خبر درگذشت سعیده پورآقایی که به طرز دردناکی کشته شده است، مانند اخبار دیگر شهیدان روزها و هفته‌های گذشته ایران برای‌ام دردناک بوده و است. اما درگذشت این عزیز گرامی برای‌ام وقتی بیش‌تر مایه‌ی اندوه و ماتم شد که فهمیدم سعیده پورآقایی خواهر دوست گرامی‌ام «سپیده پورآقایی» فعال حقوق‌بشر است.

این خبر تاسف‌انگیز که نشانه‌یی دیگر برای دولت بر خون نشسته‌ی حال حاضر است، باز هم غمی دیگر در دل‌مان نشاند و مایه‌ی خشم و نفرت از دولت و حکومتی شد که مدعی عدالت و اسلامیت است.

درگذشت سعیده پورآقایی را به خواهر ارجمندش سپیده پورآقایی و همسر گرامی‌اش قاسم شیرزاد که از دوستان بسیار عزیز و قدیمی‌ام است، تسلیت می‌گویم و امیدوارم عوامل این جنایت هر چه زودتر به سزای عمل‌شان برسند. سپیده و قاسم عزیز مرا نیز در غم خود شریک بدانید.

اما یک نکته‌ی تامل برانگیز در مورد اخبار اعلام شده در مورد سعیده پورآقایی وجود دارد، که نشان از دست داشتن ستاد کودتا در مورد  کنترل خبر شهید شدن این دختر ۱۷ ساله است. سعیده پورآقایی به جز سپیده  پورآقایی یک برادر دیگر هم دارد به نام هرمز پورآقایی.  در حالی که در اعلامیه  و اخبار منتشر شده نوشته شده است تنها فرزند «شهید» عباس پورآقایی. نکته دیگر هم همین به کار بدن لفظ شهید است که گفته شده است ایشان دو سال پیش فوت کرده‌اند، آن هم بر اثر جراحات و شیمیایی شدن در جنگ. که به هیچ عنوان چنین امری صحیح نیست. عباس پورآقایی دبیر بازنشسته‌ بوده است و در سال ۱۳۸۰ مرغ جان‌اش از خاک پر کشیده است آن هم به خاطر عارضه قلبی. این‌ها سوالات و ابهاماتی اساسی است که از ستاد کودتا نشات می‌گیرد و نشان از یک سناریو می‌دهد. مراسم ختم اعلام شده به طور کامل زیر سوال است و تقلبی بودن آن محرز است.

• پیشنهاد می‌کنم سایت‌ها به منابع خبری‌شان دقت کنند

مدیار

بعد از این‌که صبح امروز خبر درگذشت امیر جوادی را نوشتم دوست داشتم که صحت نداشته باشد اما متاسفانه صحت داشت و باز هم ما ماندیم و غمی دیگر و زندانبانان و یک قتل دیگر. ایمیلی رسید دوباره که در مورد چه‌گونه‌گی درگذشت امیرجوادی سخن گفته است، به رسم امانت آن‌را بدون کم و کاست این‌جا می‌گذارم:

چگونگی شهید شدن این جوان خوش سیما و برومند را یکی از آشنایان‌ام که شاهد روزهای آخر زندگی اش بوده برای‌ام تعریف کرده. از آن لحظه تا کنون تپش قلب، بغض و التهاب رهایم نمی کند. ظاهرا در درگیری ها به سر و صورتش زده بودند و همین مسئله باعث شده بود بینایی اش رفته رفته از دست بدهد. همچنین به دنده هایش هم ضربه های شدیدی وارد شده بوده که فکر می کنم پس از چند روز به دلیل خونریزی داخلی که احتمالا در ریه اش رخ داده شهید شده است. به من گفته اند وقتی امیر را با آن وضعیت به همراه سایر بازداشت شده ها به کهریزک می آورند، سایر زندانی ها خیلی سعی می کنند کمکش کنند و با همان امکانات محدود به او رسیدگی کنند. (این مطلب خیلی دلم را سوزاند که) امیر هم شبها برای جبران زحمات دوستانش، با آن حال و وضعیت برایشان آب می آورده یا آنها را باد می زده تا بتوانند گرما را تحمل کنند. بالاخره در روزی که زندانیان را از کهریزک به اوین می آوردند، در آن فضای تنگ، گرم و در آن هوای خفه کننده و بد ماشین ون، تشنج می کند و کم کم از نفس می افتد. ماموران هم بسیار شتاب زده او را از ماشین خارج می کنند و می برند. متـــــاسفم و از صمیم قلب و از سویدای دل قاتلین او را و رهبر قاتل و ظالممان را واگذار می کنم به دستان قلم شده ی ابو الفضل العباس(صاحب این شب عزیز)

Amir JAVADI JAVADIFAR, another martyr for freedom

When I wrote the news of Amir Javadi this morning, I was hoping that it wasn’t true. But unfortunately it was. So here we are alone again, with one more reason to grieve, one more murder, and the jailers are still there. I received an email giving more details about Amir Javadi’s death. I have reproduced it in full below.

The circumstances of the death of this handsome, radiant young man was told me by someone close to him who witnessed the final days of his life. From that moment, palpitations, grief and anguish have not left me for a second. Visibly, during the riots, he had received heavy blows to his head and face, so that he was gradually losing his sight. He had also been violently beaten on his ribs, which must have caused internal bleeding, in his lungs I think, and finally his death.

I was told that when Amir was transported in this state, along with the other detainees, to Kahrizak, the other prisoners did all they could to help him and bring him relief with the meagre means they had. And Amir too, in the evenings, to thank his fellow detainees and despite his condition, brought them water and wafted the air so that the others would suffer less from the heat (I was very moved on hearing this story). Then finally, the day the detainees were transported from Kahrizak to Evin prison, in the cramped space of the van with its suffocating atmosphere in which one could hardly breathe, he began to convulse and little by little stopped breathing. The officers quickly got him out of the van to take him somewhere else. I am devastated and from the bottom of my heart, I pray that his murderers and this criminal, tyrannical “Leader” (Khamenei) (pay for the acts they have committed).

• ممنون از دوستانی که زحمت ترجمه‌ را کشیدند

• ترجمه این پست و پست قبلی به فرانسه. ممنون از دوستی که زحمت این کار را کشیده است

Amir JAVADI LANGEROODI, nouveau martyr pour la liberté

بعد نوشت: این خبر تایید شده است

در طول یک ماه گذشته تعداد زیادی از شهروندان ایران بازداشت و به مکان‌های نامعلومی منتقل شده‌اند، بسیاری از خانواده‌ها با گذشت روزها و هفته‌ها از درگیری‌های اخیر هم‌چنان به دنبال فرزندان خود هستند و کماکان از آنان خبری ندارند؛ امروز گزارشی برای انتشار به ما ارسال شد که در آن پدری از بازداشت و مرگ فرزندش در زندان اوین خبر می‌داد؛ با توجه به محدودیت شدید اطلاع‌رسانی و نبود رسانه‌های آزاد و سخت‌گیری بر فعالان حقوق‌بشر و عدم امکان نظارتی آنان خود را موظف به انتشار این خبر می‌دانم تا کسانی که دسترسی و نزدیکی بیش‌تری به این شخص  دارند، بتوانند کشته شدن یا سلامت این جوان را پی‌گیری کنند. لازم به ذکر است که  تنها به انتشار خبر اقدام می‌کنم و هیچ‌گونه تکذیب و تاییدی تا اطمینان کامل از موضوع انجام نمی‌دهم.

متن نامه:

با سلام
«حال که این نامه را ارسال می‌کنم از اوین زنگ زدند و گفتند بیا جنازه‌ی پسر وجگر گوشه‌‌ات را از پزشکی قانونی تحویل بگیر. لازم است بگویم پسرم در تاریخ ۱۸ تیر ماه در محدوده‌ی امیرآباد توسط لباس شخصی‌ها مصدوم و در بیمارستان بستری بود اما پس از بهبودی به زندان اوین برده شد و حالا جنازه‌ی پسر ۲۴ ساله‌ام را تحویلم می‌دهند.
پسرم بنام امیرجوادی لنگرودی پسری بود به دور از جریانات سیاسی و فقط عاشق وطن بود همین و بس پسری مودب و سر به زیر که به تازه‌گی مادرش را از دست داده بود و عزادار مادرش بود. حال من تنها باید برای‌اش عزا بگیرم و مادری نیست تا برایش گریه کند.»
مهندس علی جوادی لنگرودی

اطلاعات شخصی :

نام : امید رضا

نام خانوادگی : میرصیافی

سن : ٢٩

تاریخ تولد : اول آگوست ١٩٨٠

شغل : روزنامه نگار آزاد

سوابق کاری : (روزنامه جوان ) ٢٠٠۵ تا ٢٠٠۶ ) – روزنامه آینده نو ( ٢٠٠٧ ) – رادیو ھمصدا در سوئد ( ٢٠٠۴ تا ٢٠٠۶ (رادیو زمانه ( ٢٠٠٧ ) – سایت ھنر و موسیقی ( ٢٠٠۴ تا ٢٠٠٧

از سال ٢٠٠٣ وبلاگ‌نویسی را ھم زمان با کار روزنامه‌نگاری ام آغاز کردم. بیش‌تر مطالبی که در وبلاگ‌ام می‌نوشتم ماھیت فرھنگی و ھنری داشت و در لابه‌لای آن گاھی مطالب طنز سیاسی ھم می‌نوشتم. از سال ٢٠٠۶ نیز فعالیت‌ھای فرھنگی خودم را نیز آغاز کردم. در سال‌ھای گذشته در مورد موسیقی اصیل و ادبیات کلاسیک ایران تحقیق کرده‌ام و ھیچ‌گاه وارد فعالیت‌ھای سیاسی نشدم و اعتقادی ھم به آن ندارم. تنھا در سال ٢٠٠١ بود که به دلیل شرکت در یک تجمع اعتراضی در تھران دستگیر شدم و به مدت بیست روز در زندان اوین بازداشت بودم اما دادگاه مرا گناھ‌کار ندانست و رای به برائت من داد.

در تاریخ سوم اردیبھشت امسال چھار ماموران امنیتی دادسرای انقلاب تھران با مراجعه به منزل، من را دستگیر و به ھم‌راه وسایل‌ام (از قبیل کامپیوتر، اسناد و مدارک شخصی، دست نوشته‌ھا، آرشیو موسیقی و ..) به زندان اوین منتقل کردند بدون آنکه دلیل دستگیری من را اعلام کنند. یک روز بعد من را از زندان اوین با دست‌بند به دادگاه انقلاب بردند و بازپرس پرونده اتھامات من را اقدام علیه امنیت کشور از طریق وبلاگ‌نویسی، توھین به رھبران جمھوری اسلامی و توھین به مقدسات اسلام عنوان کرد و قرار بازداشت موقت صادر کرد. در مدتی که در یک سلول انفرادی در زندان اوین بازداشت بودم بیش از بیست بار در مورد اتھامات وارده مورد بازجویی قرار گرفتم بدون آنکه به وکیل دست‌رسی داشته باشم.در مدت بازداشتم تحت فشار روانی زیادی بودم و متھم به بر اندازی رژیم از طریق ھم‌کاری با گروه‌ھا و احزاب مخالف رژیم جمھوری اسلامی، انتشار مطالب توھین آمیز علیه دین اسلام و مقدسات اسلامی در وبلاگ، توھین به رھبران و مسئولان رژیم، داشتن روابط گسترده با مخالفان رژیم در خارج از کشور و غیره می‌کردند که در نھایت مجبور شدم تحت ھمین فشارھا به اکثر اتھاماتی که آن‌ھا عنوان می کردند اعتراف کنم. پس از ۴١ روز با قرار وثیقه بسیار سنگین صد میلیون تومانی (صد ھزار دلاری) آزاد شدم. در آخرین روز بازداشت، از من اعتراف تلویزیونی گرفته شد. اقدامی که در این سال مرسوم شده است. گرفتن چنین اعترافات و اقرار ھایی از این جھت است که اگر زمانی لازم دانستند آن‌را از تلویزیون دولتی پخش کنند و این اقدام آن‌ھا به منزله ارعاب و تھدید تلقی می‌شود.

در نھایت در تاریخ ١٢ آبان در شعبه پانزده دادگاه انقلاب محاکمه و به دوسال و نیم حبس به دلیل آنچه که توھین به رھبران نظام و تبلیغ علیه نظام خوانده شده محکوم شدم که این حکم در تاریخ بیست و ششم آذر به من ابلاغ شد. روز گذشته نیز ( ١۴ بھمن) وکیل بنده آقای دادخواه با مراجعه به دادگاه متوجه شد که قاضی پرونده را برای دایره اجرای احکام فرستاده است بدون اینکه حکم به وکیل پرونده ابلاغ و مورد اعتراض قرا گیرد.

پس از آزادی موقت من از زندان بود که توانستم به وکیل دسترسی پیدا کنم. در حال حاضر وکالت پرونده مرا آقای محمد علی دادخواه بر عھده دارند. در تاریخ دوم نوامبر ٢٠٠٨ بود که دادگاه رسیدگی به اتھامات‌ام در شعبه ١۵ دادگاه انقلاب برگزار شد. دادگاه بدون حضور نماینده دادستان برگزار شد و به مدت چھل و پنج دقیقه طول کشید. در نظر کارشناسان دادگاه انقلاب تھران، وبلاگ روزنگار بازدید کننده زیادی نداشته است و از این رو نمی توان آنرا نشر یا تبلیغ علیه نظام بکار برد و مھم‌تر اینکه اقدامات من ھمراه با سوء نیتی ھم‌راه نبوده است. اما بر خلاف ھمه این موارد، قاضی دادگاه در تاریخ ششم دسامبر ٢٠٠٨ رای به محکومیت من داد و مرا به علت آن‌چه که تبلیغ علیه رژیم و توھین به بنیان‌گذار جمھوری اسلامی (آیت الله خمینی) و رھبر فعلی نظام (آیت الله خامنه‌یی) خواند به ٣٠ ماه زندان محکوم کرد. این در حالی است که من پرونده دیگری در باب توھین به مقدسات اسلامی نیز دارم. حکم دادگاه در تاریخ ٢۶ دسامبر به من ابلاغ شد اما تا الان دادگاه، بر خلاق قانون، حکم را به وکیلم ابلاغ نکرده است.

روز ١٠ ژانویه بود که از دادگاه با من تماس گرفتند و گفتند که مھلت بیست روزه من برای ارائه لایحه دفاعیه به دادگاه و درخواست تجدید نظر در حکم تمام شده است و من در جواب آن‌ھا گفتم که ھنوز حکم به وکیلم ابلاغ نشده است و برای ھمین است که ایشان تا الان لایحه دفاعیه را به دادگاه ارائه نداده‌اند. آن‌گونه که آقای دادخواه به من گفت از آن‌جا که به احتمال زیاد حکم صادره در دادگاه تجدید نظر تایید خواھد شد لذا دادگاه تصمیم گرفته است که حکم را به وکیل پرونده ابلاغ نکند تا ھر چه سریع‌تر حکم محکومیت من به اجرا گذاشته شود. این است سرگذشت من.

منبع: سازمان گزارش‌گران بدون مرز

سه هفته، سه مرگ، هر سه نیز در زندان؛ امیرحسین حشمت‌ساران، امیدرضا میرصیافی و حالا علی بادوزاده. اولی از دو نفر بعدی نامی آشناتر و مطرح‌تر در عرصه‌ی نقض حقوق‌بشر بود. این حادثه اتفاق افتاد و هیچ کس مقصر و مسئول شناخته نشد. میرصیافی نیز از بادوزاده نامی آشناتر بود. در پایتخت زندانی بود و در زندانی مطرح و نام‌آشنا به نقض حقوق‌بشر در ایران و سراسر جهان. با مرگ دومی نیز هیچ‌کس محاکمه و محکوم نشد، در حالی‌که بنابر گزارش‌ها و مستندات موجود مقصران و مسئولان مرگ به تمامی معرفی و شناخته شده بودند.

پرونده‌ی اکبر محمدی، ابراهیم لطف‌الهی، امیرحسین حشمت ساران، امیدرضا میرصیافی، زهرا کاظمی، زهرا بنی یعقوب، عبدالرضا رجبی، هاشم رمضانی، ولی الله فیض مهدوی، کاوه عزیز پور و… از نظر فعالین حقوق‌بشر هنوز باز است و مسئولان زندان‌ها باید پاسخ‌گو کم‌کاری‌شان در مقابل حفظ جان این عزیزان باشند.و حالا علی بادوزاده نیز

و بر فعالین حقوق‌بشر است که با عبرت گرفتن از این وقایع دردناک نسبت به وضعیت سلامتی و جانی زندانیان، چه عادی و چه زندانیان سیاسی، نگاه دقیق‌تر و ویژه‌تری داشته باشند.

“۵۰۳ روز…