند «حضور پرشکوه مردم» نشانه‌ی تایید «ما» است. اما ما رای دهنده‌گان باید بدانیم و می‌دانیم که این‌چنین نیست. رای ما در این برهه‌ی زمانی رای به خواسته‌های‌مان است، رای‌یی است نقادانه و برای «تغییر» وضعیت موجود.

کرباسچی امشب در صدای آمریکا نکته‌ی جالبی را اشاره کرد؛ رای به کروبی رای به برنامه‌هایی است که حرکتی رو به جلو را نوید می دهد. کروبی و حامیان او هر روز خواسته‌های ما را فریاد می‌زنند. امروز کروبی در همایش خود از حقوق بهاییان و ملحدها و بی‌دین‌ها دفاع کرد و گفت باید حقوق آنان رعایت شود. این شجاعت از سوی بزرگ‌مردان جمهوری اسلامی به تمامی بی‌سابقه است. برای من بسیار ارزش دارد که کروبی به حقوق همه‌ی گروه‌ها و کسانی که مورد تبعیض و نقض مستمر و گسترده‌ی حقوق‌بشر قرار می‌گیرند، توجه می‌کند و مسائل آنان را می‌داند. گر چه باید اعتراف کنیم این مساله معطوف به همین امروز نیست و کروبی همیشه این‌چنین بوده است…
برای اعتقادات‌مان باید رای بدهیم نه برای احساس ترس و برای این‌که رای کسی دیگر بیش‌تر است. این بدترین نوع رای دادن است. کسانی که این‌گونه رای می‌دهند، همان بهتر که رای ندهند.
رای نقادانه و آگاهانه و بدون ترس من به مهدی کروبی است، کسی که از دانش‌جویان و بهاییان دفاع می‌کند. مهم این نیست که رای می‌آورد یا نمی‌آورد، مهم این است که ما با کروبی و تیم او خواسته‌های‌مان را فریاد می‌زنیم. چه او برنده بشود و چه برنده‌ی انتخابات نباشد ما پیروز انتخابات هستیم، چرا که خواسته‌های‌مان را فریاد زدیم و همراه کروبی گفتیم از حقوق بشر:

کروبی کاندیدایی است با نقاط قوت و ضعف بسیار. با پیشینه‌یی پر از موارد مثبت و دارای سوابقی پر اشتباه. کروبی در میان چهار کاندیدای موجود در انتخابات صادق‌ترین فرد است. نه مانند دیگران چیزی را لاپوشانی می‌کند، نه مانند دیگران وعده‌های انجام نشدنی می‌دهد. در مقابل دیگر کاندیداها که به صراحت اعلام کرده‌اند که به قانون اساسی وفادار هستند، از تغییر قانون اساسی سخن می‌گوید.

کروبی‌یی که این دوره در انتخابات حضور دارد حاصل یک تفکر جمعی است. کروبی‌یی حاضر در انتخابات رئییس‌جمهوری دهم بار یک خرد جمعی را به دوش می‌کشد و همین است که اکثریت نخبه‌گان و روشن‌فکران و دانش‌جویان همراهی و حمایت از او را در دستور کار خود قرار داده‌اند.
غلام حسین کرباسچی، احمد زیدآبادی، عمادالدین باقی، نجفی، سروش و بسیاری دیگر برای کروبی تیمی به وجود آورده‌اند که می‌توان بسیار به آنان امیدوار بود. تیمی که بر همان خواسته‌های اصلاح‌طلبی و حتا جلوتر از آن ایستاده و تغییر در همه‌ی سطوح را در دستور کار خود دارد.
شفافیت کروبی در پاسخ به سوال‌های دانش‌جویان باعث شده که اکثریت مطلق گروه‌های دانش‌جویی هواخواه و همراه او باشند. چیزی که برای دیگر کاندیداها به خاطر عمل‌کرد و عدم پاسخ‌گویی‌شان امکان‌پذیر نشده است.
کروبی گزینه‌ی اول گروه‌های دانش‌جویی و روشن‌فکران و فعالان مدنی و اجتماعی شده است،‌ اما در توده جای‌گاهی در خور توجه ندارد. متاسفانه حمایت خاتمی و سوار شدن بر موج احساسات ضد احمدی‌نژادی بسیاری از رای‌ها را از این قشر به سوی موسوی سرازیر کرده است. واقعیت این است که اگر نبود حمایت خاتمی و احساسات ضد دولت نهمی موسوی هیچ‌گاه نمی‌توانست در چنین جای‌گاهی باشد که امروز هست. اما این احساس‌ها و آن حرکت خاتمی که موسوی به آن برچسب اصول‌گرایی را هم اضافه کرد، زمینه‌ساز ادامه حرکتی شده که شاید بتوان گفت از چهار سال پیش آغاز شده است. به نظر در روزهای باقی‌مانده ستادهای انتخاباتی کروبی باید این نبود داشتن رای در میان توده را جبران کنند و این مهم‌ترین کار آنان خواهد بود. گر چه باید گفت مناظره‌های و فیلم‌های انتخاباتی صدا و سیما تا حدود زیادی مشغول رفع این خلا است، اما کافی نیست.
کرباسچی که این روزها یکی از مهم‌ترین دلائل رای به کروبی شده (خاطرتان هست که خاتمی چه‌گونه او را تنها گذاشت و ۱۲ سال پیش حتا اجازه نداد که جنبش دانش‌جویی در حمایت از او تجمعی برگزار کند) نامه‌یی زیبا نوشته است و دلائل حمایت از کروبی را اعلام کرده است. او در قسمتی از نامه می‌گوید: «نگرانی من از آینده کشور باعث شد تا این نامه را به شما بنویسم و از شما دعوت کنم که حتما در انتخابات شرکت کنید و رأی دهید و درخواستم این است که حتما به یک اصلاح طلب رأی دهید. سال هاست که نه از عرصه ی سیاست و تلاش برای ایران ؛ که از هرگونه مسئولیت و قدرت به دورم ، ولی نه شهوت قدرت که نگرانی از وضعیت ؛ مجبورم کرد تا بار دیگر و این بار در کمپ مهدی کروبی و در کنار او برای بازگشت کشور به مسیر اداره صحیح و ایجاد تغییر حضور یابم.»

چند روزی می شود که درباره‌ی «تحریم» انتخابات دچار تردید‌های جدی شده‌ام. باعث این تردید هم این بود که اخبار مربوط به انتخابات را بسیار جدی دنبال می‌کنم و بسیار می‌خوانم. ولی بدون شک در این تردید دلائل احساسی و یا بهتر بگویم ناآگاهانه‌ی بسیاری که به صورت جدی تحریم انتخابات را یک «جنایت» یا «رای به احمدی‌نژاد» قلمداد می‌کنند، نیست.
شاید بتوانم بسیاری از این دلائل را در بیانیه‌ی تشکل اصلاح‌طلب دانش‌جویان قزوین در مورد انتخابات پیش‌رو آدرس بدهم. بخشی از این بیانه با عنوان «نه به تحریم» بسیاری از همان دلائلی است، که مرا در این چند روز دچار تردیدهای بی‌شماری کرده است.

برای من مساله‌ی «حقوق‌بشر» در ایران در اولویت قرار دارد، دولت نهم کارنامه‌ی حقوق‌بشر سیاهی دارد و در این زمینه هیچ چشم‌داشتی نمی‌شود از آن داشت. میرحسین موسوی و اطرافیان و در سطحی وسیع‌تر هواداران آن را هم بسیار دور از حقوق‌بشر دیده‌ام. بسیاری از سوال‌ها و نگفته‌ها از بیست سال پیش وجود دارد، به ویژه از سال ۱۳۶۷ که او پاسخی صریح و روشن به آنان نداده و اطرافیان وی روی آن را «ماله‌کشی» می‌کنند. در این میان هم خود کروبی و هم اطرافیان وی و هم هوداران وی به موارد نقض حقوق‌بشر در ایران توجه دارند. واقعیت مساله این‌جا است که من همان‌قدر که از آمدن دوباره‌ی احمدی‌نژاد نگرانی دارم، از آمدن میرحسین موسوی هم می‌ترسم.
حضور چهار ساله‌ی احمدی‌نژاد در صحنه‌ی کشور باعث شده که تمامی اتهامات و کاستی‌ها و بی‌چاره‌گی‌های ما به سمت او نشانه رود. در واقع این بلایی است که وی بر سر ما آورده است؛ او باعث شده که از بسیاری نهادها و ارگان‌ها و اشخاصی که بالاتر از او هستند، رفع اتهام بشود. در واقع وی سپر بلای آنان شده و آن‌ها آسوده‌خاطر نشسته‌اند و «صحنه» را می‌بینند.
این‌که شخصی چون موسوی داعیه‌دار «تغییر» و «اصلاح» و «رفرم» شود، هضم شدنی نیست. از این‌که رای دادن با بهره‌برداری «نظام» همراه خواهد شد، شکی ندارم، اما از این‌که موسوی با رای‌های‌اش برای‌ نظام مشروعیت بیش‌تری بیارود هم برای‌ام امری تردیدناپذیر جلوه می‌کند.
اگر شما هم چون من در انتخابات شرکت نمی‌کند،‌ اول از همه بیانیه‌ی این دانش‌جویان را که بهترین بیانیه‌ی انتخاباتی بود که تاکنون خوانده‌ام، بخوانید و بعد در احوالات موسوی و اطرافیان و هوادارن‌اش دقت کنید و بخوانید. شاید همه به این نتیجه رسیدیم که باید در انتخابات شرکت کنیم و به دلائلی که مشخصا دلائلی که تا کنون برای‌مان آورده‌اند؛ هم‌چون «ترس از احمدی‌نژاد» و «احساس خطر» و «انتخاب بین بد و بدتر» و… نیست، به کروبی رای بدهیم. گر چه حیف که اعلمی نیست و اعتراض‌اش به جایی نخواهد رسید.

پی‌نوشت
آن‌چه که من خوانده‌ام و تا کنون در مورد لزوم شرکت در انتخابت شنیده‌ام، در گفته‌های کسانی که به کروبی رای می‌دهند، منش عقلانی‌تری داشته است تا هوادارن موسوی که هر کسی را که دچار تردید هم هست، می‌رانند و مصمم‌تر می‌کند که در انتخابات شرکت نکنند.